Zostajemy razem dla DZIECI?
Czy dzieci naprawdę „nie rozumieją” napięć między dorosłymi — czy wręcz przeciwnie, czują je najmocniej?W tej rozmowie z pedagożką Magdaleną Boćko-Mysiorską wchodzimy głęboko w psychologię relacji, emocji i konsekwencji, jakie ponoszą dzieci wychowujące się w domach pełnych ciszy, konfliktów lub pozornej stabilności.Rozmawiamy o tym, jak nieszczęśliwe związki rodziców wpływają na rozwój emocjonalny dziecka, dlaczego dzieci często biorą na siebie odpowiedzialność za problemy dorosłych oraz jak schematy z dzieciństwa wracają w naszych dorosłych relacjach — często zupełnie nieświadomie.
Te słowa mnie zraniły. To nie było miłe. Zajmę się tym i rozwiążę tę sprawę. Porozmawiam z tatą. Albo tak, jest mi przykro. Mówiłam się z tatą, że zrobi zmywarka i zrobi zakupy. A nie zrobił. I jest mi strasznie przykro, bo czuję, że... Uczyno jakoś samotnie mi w tym, że chciałabym, żebyśmy my współpracowali w naszym domu. To się nie stało, więc jest mi trudno i jakoś zrobiło mi się przykro. Nazywajmy to. Pięknie mówi o tym w swojej teorii Daniel Siegel, który jest amerykańskim psychiatrą i neurobiologiem. badaczem, name it to tame it, czyli nazywaj to, co się dzieje, żeby pomóc dziecku zintegrować doświadczenie i wrócić do równowagi. Kiedy nie nazywasz, dziecko to wyczuwa, nie wie, co się dzieje, wie, że coś się dzieje, ty masz, wiesz, przyklejoną maskę, jest okej, doświadcza dysonansu i jest w bardzo dużej dezintegracji wewnętrznej.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Czy dzieci naprawdę „nie rozumieją” napięć między dorosłymi — czy wręcz przeciwnie, czują je najmocniej?W tej rozmowie z pedagożką Magdaleną Boćko-Mysiorską wchodzimy głęboko w psychologię relacji, emocji i konsekwencji, jakie ponoszą dzieci wychowujące się w domach pełnych ciszy, konfliktów lub pozornej stabilności.Rozmawiamy o tym, jak nieszczęśliwe związki rodziców wpływają na rozwój emocjonalny dziecka, dlaczego dzieci często biorą na siebie odpowiedzialność za problemy dorosłych oraz jak schematy z dzieciństwa wracają w naszych dorosłych relacjach — często zupełnie nieświadomie.