DUCHY INISHERIN i BLISKO (2022) - recenzja Tomasza Raczka

A potem ta perła rosła, rosła, rosła i obserwowaliśmy rozwój teatru, teatru światowego, ale rodzącego się z tradycji europejskiej. Otóż ta perła zawiązała się w starożytnej Grecji. I za początki tej peury odpowiadają Aeschylus, Sophocles, czyli wielcy dramaturdzy, wielcy twórcy starożytnej greckiej tragedii. I do niej nie tylko Szekspir nawiązywał, wszyscy wielcy, którzy mierzyli się z potęgą dramatu, ale także nawiązuje Martin McDonagh. On, tak jak Aeschylus czy Sophocles, uchwycił podstawowe elementy tragedii ludzkiej.

Zrobi scenariusz na podstawie swojej sztuki teatralnej, bo on jest człowiekiem teatru. I był człowiekiem teatru, teraz jest człowiekiem teatru i kina. Ale on z teatru się wywodzi, z Aeschylusa i Sofoklesa. I umiał to zrobić w taki sposób, że stworzył sam tak doskonały scenariusz. W tym doskonałym scenariuszu, w tym doskonałym filmie zagrali fantastycznie aktorzy. Aż cztery nominacje do Oscarów za role główne i za role drugoplanowe. Colin Farrell jako Padraic i jego przyjaciel, który nie chce już być jego przyjacielem, czyli Brenton Gleeson jako Colm.