Zostajemy razem dla DZIECI?

taki czy siaki, czy też taka czy siaka, ponieważ to jest naruszający konstrukt bezpieczeństwa dziecka, to raz, a dwa, no ono się tego uczy, że tak się kłócić jest okej, że to jest wzorzec. Skoro tak się dzieje w domu, idę z tym na zewnątrz i też będę to sobie w swoim kontekście wykorzystywać, więc trochę niefajnie. Druga sprawa jest taka, nie wykorzystujemy dziecka jako karty przetargowej w tych kłótniach. Zobacz, jak Tosia teraz płacze przez ciebie, nie? Albo Tosiu, zobacz, jak mama teraz przeżywa, zobacz, jak mamie jest trudno. I właśnie o tym ci mówiłam w kontekście taty i jego zachowania, nie? Albo Tosiu, powiedz, kto ma rację? No to już w ogóle takich rzeczy absolutnie nie robimy. No i trzecia kwestia jest taka, aby domykać kłótnie. Czyli jeśli pokłócisz się z mężem, partnerem, partnerką... I dziecko zobaczy to, że mówisz, hej, wkurzyłeś mnie, nie podoba mi się to, nie lubię, kiedy tak robisz, a mi się nie podoba, kiedy ty tak robisz.

Nazywajcie, nazywajmy. Jest mi źle, jest mi trudno, ostatnio mam ciężki czas, coś mi nie wyszło, coś nie wyszło mi w pracy, pokłóciłam się z ważną dla siebie osobą i przyjaciółką, poradzę sobie z tym. A mamo, a co się stało konkretnie? No wiesz co, miałyśmy różnicę zdań i jakoś w tych różnicach zdań się zapętliłyśmy i tak jesteśmy w takim niedokończonej sprawie. A ja nie lubię niedokończonych spraw. Mhm. No, to tak jak ja, bo też nie lubię, jak nie dokończę, budować klocków w Lego na przykład, nie? Czyli fajnie jest to czasem połączyć, czasem dzieci robią to same, a czasem rodzice mogą to zrobić, żeby połączyć to z doświadczeniem dziecka. To jest tak jak u ciebie, gdy nie lubisz pokłócić się z Tosią. Właśnie o to chciałam się ciebie zapytać, czy to jest okej, bo ja taką technikę często stosuję, jak nie wiem, jak coś Zoi wytłumaczyć, jak nie wiem, jak jestem zła, albo zdarzy mi się płakać i ona się pyta, dlaczego płaczesz na przykład.