STO LAT SAMOTNOŚCI & W POKOJU OBOK (2024) - recenzja Tomasza Raczka

Ta szczegółowość realizmu nie jest w realizmie magicznym niezbędna i moim zdaniem w ogóle nie jest niezbędna w sztuce. Przy takim podejściu do sztuki i do filmu Markeza, nic dziwnego, że artyści filmu trzymali się na dystans wobec tej powieści. Były różne plany, żeby ją sfilmować. Nawet udało się nie dosłownie, nie dokładnie, ale jednak na motywach. Sto lat samotności, zrobić dwa filmy w Japonii, po japońsku. Jakoś to przeszło, ale filmy nie były sławne i nie spowodowały, że świat nagle oszalał na punkcie japońskiej wizji Marquesa.

Po prostu tam jest wszystko. No i tak się okazało, że stało się z serialem STO LAT SAMOTNOŚCI. Obaj synowie Markeza zgodzili się pod jednym warunkiem, a właściwie pod dwoma warunkami. Pierwszy warunek to był warunek Markeza samego, że to nie może być po angielsku. To musi być serial po hiszpańsku, w języku, którym mówi się w Kolumbii. To jest pierwsza rzecz. Druga rzecz, i to już synowie postawili taki warunek, my musimy być współproducentami tego serialu. My, synowie Gabriela Garcia i Marqueza, bo my tylko jesteśmy w stanie dopilnować tego, żeby było

No i wszystko to zostało zrealizowane. Gdy ja się o tym dowiedziałem, że w Netflixie będzie serial STO LAT SAMOTNOŚCI, to pomyślałem sobie, o kurczę, no to chyba nie będzie nic dobrego. Ale zacząłem oglądać, żeby się przekonać, może nie mam racji. I przekonałem się, jak bardzo nie miałem racji, bo ten serial jest naprawdę udany. Ja nie wiem, czy to jest zasługa dwóch synów Markeza, którzy tak pieczołowicie o wszystko dbali, Czy to jest zasługa tego, że wszyscy stanęli na wysokości zadania i wspięli się na paluszki, żeby zrobić ten serial jak najlepiej?

Mianowicie ocena czy film jest dobry czy zły, a pamiętacie Państwo jak jest z ocena? Zawsze powtarzam, że nie ma czegoś takiego jak obiektywna ocena filmu. Panie Tomku, czy to jest dobry film czy zły? Ja odpowiadam, zależy dla kogo. Bardzo dużo zależy od tej osoby, która ogląda. Wiecie Państwo, na ekranie jest tylko 50% filmu wyświetlane, drugie 50% jest wyświetlane na naszej psychice, na nas samych. I od nas zależy, co tam zobaczymy. I czy nam się to spodoba, czy nie. Nie od tego, czy film jest dobry, czy zły. Od nas w połowie przynajmniej zależy, co zobaczymy w filmie. No i myślę, że takie 100 lat samotności, czyli serial według Markeza i taki Almodóvar po angielsku, to są właśnie przykłady tego,