DUCHY INISHERIN i BLISKO (2022) - recenzja Tomasza Raczka

Takim przyjacielem Remiego, jakim był, jakim wcześniej był. I nie chce, bo boi się zaszufladkowania. Bo nie chce tego zaszufladkowania, bo okazuje się nie tak wrażliwy, nie tak inny, nie tak uzdolniony jak jego przyjaciel. Co będzie dalej? Widzą już Państwo. Odtrącony przyjaciel wpada w otchłań samotności. A słowo odchłań nie zostało użyte przeze mnie po to, żeby zrobić na Państwu większe wrażenie. Słowo odchłań obrazuje to, co się czuje, gdy człowiek spada w taką próżnię, która powstaje po utracie przyjaciela.

W pociągu zobaczył jak tamten z kolegami swoimi rozmawia, a ponieważ reżyser miał słuchawki na uszach i słuchał muzyki, więc nie słyszał o czym chłopcy rozmawiają, tylko widział. Widział i zwrócił uwagę na tego chłopaka, na jego mimikę, na jego gesty, na jego zachowanie i pomyślał sobie, on idealnie mógłby zagrać Leo. I tu jeszcze w pociągu zaproponował mu współpracę. A Eden się zgodził. Gustaw to drugi chłopiec, Gustav de Waele. On gra Remiego, tego wrażliwego, muzycznie utalentowanego chłopca.