DUCHY INISHERIN i BLISKO (2022) - recenzja Tomasza Raczka

A może uda się? Może to nie będzie taka doskonale antyczna tragedia? Tak naprawdę to jest opowieść o przyjaciołach. Colin Farrell gra Jednego z dwóch przyjaciół, którzy od lat razem spędzają czas. On się nazywa Padryk. Jest trochę młodszy z tej dwójki. Starszy, Colm, którego gra Brendan Gleason. Jest muzykiem, świetnie gra na skrzypcach. Jest utalentowany, ma swoje pasje. Padryk nie ma pasji. On w ogóle taki jest nie za bardzo rozgarnięty. Umie rozmawiać o rzeczach błahych, o rzeczach codziennych, o szczegółach, ale nie ma ani jakiegoś poczucia humoru, ani pomysłowości w tym, co opowiada, ani nawet szczególnego wdzięku.

Będę się zajmował muzyką teraz. I Padryk tego nie rozumie, ale widzi, że na horyzoncie pojawiło się nie tylko zagrożenie, pojawiło się widmo samotności. Jeszcze nie jest sam, ale ta decyzja jego przyjaciela jest nie tylko niezrozumiała, ale bardzo groźna. A poza tym tak naprawdę niewiele jest istot wokół niego, które mógłby uznać za bliskie sobie. I od tego momentu zacznie się proces utraty. Jak sam Colin Farrell powiedział, gdy realizował film, to jest film o tym, jak jego bohater doznaje dezintegracji radości.

Na początku niewiele mu potrzeba do życia i do radości i to, czego mu potrzeba, to ma. Na małej wysepce, ma przyjaciela, ma siostrę, z którą mieszka, ma osiołka. I daje sobie radę, jest zdrowy, jest jeszcze młody, nie jest źle, no ale potem z każdą chwilą nie będzie już tak dobrze, a nawet będzie coraz gorzej. Będą się pojawiały nowe zagrożenia i nagle już to nie będzie opowieść o utracie przyjaciela, Niezrozumiałej dla Padryka, bo on nie rozumie, co to znaczy chcę mieć więcej przestrzeni dla siebie.

Musiałem wychodzić z tego pokoju i z korytarza wejść do toalety. Ale on siedział właśnie na korytarzu, na schodach. Tuż pod moimi drzwiami. Nie mogłem słuchać muzyki, nie mogłem zapalić światła, zaczęło się już ściemniać, no bo bym się zdradził, że jestem w środku. Więc położyłem się na łóżku i czekałem, aż on odejdzie. Ale on tam cały czas siedział. Słyszałem, jak od czasu do czasu ktoś go pyta, a co ty tu robisz, a no czekam na Tomka. I w pewnym momencie, to mi się przypomniało w tym momencie w filmie, gdy w Duchach Inisherin Kolm zdesperowany tym, że Padryk cały czas go nachodzi i cały czas nie chce przyjąć do wiadomości, że to koniec przyjaźni, powiedział, jeśli będziesz mnie dalej prześladował i będziesz do mnie przychodził i zmuszał mnie do kontynuowania naszej znajomości, to obetnę sobie palec.

I dlatego potrafię zrozumieć zarówno Padryka, który boi się samotności i dla którego to jest koniec świata, jak i Kolma, który podejmuje decyzję i stara się za wszelką cenę dochować tej decyzji i nie pozwolić sobie odebrać prawa do kształtowania własnego życia. Wielkie dzięki i do zobaczenia!