LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Powieść Prusa, lalka z serialem lalka w reżyserii Pawła Maślony, to pewnie bym się rzucił na taki temat i udowadniał, że w filmie to zostało przedstawione ciekawiej. A gdyby jeszcze była taka inteligentna polonistka, która by dała tak zwany dowolny temat Który bym brzmiał mniej więcej tak, że porównaj powieść Bolesława Prusa Lalka z ekranizacjami jej, zarówno tymi historycznymi z 1968 roku, Wojciecha Jerzego Hasa z Beatą Tyszkiewicz i Mariuszem Dmochowskim w rolach głównych, jak i z serialem z Ryszarda Bera z 1977 roku.

Mimo, że już od czasu Jana Pawła on zagrał dużo różnych ról, ale tu dopiero otrzymał okazję do takiej soczystości, która pokazuje jego pełne spektrum możliwości. I to jest wielka przyjemność. Głównie aktorzy, tzn. grający główne role Izabeli Łęckiej i Stanisława Wokulskiego są znakomici. Łęcka, którą gra Sandra Drzymalska, taki wybór nieoczywisty, bo na pierwszy rzut oka Drzymalska nie wyglądała tak jak wyglądała Braunek czy jak wyglądała Tyszkiewicz w tych wcześniejszych ekranizacjach. Jest typem nowoczesnej dziewczyny, takiej trochę z przyczaju, patrzącej na świat, takiej trochę zamkniętej, powiedziałbym zamkniętej inaczej, niż były zamknięte te takie zatrzaśnięte w wieży z kości słoniowej arystokratki w wydaniu Małgorzaty Braunek czy Beaty Tyszkiewicz.