DUCHY INISHERIN i BLISKO (2022) - recenzja Tomasza Raczka

A może uda się? Może to nie będzie taka doskonale antyczna tragedia? Tak naprawdę to jest opowieść o przyjaciołach. Colin Farrell gra Jednego z dwóch przyjaciół, którzy od lat razem spędzają czas. On się nazywa Padryk. Jest trochę młodszy z tej dwójki. Starszy, Colm, którego gra Brendan Gleason. Jest muzykiem, świetnie gra na skrzypcach. Jest utalentowany, ma swoje pasje. Padryk nie ma pasji. On w ogóle taki jest nie za bardzo rozgarnięty. Umie rozmawiać o rzeczach błahych, o rzeczach codziennych, o szczegółach, ale nie ma ani jakiegoś poczucia humoru, ani pomysłowości w tym, co opowiada, ani nawet szczególnego wdzięku.

Będę się zajmował muzyką teraz. I Padryk tego nie rozumie, ale widzi, że na horyzoncie pojawiło się nie tylko zagrożenie, pojawiło się widmo samotności. Jeszcze nie jest sam, ale ta decyzja jego przyjaciela jest nie tylko niezrozumiała, ale bardzo groźna. A poza tym tak naprawdę niewiele jest istot wokół niego, które mógłby uznać za bliskie sobie. I od tego momentu zacznie się proces utraty. Jak sam Colin Farrell powiedział, gdy realizował film, to jest film o tym, jak jego bohater doznaje dezintegracji radości.

Zrobi scenariusz na podstawie swojej sztuki teatralnej, bo on jest człowiekiem teatru. I był człowiekiem teatru, teraz jest człowiekiem teatru i kina. Ale on z teatru się wywodzi, z Aeschylusa i Sofoklesa. I umiał to zrobić w taki sposób, że stworzył sam tak doskonały scenariusz. W tym doskonałym scenariuszu, w tym doskonałym filmie zagrali fantastycznie aktorzy. Aż cztery nominacje do Oscarów za role główne i za role drugoplanowe. Colin Farrell jako Padraic i jego przyjaciel, który nie chce już być jego przyjacielem, czyli Brenton Gleeson jako Colm.