LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

A co to tak cyka? Tak cyk, cyk, cyk. A co to tak cyka? Cebula cyka. Taki zegarek. Bo będziemy dzisiaj mówili, niech on sobie cyka, żeby państwo cały czas pamiętali, że mówimy o lalce Bolesława Prusa. Ale w zasadzie nie powinienem tak mówić, bo będzie to o serialu pod tytułem LALKA, wyprodukowanym przez Netflixa i tam można go oglądać, sześcioodcinkowy serial. A jego przeciwnicy, bo generalnie dzielimy się wszyscy na zwolenników i przeciwników tego serialu, jak i wszystkiego innego w życiu. Ostatnio są zawsze dwie grupy zwalczające się. No więc przeciwnicy mówią, że to żadna lalka, jaka to lalka, jeśli to nie lalka.

Jaka to lalka, skoro tyle zmieniono w tej lalce? Moim zdaniem to lalka Netflixa. To lalka serialowa w reżyserii Pawła Maślony i według scenariusza Pawła Demirskiego i Pawła Maślony i Jagody Dudkiewicz. I moim zdaniem bardzo dobrego scenariusza, ale takiego scenariusza, który nie tylko zmienia pewne rzeczy w lalce, Tej napisanej przez Bolesława Prusa, przypominam, że to była powieść XIX-wieczna, ale także dopisuje, wręcz prowadzi alternatywne wątki. Czyli, krótko mówiąc, dla tych, którzy są purystami i są zwolennikami tego, żeby ekranizacja, czy to serialowa, czy to filmowa, to było 1 do 1, tak jak jest napisane w powieści, no to jest okropne przestępstwo.

Ale dla tych, którzy uważają, że film, że serial to jest autonomiczna sztuka, która tak zresztą jak jest w tablicach początkowych lalki Netflixa napisane, że jest na motywach lalki Prusa stworzoną opowieścią. No więc to jest autonomiczna opowieść serialowa, której podstawową różnicą w stosunku do powieści jest stan umysłu. To znaczy ona jest zrobiona przez ludzi nieukrywających, że żyją 150 lat później i że wzięli sobie tę historię z drugiej połowy XIX wieku rozgrywającą się w Warszawie jako pewien

Punkt wyjścia, jako pewien punkt odniesienia, ale jednak nie zamierzają rezygnować z tego, co przez te 150 lat w umysłach ludzi i w ich świadomości i w ich rozumieniu wzajemnych relacji zmieniło się i także poprawiło w wielu sprawach. Ale przede wszystkim zmieniło się. Ja myślę, że ta lalka Netflixowa to jest lalka, którą powinni lepiej zrozumieć młodzi ludzie. I gdybym był dzisiaj uczniem, to pewnie wolałbym ten serial od powieści Lalka Prusa, którą by mi nauczyciel polonista czy nauczycielka kazali przeczytać i zreferować. Pewnie gdyby była możliwość i gdyby tak było sformułowane wypracowanie, że porównaj

Ile tu jest ciekawych postaci, naprawdę casting został zrobiony fenomenalnie. Ale, ale, tu zegarek cały czas tyka, więc nie będę już dłużej Państwa przekonywał, że LALKA w reżyserii Pawła Maślony wyprodukowana jako 6-odczynkowy serial dla Netflixa jest udanym dziełem. Ale teraz w takim razie sięgnę po następne swoje rekwizyty. Jeszcze mam laseczkę. Pokazywałem państwu, chwaliłem się. Taką mam laseczkę, która dopełnia obrazu. Pan Prus kłania się z daleka. Mam misę tybetańską. Nie wiem, czy oni mieli misę tybetańską.

To już jest cały teatr, prawda? Bo to jest taki teatr, że państwo doskonale wiedzą co będzie. Wiedzą państwo, że będzie misa, że będzie kubek i czują się państwo jak u siebie w domu. No bo po prostu wszystkie elementy ceremoniału są przestrzegane i wzajemnie się kontrolujemy, czy o czymś nie zapomniałem. No więc jesteśmy w części premium. Mam do powiedzenia dwie ważne rzeczy. Pierwsza rzecz jest dosyć oczywista. Wszyscy, którzy czytali Lalkę, naprawdę, a nie mówią, że czytali i że to jest takie wielkie dzieło, tylko naprawdę czytali. Więc jeżeli naprawdę czytali i czytali pamiętnik subiekta, to pamiętają, że tam występuje postać, która się nazywa Pan Raczek. No więc niestety pana Raczka nie ma ani w filmach wcześniej zrealizowanych, ani w tym serialu Netflixa.

Więc Lalka naprawdę jest mi bliska i mam prawo powiedzieć, że tak. Serial Lalka, zrobiony przez Netflixa, jest serialem udanym. Tomasz Raczka.