Dariusz Formella: W Rakowie mówiłem, że kończę grać. Nie widzę dla siebie drogi

Nie tak jak ten i ja też byłem wtedy w takim momencie swoim dosyć ciężkim, no piłkarsko też i życiowo, ale bardziej piłkarsko, że gdzieś to nie toczyło się w tą stronę, w którą ja chciałem, jak to sobie wyobrażałem. I akurat to tak trafiło, że gdzieś mnie to na chwilę przygniotło, jakby moja wizja tego, jak chciałbym, żeby to wyglądało, ta moja kariera i ta droga. I mniej więcej dlatego w takim ogromnym skrócie. No bo to był splot tak naprawdę fatalnych okoliczności, czyli sprawy boiskowe, pozaboiskowe, bardzo poważne choroby Twoich bliskich i tak się zastanawiam jak piłkarz jest w stanie w ogóle funkcjonować na takim etapie. Jeszcze do tego dochodzi poważna kontuzja.

A powiedz, jest rzeczywiście, czy w twoich czasach było coś takiego, jak taka ścieżka rozwoju dla piłkarza Lecha, że nie wiem, że ty w wieku 16 lat siadałeś z jakimś dyrektorem i on ci mówi, tutaj będzie tak, potem będzie tak, potem potencjalnie tak, jeśli to wypali, to może będzie transfer, czy to jest tylko taka... Gatka, która gdzieś się pojawia w mediach. Nie, ten szlak, który się przetarł teraz w Lechu, że wchodzi jakiś młody zawodnik, wypożyczają go i wraca, to się zaczął ode mnie i od Janka Bednarka. On do Łęcznej, gdzie grał na defensywnym pomocniku. Tak, tak. I pamiętam, że jak wtedy byłem w Lechu i trener Urban mi powiedział, że chce na wypożyczenie... No to wróciłem do pokoju i płakałem, bo mówię, bo w Lechu to jest w jedną stronę droga, tam nikt nie wracał, jak ktoś odchodzi, no tam Szymek Drywniak był wcześniej, czy Kamil Drygas, już nie pamiętam kto jeszcze, ale to była, Patryk Błocki chyba też podszedł, że to była droga w jedną stronę, że to już było wiadomo, że oni po prostu chcą się jakoś ciebie pozbyć, a masz kontrakt.

Każda osoba, która odpali ten wywiad, wiesz, trwający pewnie półtorej godziny czy dwie i chce poznać całą twoją sytuację, bo USA i o Lechu też pogadamy, bo możesz być pewnie jakimś wyznacznikiem nawet dla młodych zawodników Lecha. Karierę też budujesz w sposób całkowicie niestandardowy i kto wie, może będziesz nawet trendseterem dla piłkarzy wyjeżdżających do Stanów Zjednoczonych, do USL. No ale jest ta sprawa i ona gdzieś w pewnym momencie funkcjonowała i wydaje mi się, że można byłoby to wyjaśnić. No to mogę. To był ostatni mecz w Suwałkach. I ostatni mecz rundy, tam Puchar Polski. No i wiadomo, wracamy z tego meczu. Daleka droga. Ostatni mecz i wiesz, liderem byliśmy. No i grasz zawsze w tego pokera na tej torbie, czy coś tam. No i była sytuacja, wiesz jak to jest, nie wiem czy grałeś.

Grałem, dawno ale. Sześć czy siedem osób, jest taka atmosfera właśnie to, chcesz grać z sobą, a jedna osoba siedzi na telefonie, druga gada z trzecią, czwarta w Candy Crusha gra, piąta znerwowana, że musi nowego klubu szukać. I jest każde rozdanie, każde to i każde... Co? Co? Kto? Nie, pięć złotych. Ale kto dał? To... Nie, czekasz. I jakby wiesz, to się tak... Generalnie nikt nie panuje nad grą. No dokładnie, nic się nie dzieje. Nudy straszne, nie? A nie możesz odejść od gry, jak grasz, no bo brzydko to wygląda, bo myślisz, że nie wiem, wygrałeś czy przegrałeś, że masz żetony, to nikt nie powie, dobra, ja kończę. Tylko albo się wyzerujesz, albo tak. No i była sytuacja, i było tak, że graliśmy tak z dwie, trzy godziny i mówię, dobra... Czekam na parę, no to takie mega wejdę w ten, czekam na parę na łapy, jak mam daję olina, jak nie to podbijam razy dwa, żeby się tego wszystkiego pozbyć i skończyć, bo nudzę się po prostu, a nie możesz, wiesz, jakby nic innego, chciałem sobie pograć, a długa droga i nic się nie działo.

Mówi, słuchaj Darek, będzie taka prezentacja fajna, jakbyś wziął mikrofon, powiedział. Mówię... że ja nie chcę, nic takiego, nie opowiedz, opowiedz. No i jakoś tam mniej więcej sobie musiałem ułożyć to w głowie, żebym miał to ręce i nogi, jakąś tą historię. Mówi, weź opowiedz jak to było, bo kibice w to interesują się. Wyszło super. No wyszło spoko, tak spontanicznie, też tam alkohol trochę pomógł na fantazji, ale bardzo fajnie wyszło i spoko odbiór. Oni lubią, wiesz, przemówienie. Tak, no właśnie o to chodzi, zwłaszcza w USA takie coś robi wrażenie i może ci pomóc budować jakieś wizerunki. No, oni lubią. Także tak, spoko wyszło. Miałeś jakiś kontakt z Didierem Drogbą, który jest teoretycznie ważną postacią w waszym klubie, prawda? Nie wiem, czy teraz jest jeszcze. Na pewno grał u nas, był współwłaścicielem.

Na pewno dalej jest kojarzony. Jesteś prawdopodobnie jedynym polskim piłkarzem, który wylądował w mediach społecznościowych Didiera Drogby. Tak. Powiem ci nawet, że Didier Drogba grał w finale USL na dziewiątce i przegrali, a ja grałem na dziewiątce w finale i wygraliśmy. Jest taki opastnik. Czyli on może lądować u ciebie w mediach społecznościowych. No ale wrzucał nas, tak, wrzucał nas. No pozytywnie, śledzi, ale w klubie się nie pojawia. Czyli gdyby ktoś teraz zapytał Didiera Drogba o jego ulubionego polskiego piłkarza, to pewnie powiedziałby z automatu Lewandowski i Formella. Nie wiem, bo tam bardziej też ludzie kibicują drużyną, temu co się dzieje w mieście, a aż tak bardzo nie zawodnikom. Jest bardziej takie wspieranie tego co się dzieje, więc chodzą sobie na bejsbol, na kosza, na to, ale to co się w mieście dzieje, taka bardziej społeczność ten, a u nas bardziej się śledzi też piłkarzy, kibicuje trochę bardziej.