TA GRA WYCISNĘŁA Z NAS WSZYSTKIE EMOCJE. TZO za klasyk: GRIS

Przeczytałem niesamowitego newsa. Mario ogolił wąsa? Zapuszcza bokobrody? Co? W Minecrafcie skończyły się wszystkie klocki? To są super istotne newsy. Musimy o tym natychmiast opowiedzieć w podcaście. A moglibyśmy porozmawiać o GRIS? Może to nie jest najnowsze, ale może troszeczkę ciekawsze? Dobra. Witajcie w kolejnym odcinku TZO za podcast!. Teraz zmieniłem głos, bo przed nagraniem rozmawialiśmy o modulowaniu głosu i teraz witajcie w odcinku TZO za podcast!. Musimy tak całą godzinę? Jakimś innym głosem? Całą godzinę. Co 5 minut. Mamy taką zasadę, że co 5 minut zmieniamy głos. Cześć, miło mi być. Dokładnie, dokładnie. W ten sposób tworzy się taki bogaty katalog postaci, które później można do nich wracać.

A tak naprawdę to brniemy w dziwnym kierunku, bo dzisiaj nie będziemy mówić o modulacji głosu i flexi języka czy czymś takim. Będziemy mówić o grze GRIS. Tak jest. Która jest naszym klasykiem, bo mamy taką serię jak TZO za klasyk, w której to serii opisujemy jakieś gry, które dużo dla nas znaczą, które czasami mogą być jakimiś dużymi, znanymi tytułami, mogą być to też jakieś niszowe produkcje. Gry mogą być przeróżne, które w jakiś sposób się wyróżniały i o których myślimy i które jakoś na nas wpłynęły. Tą grą, którą Ty wybrałaś jest GRIS. Tak się składa, że ja też w nią grałem i też miałem bardzo pozytywne wspomnienia z nią i też była to gra, którą na pewno...

I to jest jedną taką rzeczą, bo zastanawiam się, czy jest coś w GRIS, czego było za mało albo czego ci zabrakło. Jak ja grałem sobie, przypominając teraz, to Dwie rzeczy, które mi się rzuciły. To jedna, że czasami gra jest trochę nieczytelna wizualnie. Tam jest taka koncepcja, że pewne obiekty są na pierwszym planie, pewne są w tle. I to jest czasami takie nieczytelne. Ale z drugiej strony to jest coś, czego się chyba uczysz. Napisy wykonane przez TZO.