LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

I uważam, że na tym też polega sztuka, żeby proponować różne rozwiązania. Więc się zrzymam, gdy słucham narzekania, gdy ciągle powtarzany jest ten sam argument, że dobrze, skoro to już odchodzi od powieści, to niech się nie nazywa lalka, niech się nazywa inaczej, bo to jest marketingowe podwożenie się na tytule Prusa. No to tak się podwozi połowa sztuki. Jeżeli możemy tak powiedzieć, to na przykład całe malarstwo przez wieki prezentowało sceny biblijne I były to sceny na przykład zwiastowanie Maryi, albo śmierć świętego Sebastiana, albo śmierć Chrystusa na Golgocie, albo Pieta. No przecież tych motywów tak nazywających się jak w Biblii było mnóstwo, ale za każdym razem kompletnie inaczej przedstawionych, bo były przedstawione zgodnie ze stylem obowiązującym w momencie, kiedy dany malarz realizował zamówienie, realizował taki obraz.

I choć tytuły były te same na przestrzeni wieków, to obrazy bardzo się różniły i także to, co na obrazach bardzo się różniło. I gdybyśmy z tym samym zapałem, co teraz niektórzy podchodzą do sprawdzania adaptacji Lalki, czy jest wierna historii i tym historycznym ustaleniom, czy tak wyglądała Warszawa, czy inaczej, czy w czasie pojedynku kobiety mogły być, czy nie, No to gdybyśmy tak podeszli, na przykład do przedstawiania sceny ukrzyżowania w kolejnych epokach przez kolejnych mistrzów, bo to mistrzowie, których dzieła w Luwrze dzisiaj wiszą i w innych ermitarzach na świecie. Więc gdybyśmy tak podchodzili, to powinniśmy zapytać, czy ten krzyż, który jest tu namalowany, to jest zrobiony z takiego drewna, z jakiego wówczas Rzymianie robili krzyże, zbijali, a czy te gwoździe, którymi przybity jest Chrystus do krzyża,