LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Mimo, że już od czasu Jana Pawła on zagrał dużo różnych ról, ale tu dopiero otrzymał okazję do takiej soczystości, która pokazuje jego pełne spektrum możliwości. I to jest wielka przyjemność. Głównie aktorzy, tzn. grający główne role Izabeli Łęckiej i Stanisława Wokulskiego są znakomici. Łęcka, którą gra Sandra Drzymalska, taki wybór nieoczywisty, bo na pierwszy rzut oka Drzymalska nie wyglądała tak jak wyglądała Braunek czy jak wyglądała Tyszkiewicz w tych wcześniejszych ekranizacjach. Jest typem nowoczesnej dziewczyny, takiej trochę z przyczaju, patrzącej na świat, takiej trochę zamkniętej, powiedziałbym zamkniętej inaczej, niż były zamknięte te takie zatrzaśnięte w wieży z kości słoniowej arystokratki w wydaniu Małgorzaty Braunek czy Beaty Tyszkiewicz.

Tutaj mamy nowocześnie wycofaną, nowocześnie zatrzaśniętą dziewczynę, która chce się z tego zatrzaśnięcia wyrwać. Czuje wiatr historii. Wyczuwa, że powinna zacząć inaczej działać. Stara się iść zgodnie z tym wiatrem i być nowoczesną, ale nie ma do tego predyspozycji. W związku z tym bardzo chcę, ale nie bardzo i to wychodzi. Jakaż to jest współczesna postać. I powiem Państwu, że Sandra Drzymalska gra moim zdaniem Izabelę Łęcką w taki sposób, że ja doskonale rozumiem Wokulskiego, że może oszaleć na jej punkcie. Bo ona ma taką osobowość wkręcającą, że człowiek nie do końca wie,

Znajdziemy wyjście z tej sytuacji. Te poprzednie nie budziły we mnie takiej ochoty, żeby im pomóc na przykład. One były skutecznie zamknięte, skutecznie odpychające, piękne, ale odpychające. Drzymalska nie jest odpychająca, jest przyciągająca. No a Tomasz Szuchart jako Wokulski, no jest to Wokulski idealny. Tak sobie zawsze wyobrażałem Wokulskiego. Jest zdecydowany, jest zakochany, jest bardziej wkręcony niż zakochany. Mówią niektórzy, że on mobbinguje tę dziewczynę, że on ją zmusza, że on się jej narzuca. Tak, narzuca się, ale za tym wszystkim widać po pierwsze, że nie jest zakłócony psychicznie i że nie grozi Łęckiej to, że oszalał na jej punkcie.

Był też właścicielem straganu z warzywami i miał, no w czymś był bardzo dobry, nie wiem czy ja już kiedyś nie chwaliłem się tym, że pan Raczek z Lalki był mistrzem w pluciu na odległość i siadał w mieszkaniu, w którym były pokoje w amfiladzie, czyli jeden za drugim, były otwarte drzwi i na końcu tej amfilady była Stawiana duża miednica, on siadał na drugim końcu amfilady i pluł na odległość przez te wszystkie drzwi i pokoje i trafiał do miednicy. No więc gdyby to sfilmować, to byłaby radość i zabawa. Ale to jest tylko pierwsza część części premium. Druga jest znacznie poważniejsza. Otóż, dlaczego ja dobrze rozumiem Wokulskiego i dlaczego tak się ustawiłem w roli tego, kto rozumie, że można się zadużyć w Izabeli Łęckiej?

Bo ja pochodzę, proszę Państwa, z takiej właśnie rodziny, która jest efektem związku Wokulskiego z Łęcką. Moja rodzina ze strony ojca posiadała zakłady produkujące buty nazywające się Raczek i Syn. I te nasze zakłady miały swoje sklepy firmowe w Warszawie, w bardzo dobrych miejscach, na Marszałkowskiej, na Targowej i na krakowskim Przedmieściu. Byliśmy konkurentami sklepu Wokulskiego. Nie tak daleko od Wokulskiego mieścił się sklep obuwniczy Raczek i Syn. Jestem po prostu z tego samego gatunku ludzi, ale to jest więcej.