LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Mimo, że już od czasu Jana Pawła on zagrał dużo różnych ról, ale tu dopiero otrzymał okazję do takiej soczystości, która pokazuje jego pełne spektrum możliwości. I to jest wielka przyjemność. Głównie aktorzy, tzn. grający główne role Izabeli Łęckiej i Stanisława Wokulskiego są znakomici. Łęcka, którą gra Sandra Drzymalska, taki wybór nieoczywisty, bo na pierwszy rzut oka Drzymalska nie wyglądała tak jak wyglądała Braunek czy jak wyglądała Tyszkiewicz w tych wcześniejszych ekranizacjach. Jest typem nowoczesnej dziewczyny, takiej trochę z przyczaju, patrzącej na świat, takiej trochę zamkniętej, powiedziałbym zamkniętej inaczej, niż były zamknięte te takie zatrzaśnięte w wieży z kości słoniowej arystokratki w wydaniu Małgorzaty Braunek czy Beaty Tyszkiewicz.

Tutaj mamy nowocześnie wycofaną, nowocześnie zatrzaśniętą dziewczynę, która chce się z tego zatrzaśnięcia wyrwać. Czuje wiatr historii. Wyczuwa, że powinna zacząć inaczej działać. Stara się iść zgodnie z tym wiatrem i być nowoczesną, ale nie ma do tego predyspozycji. W związku z tym bardzo chcę, ale nie bardzo i to wychodzi. Jakaż to jest współczesna postać. I powiem Państwu, że Sandra Drzymalska gra moim zdaniem Izabelę Łęcką w taki sposób, że ja doskonale rozumiem Wokulskiego, że może oszaleć na jej punkcie. Bo ona ma taką osobowość wkręcającą, że człowiek nie do końca wie,

Co w niej tam się dzieje? Co ona chce mi powiedzieć? I to mnie wkręca, żeby się tego dowiedzieć, żeby spróbować zawalczyć, żeby się zorientować o co chodzi w jej reakcjach. Drzymalska to gra absolutnie fenomenalnie i ja jeszcze na dodatek mam do niej taką sympatię, czyli czasami jak widzę, jak się trzepoczę, jak chciałaby coś zrobić i jej to nie wychodzi, jak podejmuje takie odważne decyzje w swoim życiu i jest jednocześnie zdecydowana i zrozpaczona, że do tego życia ją zmusiło, To ja bym chciał tak pójść do tej Łęckiej Drzymalskiej, ją przytulić i powiedzieć nie denerwuj się, nie bój się, ja ci pomogę.

Znajdziemy wyjście z tej sytuacji. Te poprzednie nie budziły we mnie takiej ochoty, żeby im pomóc na przykład. One były skutecznie zamknięte, skutecznie odpychające, piękne, ale odpychające. Drzymalska nie jest odpychająca, jest przyciągająca. No a Tomasz Szuchart jako Wokulski, no jest to Wokulski idealny. Tak sobie zawsze wyobrażałem Wokulskiego. Jest zdecydowany, jest zakochany, jest bardziej wkręcony niż zakochany. Mówią niektórzy, że on mobbinguje tę dziewczynę, że on ją zmusza, że on się jej narzuca. Tak, narzuca się, ale za tym wszystkim widać po pierwsze, że nie jest zakłócony psychicznie i że nie grozi Łęckiej to, że oszalał na jej punkcie.

I ta rola została zagrana wyśmienicie, ale to jak zagrał Jacek Braciak Tomasza Łęckiego, ojca Izabeli, no to to jest piruet po prostu. To jest piruet, brawurowy piruet aktorski, to co on zrobił. Pokazał nam zupełnie innego ojca Łęckiej, arystokratę zakręconego, właściwie prawie dosłownie, postać tragiczną i komiczną zarazem, Tak zaskakująco, że ogląda się go z opadniętą szczęką. Ale obok niego jest Agnieszka Grochowska, która pojawia się jako, uwaga, orzeszkowa. I ta orzeszkowa, która tu realizuje taki program, feministyczny program walki o prawa kobiet.

Tomasz Raczek pracuje w piśmie skierowanym do kobiet. Notabene do tego pisma chce jakoś przystąpić jako redaktorka Izabela Łęcka, no ale co poradzisz jak nie ma talentu dziennikarskiego, ale bardzo chce. Ile ja widziałem osób proszę Państwa, które chciały być Dziennikarzami, dziennikarkami, ale nie miały talentu, ale miały ambicje w moim życiu. Ile razy proszono mnie, żebym im pomógł, żebym wprowadził je w arkana tego zawodu, a ja już po 10 minutach rozmowy wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Bo jak się nie ma talentu do tego, jak się nie ma takiego ducha dziennikarskiego, to tego się człowiek nie nauczy. No i to oczywiście przypomniało mi się od razu przy okazji Beli Łęckiej.

Czy Izabela Łęcka miała w domu misę tybetańską? Nie wiem, ale co mnie to obchodzi? My mamy, my wiemy. Czemu służy misa? Misa służy temu, żeby mówić prawdę, żeby się nastroić, żeby dostroić swoje myśli, swój głos do czystego dźwięku misy tybetańskiej, który nie kłamie. No i teraz moja ocena. Jedni oceniają bardzo nisko, drudzy bardzo wysoko. Ja jestem w tej drugiej grupie i daję serialowej Netflixowej LALCE 8 na 10, co jest bardzo, bardzo wysoką oceną i sekunduję temu serialowi, żeby się spodobał także na świecie.

Był też właścicielem straganu z warzywami i miał, no w czymś był bardzo dobry, nie wiem czy ja już kiedyś nie chwaliłem się tym, że pan Raczek z Lalki był mistrzem w pluciu na odległość i siadał w mieszkaniu, w którym były pokoje w amfiladzie, czyli jeden za drugim, były otwarte drzwi i na końcu tej amfilady była Stawiana duża miednica, on siadał na drugim końcu amfilady i pluł na odległość przez te wszystkie drzwi i pokoje i trafiał do miednicy. No więc gdyby to sfilmować, to byłaby radość i zabawa. Ale to jest tylko pierwsza część części premium. Druga jest znacznie poważniejsza. Otóż, dlaczego ja dobrze rozumiem Wokulskiego i dlaczego tak się ustawiłem w roli tego, kto rozumie, że można się zadużyć w Izabeli Łęckiej?

Bo ja pochodzę, proszę Państwa, z takiej właśnie rodziny, która jest efektem związku Wokulskiego z Łęcką. Moja rodzina ze strony ojca posiadała zakłady produkujące buty nazywające się Raczek i Syn. I te nasze zakłady miały swoje sklepy firmowe w Warszawie, w bardzo dobrych miejscach, na Marszałkowskiej, na Targowej i na krakowskim Przedmieściu. Byliśmy konkurentami sklepu Wokulskiego. Nie tak daleko od Wokulskiego mieścił się sklep obuwniczy Raczek i Syn. Jestem po prostu z tego samego gatunku ludzi, ale to jest więcej.