LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Tomasz Raczek pracuje w piśmie skierowanym do kobiet. Notabene do tego pisma chce jakoś przystąpić jako redaktorka Izabela Łęcka, no ale co poradzisz jak nie ma talentu dziennikarskiego, ale bardzo chce. Ile ja widziałem osób proszę Państwa, które chciały być Dziennikarzami, dziennikarkami, ale nie miały talentu, ale miały ambicje w moim życiu. Ile razy proszono mnie, żebym im pomógł, żebym wprowadził je w arkana tego zawodu, a ja już po 10 minutach rozmowy wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Bo jak się nie ma talentu do tego, jak się nie ma takiego ducha dziennikarskiego, to tego się człowiek nie nauczy. No i to oczywiście przypomniało mi się od razu przy okazji Beli Łęckiej.

To już jest cały teatr, prawda? Bo to jest taki teatr, że państwo doskonale wiedzą co będzie. Wiedzą państwo, że będzie misa, że będzie kubek i czują się państwo jak u siebie w domu. No bo po prostu wszystkie elementy ceremoniału są przestrzegane i wzajemnie się kontrolujemy, czy o czymś nie zapomniałem. No więc jesteśmy w części premium. Mam do powiedzenia dwie ważne rzeczy. Pierwsza rzecz jest dosyć oczywista. Wszyscy, którzy czytali Lalkę, naprawdę, a nie mówią, że czytali i że to jest takie wielkie dzieło, tylko naprawdę czytali. Więc jeżeli naprawdę czytali i czytali pamiętnik subiekta, to pamiętają, że tam występuje postać, która się nazywa Pan Raczek. No więc niestety pana Raczka nie ma ani w filmach wcześniej zrealizowanych, ani w tym serialu Netflixa.

Bardzo żałuję, ale sprawa nie jest jeszcze stracona, bo chodzą słuchy, że jeśli ten serial, który widzimy, Przyniesie sukces, taki zauważalny sukces, to niewykluczone, że może będzie pomysł, żeby stworzyć drugi sezon. A ten drugi sezon mógłby być na przykład prequelem, a prequel mógłby być na przykład oparty na nieobecnym tym razem pamiętniku starego subiekta. No a gdyby tak było, no to by się pojawił pan Raczek. Mówię o tym, żeby mnie zatrudniać. To nie o to chodzi, ale postać mogłaby się pojawić. Pan Raczek był znajomym pana Ignacego Rzeckiego.

Był też właścicielem straganu z warzywami i miał, no w czymś był bardzo dobry, nie wiem czy ja już kiedyś nie chwaliłem się tym, że pan Raczek z Lalki był mistrzem w pluciu na odległość i siadał w mieszkaniu, w którym były pokoje w amfiladzie, czyli jeden za drugim, były otwarte drzwi i na końcu tej amfilady była Stawiana duża miednica, on siadał na drugim końcu amfilady i pluł na odległość przez te wszystkie drzwi i pokoje i trafiał do miednicy. No więc gdyby to sfilmować, to byłaby radość i zabawa. Ale to jest tylko pierwsza część części premium. Druga jest znacznie poważniejsza. Otóż, dlaczego ja dobrze rozumiem Wokulskiego i dlaczego tak się ustawiłem w roli tego, kto rozumie, że można się zadużyć w Izabeli Łęckiej?

Bo ja pochodzę, proszę Państwa, z takiej właśnie rodziny, która jest efektem związku Wokulskiego z Łęcką. Moja rodzina ze strony ojca posiadała zakłady produkujące buty nazywające się Raczek i Syn. I te nasze zakłady miały swoje sklepy firmowe w Warszawie, w bardzo dobrych miejscach, na Marszałkowskiej, na Targowej i na krakowskim Przedmieściu. Byliśmy konkurentami sklepu Wokulskiego. Nie tak daleko od Wokulskiego mieścił się sklep obuwniczy Raczek i Syn. Jestem po prostu z tego samego gatunku ludzi, ale to jest więcej.

© PTA & TVP Tomasz Raczek.