Najbardziej szalone dyrektywy Hitlera

Nie będzie w żaden sposób respektował porozumienia w Monachium. I w tych rozkazach z października 38 roku on za jednym zamachem podejmuje decyzję o likwidacji państwa czechosłowackiego, o zajęciu Kłajpedy, zabrania jej Litwinom i zajęcia Wolnego Miasta Gdańska, czyli wyrugowania naszych polskich praw na obszarze tego Wolnego Miasta. I to są decyzje z października 38 roku. Ta dyrektywa strategiczna narzuca późniejsze decyzje. Najpierw jest dyrektywa, a potem mamy to spotkanie na przykład z Lipskim, z Beckiem, no czy to Ribbentrop, czy Hitlera, tak? Mamy ten proces dochodzenia do decyzji, że zrobię to, to i to. I to są wszystko decyzje pod tytułem, zajmę Austrię, zlikwiduję Czechosłowację. Oni pozwolili mi zlikwidować Czechosłowacji, a i tak ją zlikwiduję. Zabiorę Kłajpedę.

Można by powiedzieć, że z niemieckich kręgów przemysłowych i niemieckich kręgów dyplomatycznych wychodzą te głosy, które skłaniają Hitlera do porozumienia ze Stalinem. Hitler uważa, że porozumienie ze Stalinem nie jest mu do niczego potrzebne, ale może być użyteczne taktycznie i dochodzi do paktu Ribbentrop-Mołotow. Ale niezależnie od tego Hitler wydaje dyrektywy do ataku na Polskę w połączeniu z pierwszymi dyrektywami wojennymi, które co ciekawe skupiają się przede wszystkim na Zachodzie. To znaczy, kiedy my przeczytamy dyrektywy wojenne związane z Polską, czyli dyrektywy od numer 1 do dyrektywy numer 5, to one zasadniczo, co może nas zaskoczyć z naszej polskiej perspektywy, chociaż odnoszą się do wojny z Polską, są dyrektywami skupiającymi się na zagadnieniach wojny na Zachodzie.

A potem zapytał Ribbentropa, co teraz? To analizując dokumenty wiemy, że to jest fikcja. To znaczy, być może rzeczywiście Hitler długo wpatrywał się w okno i zapytał Ribbentropa, co teraz? Ale dokumenty, które wytworzył przed atakiem na Polskę, dokumenty, które wytwarzał 1, 3, 9 września, dyrektywy strategiczne, Widzimy w nich doskonale, że nie ma tam żadnego pytania co teraz, bo plan jest wdrażany w życie, a wojna na Zachodzie jest wkalkulowanym ryzykiem ataku na Polskę. Hitler nie boi się wojny z Zachodem ani z perspektywy potencjalnej inwazji na Czechosłowację jesienią 1938 roku, ani z perspektywy wojny z Polską latem 1939 roku.

No ale to już taki urok analizy dokumentów. 9 września mamy dyrektywę numer 3. To jest taka dyrektywa, która mówi dowódcom niemieckim, że słuchajcie, Polaków trzeba dobić, ale jak już będziemy widzieć, że są dobici, to można zacząć przerzucać wojska na zachód. To jest dyrektywa, która odnosi się głównie do lotnictwa. Czy można jak najwięcej samolotów z Polski zacząć przerzucać na zachód? Jeżeli polskie lotnictwo jest kaput, to można. Potem mamy dyrektywę numer 4, która jest o tyle ciekawa, że ona ma ten kontekst polityczny, gdzie Hitler stwierdza, że Polaków praktycznie już wykończyliśmy. Ale musimy ze Stalinem ułożyć dokładnie ten plan podziału Polski, ale pamiętajcie, że w pakcie Ribbentrop-Mołotow Litwa jest nasza, więc niezależnie od przerzutu sił na zachód przygotujcie mi inwazję Litwy.

To jest niesamowite, bo to jest właśnie ta agresja Hitlera. Zajmiemy Austrię, zlikwidujemy Czechosłowację, napadniemy na Polskę. Polaków już prawie wykończyliśmy, to zacznijcie planować inwazję na Litwę. Znaczy Litwini albo się nam podporządkują, albo ich napadniemy. A zaraz potem Ribbentrop pojechał do Moskwy po raz drugi. Dogadali się, że Lubelszczyzna dla Hitlera, Litwa dla Stalina, a więc zaraz potem Hitler napisał, że uwaga z tej dyrektywy jest już nieaktualna. To są takie bandyckie dyrektywy. Na zasadzie napadniemy kraj X, Y, Z. Hitler w latach 1938-1939 sformułował dyrektywy strategiczne odnoszące się do napaści na cztery różne państwa, na Austrię, Czechosłowację, Polskę i Litwę. Ale ponieważ sprzedał Litwę Stalinowi, no to anulował atak na Litwę jesienią 1939 roku.