Dzieci z Bullerbyn. Cz.13

Ogień odbijał się w wodzie i wyglądało to zupełnie tak, jak gdyby drugie ognisko płonęło w jeziorze. Dokoła w lesie było zupełnie ciemno i cicho. – Słyszę, jak chochlik skrada się na palcach, tam w głębi, pomiędzy drzewami – powiedział Lasse. Anna i ja przestraszyłyśmy się okropnie, ale Anna powiedziała – yy, przecież nie ma żadnych chochlików. Zaczęłyśmy jednak uważać, czy czasem nie usłyszymy, jak chochlik krąży w ciemnościach. Nie usłyszałyśmy jednak nic i powiedziałyśmy to Lasemu. — No bo one mają takie włochate stopy — powiedział Lasse. Przemykają się cichutko, stają za drzewami i patrzą na nas.

Śpiewaliśmy, aż nagle las zawołał. Widzę dymy z Bullerbyn! Wówczas wszyscy spostrzegliśmy dym, który unosił się ponad lasem. Był to dym z trzech kominów. Wiedzieliśmy więc, że w zagrodzie północnej i w zagrodzie środkowej i w zagrodzie południowej już nie śpią. A gdy uszliśmy jeszcze kawałek drogi, zobaczyliśmy cały Bullerbyn. Słońce odbijało się w szybach i było prześlicznie. — Strasznie mi szkoda ludzi, którzy nie mają gdzie mieszkać — powiedziałem do Anny. — A mnie szkoda jest tych, którzy nie mieszkają w Bullerbyn — powiedziała Anna. Dziadziuś już nie spał i siedział pod wiązem, który rośnie pośrodku trawnika przed zagrodą północną.