Dariusz Formella: W Rakowie mówiłem, że kończę grać. Nie widzę dla siebie drogi

Mówię, no to niby trener nie doradza, ale trochę doradza i mówię, i tak super, bo mam arkę, wiesz, awansowaliśmy do Ekstraklasy, wiedziałem, że mnie chcą, mówię, no idealnie, wracam, będę podstawowym, grałem wszystko, wiesz, jakieś liczby miałem, nie byłem w jakimś mega sztosie, no ale grałem, nie, te minuty były, no i nie dostałem tego powołania, nie, to no to taki był cios, taki mocny i to się dowiedziałem dzień przed tym meczem z Zagłębiem, lubię no utrzymanie, taki musieliśmy wygrać, co tam były jakieś kontrowersje, że to Zagłębie niby, nie wiem. Dawne czasy, nie wiem czy ktoś jeszcze pamięta z 6 lat temu. Tak, tak, tak, pamiętam. Charakterystyczne sezony. I tak, dzień przed mi zadzwonił trener, że nie jestem powołany, że mogę być na liście rezerwowej, ale z szacunku do mnie, że tyle lat jeździłem i grałem dla niego, że mogę zadecydować czy chcę być na tej liście.

Że dobra technika, te motorycznie niesamowicie, nie wiedziałem, że ty możesz biegać. No i zaowocowało transferem do Legii, także... I nawet powołaniem do kadry w pewnym momencie. A zagrał? Nie. Chyba nie zagrał, ale był powołany. Także widzisz, niesamowita. A u Runiejcia, trenera, bo też się znamy, bo z Pogoń mnie... Ale nie wspominasz zbyt miło, tak? Czy wspominasz? Wiesz co, mieliśmy spoko kontakt, tylko że po czwartym meczu mnie odpalił do rezerw, ale dwa dni pamiętam, no to też w sumie ja go rozumiem trochę, bo to był taki czas, że my naprawdę się pogoni dramatycznie u siebie nie wygraliśmy i to był tam mecz z Zagłębiem Lubin. Ja miałem dwa dni przed rozmowę z nim, że słuchaj, no nie zaczniesz. teraz w pierwszym składzie jeszcze, ale dobrze pracujesz, jestem zadowolony, trzymaj to, będziemy potrzebować na zmianę, wchodziłeś z ławki, coś dawałeś.

I to było dwa dni przed tym. No i graliśmy z tym Zagłębiem i tam wygrywaliśmy chyba z 3-1. I ja wszedłem na ostatnie 5 minut i dziurczo, taki był Adam Dziurczo. Tak, pamiętam. I było 3-2 już i ostatnia minuta gdzieś końcówka. I to był chyba pierwszy mógłby być mecz, żebyśmy wygrali w Szczecinie. No i tam pamiętam, że Czerwiński rzucił out, ja byłem na lewej pomocy i on ten. No i normalnie zawsze idziesz za nim, a ja gdzieś za tą piłką zacząłem, bo trochę chciałem ruszyć, trochę tak stanąłem. Ktoś mu odegrał, wrzuta i już ta wrzutka, wiesz, ja byłem blisko, ale nie dałem raz zablokować. Już ta wrzutka szła. Ja mówię, no będzie gnój. Ty już widziałeś. Będzie gnój, nie? Ale mówię, może nie ten. I Świerczok chyba, Świerczok dał na 3-3, nie? I ja siadam na tym, widzę, że 3-3 i mówię, szczerze pomyślałem, że to będzie bardzo ciężki, że może to być ostatni mój mecz pogoni.