LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Mimo, że już od czasu Jana Pawła on zagrał dużo różnych ról, ale tu dopiero otrzymał okazję do takiej soczystości, która pokazuje jego pełne spektrum możliwości. I to jest wielka przyjemność. Głównie aktorzy, tzn. grający główne role Izabeli Łęckiej i Stanisława Wokulskiego są znakomici. Łęcka, którą gra Sandra Drzymalska, taki wybór nieoczywisty, bo na pierwszy rzut oka Drzymalska nie wyglądała tak jak wyglądała Braunek czy jak wyglądała Tyszkiewicz w tych wcześniejszych ekranizacjach. Jest typem nowoczesnej dziewczyny, takiej trochę z przyczaju, patrzącej na świat, takiej trochę zamkniętej, powiedziałbym zamkniętej inaczej, niż były zamknięte te takie zatrzaśnięte w wieży z kości słoniowej arystokratki w wydaniu Małgorzaty Braunek czy Beaty Tyszkiewicz.

Tutaj mamy nowocześnie wycofaną, nowocześnie zatrzaśniętą dziewczynę, która chce się z tego zatrzaśnięcia wyrwać. Czuje wiatr historii. Wyczuwa, że powinna zacząć inaczej działać. Stara się iść zgodnie z tym wiatrem i być nowoczesną, ale nie ma do tego predyspozycji. W związku z tym bardzo chcę, ale nie bardzo i to wychodzi. Jakaż to jest współczesna postać. I powiem Państwu, że Sandra Drzymalska gra moim zdaniem Izabelę Łęcką w taki sposób, że ja doskonale rozumiem Wokulskiego, że może oszaleć na jej punkcie. Bo ona ma taką osobowość wkręcającą, że człowiek nie do końca wie,

Co w niej tam się dzieje? Co ona chce mi powiedzieć? I to mnie wkręca, żeby się tego dowiedzieć, żeby spróbować zawalczyć, żeby się zorientować o co chodzi w jej reakcjach. Drzymalska to gra absolutnie fenomenalnie i ja jeszcze na dodatek mam do niej taką sympatię, czyli czasami jak widzę, jak się trzepoczę, jak chciałaby coś zrobić i jej to nie wychodzi, jak podejmuje takie odważne decyzje w swoim życiu i jest jednocześnie zdecydowana i zrozpaczona, że do tego życia ją zmusiło, To ja bym chciał tak pójść do tej Łęckiej Drzymalskiej, ją przytulić i powiedzieć nie denerwuj się, nie bój się, ja ci pomogę.

Znajdziemy wyjście z tej sytuacji. Te poprzednie nie budziły we mnie takiej ochoty, żeby im pomóc na przykład. One były skutecznie zamknięte, skutecznie odpychające, piękne, ale odpychające. Drzymalska nie jest odpychająca, jest przyciągająca. No a Tomasz Szuchart jako Wokulski, no jest to Wokulski idealny. Tak sobie zawsze wyobrażałem Wokulskiego. Jest zdecydowany, jest zakochany, jest bardziej wkręcony niż zakochany. Mówią niektórzy, że on mobbinguje tę dziewczynę, że on ją zmusza, że on się jej narzuca. Tak, narzuca się, ale za tym wszystkim widać po pierwsze, że nie jest zakłócony psychicznie i że nie grozi Łęckiej to, że oszalał na jej punkcie.