Dariusz Formella: W Rakowie mówiłem, że kończę grać. Nie widzę dla siebie drogi

A powiedz, jest rzeczywiście, czy w twoich czasach było coś takiego, jak taka ścieżka rozwoju dla piłkarza Lecha, że nie wiem, że ty w wieku 16 lat siadałeś z jakimś dyrektorem i on ci mówi, tutaj będzie tak, potem będzie tak, potem potencjalnie tak, jeśli to wypali, to może będzie transfer, czy to jest tylko taka... Gatka, która gdzieś się pojawia w mediach. Nie, ten szlak, który się przetarł teraz w Lechu, że wchodzi jakiś młody zawodnik, wypożyczają go i wraca, to się zaczął ode mnie i od Janka Bednarka. On do Łęcznej, gdzie grał na defensywnym pomocniku. Tak, tak. I pamiętam, że jak wtedy byłem w Lechu i trener Urban mi powiedział, że chce na wypożyczenie... No to wróciłem do pokoju i płakałem, bo mówię, bo w Lechu to jest w jedną stronę droga, tam nikt nie wracał, jak ktoś odchodzi, no tam Szymek Drywniak był wcześniej, czy Kamil Drygas, już nie pamiętam kto jeszcze, ale to była, Patryk Błocki chyba też podszedł, że to była droga w jedną stronę, że to już było wiadomo, że oni po prostu chcą się jakoś ciebie pozbyć, a masz kontrakt.

wypożyczyć młodych gdzieś do pierwszej ligi i wracać. I wtedy zaczęli stosować tą drogę. No bo Puchacz był w Katowicach, Kuba Monder był w Opolu i tak naprawdę dzisiaj Antek Kozubal teraz też w Katowicach. Praktycznie każde pokolenie już teraz wyjeżdża na wypożyczenie. Albo jesteś taki mega talent, że od początku na ciebie stał Karolek Linety, taki był, że tam niewypożyczany. Kownaś. Kownaś też nie był, ale tam był czas, pamiętam, że chciał też, był trochę zmęczony atmosferą, bo to wychowankowe zawsze mają trochę ciężej w lechu ich piłkarze. Nie wiem czemu tak jest, ale ta specyfika klubu i miasta, że tych wychowanków jeszcze więcej, a to są tak naprawdę zawsze młodzi goście. jeszcze nie ukształtowani, a na nich gdzieś to się opiera. Śledzę Lecha i widziałem co się działo z Filipem Marchwińskim na przykład, że był bardzo mocno krytykowany.

Ale czy trener do reprezentacji? Wydaje mi się, że trener lubi pracować, bardzo lubi pracować. Taka codzienna praca. To jest taka bardziej selekcja. A który indywidualny rozwój na przykład piłkarza Rakowa na tobie zrobił największe wrażenie? No bo z piłkarzy, z którymi ty grałeś, no to tam był Patryk Kun, był Szwarc, był Petraszek, czyli te postacie, które przeszły tę drogę. Ale właśnie, bo to też mi się wydaje, że to brało się z tego, że po prostu bardzo wielu jest dobrych piłkarzy, tylko czasami na nich był pomysł i po prostu oni, trener im mówi, co mają robić i oni to robili, byli z tego, wiesz, rozliczani i to wtedy też jest ci łatwiej jako piłkarzowie, bo jak jest... No masz, jest konkretny plan na ciebie. Tak, tak. Jak nie jesteś jakimś, nie wiadomo, jakim wirtuozem, takim, nie wiem, dychą, że wszystko robisz, wiesz, wiesz wszystko najlepiej, tylko masz umiejętności i, ale no jesteś na takim średnim, powiedzmy, poziomie, tak?

Dobrym, ale średnim. Jak dostaniesz plan i wiesz, co masz robić i wiesz, że z tego jesteś rozliczany i masz jechać na gościa jeden na jeden, dziesięć razy i go okiwać, to jest łatwiej, a niż takie, wiesz, to też jest łatwiej w sytuacjach takich, w których ci nie idzie, nie? że wiesz, dwie, trzy akcje, mówi, dobra, no ale mam to robić, to robię. I dlatego jest, to było też na pewno sukcesem tego, że trener, było wielu zawodników, którzy powiedzmy w innych grupach nikt by nie zwrócił uwagi, nie pomyślałby nawet, tak? A później odchodzili, no i tak samo wspomniałeś tego Patryka Kuna, że jest w Legii teraz, tak? Jakby... No gdzieś miał taką karierę, że był w wielu klubach polskich i to, i w Arce, czy gdzieś tam. I nigdzie nie mógł tak zabić. No a w Rakowie był na niego pomysł, trochę go trener przedstawił, bo też mu nikt nie powiedział, że to lewy wahadło, bo się tam zetnęliśmy z młodzieżówek i to.