LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Jaka to lalka, skoro tyle zmieniono w tej lalce? Moim zdaniem to lalka Netflixa. To lalka serialowa w reżyserii Pawła Maślony i według scenariusza Pawła Demirskiego i Pawła Maślony i Jagody Dudkiewicz. I moim zdaniem bardzo dobrego scenariusza, ale takiego scenariusza, który nie tylko zmienia pewne rzeczy w lalce, Tej napisanej przez Bolesława Prusa, przypominam, że to była powieść XIX-wieczna, ale także dopisuje, wręcz prowadzi alternatywne wątki. Czyli, krótko mówiąc, dla tych, którzy są purystami i są zwolennikami tego, żeby ekranizacja, czy to serialowa, czy to filmowa, to było 1 do 1, tak jak jest napisane w powieści, no to jest okropne przestępstwo.

Powieść Prusa, lalka z serialem lalka w reżyserii Pawła Maślony, to pewnie bym się rzucił na taki temat i udowadniał, że w filmie to zostało przedstawione ciekawiej. A gdyby jeszcze była taka inteligentna polonistka, która by dała tak zwany dowolny temat Który bym brzmiał mniej więcej tak, że porównaj powieść Bolesława Prusa Lalka z ekranizacjami jej, zarówno tymi historycznymi z 1968 roku, Wojciecha Jerzego Hasa z Beatą Tyszkiewicz i Mariuszem Dmochowskim w rolach głównych, jak i z serialem z Ryszarda Bera z 1977 roku.

Czyli według tych samych zasad ma być zorganizowane, że jeden do jednego przełożone, tyle że nie do czytania, a do oglądania. Jeden do jednego. Taki obraz stworzył Prus i taki obraz ma nam reżyser Maślona zrealizować, żebyśmy Dokładnie widzieli i byli prowadzeni jak po sznurku zgodnie z planem zaproponowanym przez Bolesława Prusa. Moim zdaniem to jest niesłuszne myślenie, bo jak powiedziałem film jest sztuką autonomiczną, Mającą swoje potrzeby, swoje środki wyrazu i swoje konieczności, chociażby polegające na tym, żeby przykuwać naszą uwagę i żeby dawać głos, żeby wprowadzać tu jeszcze jedną osobę, a właściwie wiele osób pomiędzy autora a widza, mianowicie aktorów.

Tak, że one właściwie prawie, że zostaną ikonami. To mogą być ich pierwsze ikoniczne role. I pokazuje, wow, jakie my mamy tutaj zaplecze aktorskie. Ilu mamy fantastycznych aktorów niewykorzystywanych na co dzień. A niektórych potrafił Maślona obsadzić tak, żeby ich wykorzystać inaczej niż dotychczas byli wykorzystywani. Piotr Adamczyk. No już nie będę mu wypominał tego papieża Jana Pawła II, którego grał i którego prześladował w pierwszej części kariery, bo ciągle wszyscy go traktowali jak osobę świętą. A to jest aktor z dużym temperamentem. No i jakim temperamentem? To on tutaj pokazuje. I gra niezgodnie z naszym wyobrażeniem Piotra Adamczyka.

Więc krótko mówiąc, zagrana przez nią postać jest niesłychanie plastyczna, niesłychanie soczysta i niesłychanie obecna w historii opowiedzianej przez Pawła Maślonę w serialowej LALCE. Mam Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik, która zagrała prezesową Zasławską bardzo ciekawiej i znowu trochę niezgodnie z tym, co sobie wyobrażaliśmy, bo ona jest tutaj taką postacią, Silną, pragnącą być demiurgiem towarzyskim i zarazem bezwzględną. Taką lodowatą, podejmującą za innych bardzo decydujące o ich życiu decyzje.

Ile tu jest ciekawych postaci, naprawdę casting został zrobiony fenomenalnie. Ale, ale, tu zegarek cały czas tyka, więc nie będę już dłużej Państwa przekonywał, że LALKA w reżyserii Pawła Maślony wyprodukowana jako 6-odczynkowy serial dla Netflixa jest udanym dziełem. Ale teraz w takim razie sięgnę po następne swoje rekwizyty. Jeszcze mam laseczkę. Pokazywałem państwu, chwaliłem się. Taką mam laseczkę, która dopełnia obrazu. Pan Prus kłania się z daleka. Mam misę tybetańską. Nie wiem, czy oni mieli misę tybetańską.