11 listopada 1918 - konfrontacje

Rokowania z dowódcą austriackim generałem Benigni toczyły się na ratuszu. Z polskiej strony prowadzili je posłowie do parlamentu Wincenty Witos, Aleksander Skarbek, Ignacy Daszyński, Zygmunt Marek i inni. Dużą rolę w tych rokowaniach odegrał Daszyński. Jego wdzięk osobisty I śpiewny akcent wiedeński sprawił, że trudno było generałowi Austriackiemu widzieć wroga w tym, co jest tak gębitlich, zwłaszcza, że przerwał on noc zelokowania dla posilenia wszystkich kolacją od chawełki. Mocno stawiał się tylko towarzyszący generałowi Benigni rotwisz, który prosił swojego przełożonego o oddanie mu do dyspozycji batalionu wiedeńskiego oraz spędzi całą bandę w ciągu paru godzin. Wtedy odezwał się pułkownik Roja.

Byte, ekscelencu, dienstn. I otworzył drzwi sali rady miejskiej, gdzie toczyły się obrady. We drzwiach stał porucznik Kordian Zamorski, a za nim warta pod bronią w mundurach polskich z granatami w ręku. General Benigni ak kapitulacji wojsk austriackich podpisał. Na zajucz, na odwachu, na rynku głównym było już Wojsko Polski. Ja znalazłem się w stopniu podporucznika w czwartym pułku. Tegoż dnia przejęto formalnie od Austriaków komendę miasta. Redaktor Antoni Maluty był z kolei w tamtym czasie na Śląsku Cieszyńskim. Żandarmi uciekli. Garnizony poddawały się szczęśliwe, że mogą wrócić do domu. Garnizon w Bielsku, Garnizon w Białej, Garnizon Cieszyński.