Ewolucja amerykańskich czołgów

W Stanach Zjednoczonych opracowano całą masę najróżniejszych czołgów. z których tylko nieliczne skierowano do produkcji seryjnej. I tak jak powiedziałem, linia czołgów lekkich, znanych dzisiaj jako czołgi lekkie M3, M5 oraz linia czołgów średnich znana dzisiaj jako M3, M4, a więc mówimy o czołgach, które znamy lepiej jako Stewarty, Shermany, Granty. Wszystkie te czołgi wywodzą się z jednego czołgu i są wariacjami na temat jednej konstrukcji i w pewnym uproszczeniu możemy powiedzieć, że są to czołgi, którym ojcem był Henry Knox. On je opracował, wymyślił w połowie lat 30 XX wieku, a potem Amerykanie 10 lat bazowali na tym rozwiązaniu. po prostu poszerzając kadłub, dodając dodatkowe wózki nośne, zmieniając różnego rodzaju osprzęt wewnętrzny, uzbrojenie, ale to wszystko były de facto klony czegoś, co możemy określić jako pojazd kawaleryjski T-5.

I wtedy na scenę wkracza Henry Knox, amerykański inżynier samochodowy, który chciał być jak Henry Ford, ale mu się nie udało, więc podkulił ogon i poszedł do armii pracować w Departamencie Technicznym. Niezwykle uzdolniony inżynier, posiadacz niezliczonych patentów związanych z elementami wyposażenia pojazdów mechanicznych, przede wszystkim gąsienicowych. Uff, Harry Knox proponuje zmodyfikować czołg T2, który nadal funkcjonuje na bazie prototypu i tworzy tzw. T2E1. I ten Harry Knox tworzy pojazd, który... który dostaje oznaczenie T-5, ale nie w linii rozwojowej czołgów piechoty, tylko kawalerii, jako Combat Car T-5.

Ale co to był za pojazd? To jest taki siedmiotonowy czołg, wzorowany na ogólnym pudle Vickersa, z napędem na przód. z jednostką napędową z tyłu, ale Knox stawia tezę, że układ zawieszenia trzeba przeprojektować. Powstaje tak zwany VVSS, pionowe zawieszenie na sprężynach spiralnych, gdzie to reserowanie zostaje zamknięte w wózkach jezdnych, które pełnią jednocześnie funkcję kół podtrzymujących gąsienice, jak i kół nośnych, na których spoczywa cały czołg. Jednocześnie... Ameryka jest potęgą w zakresie produkcji najróżniejszych silników, w tym silników lotniczych. W związku z czym do czołgu można wsadzić silnik gwiazdowy odznaczający się dosyć dużą wysokością. W związku z czym NOX ładuje do czołgu silnik...

Ale to armia sama sobie te czołgi projektowała. Ludzie tacy jak Harry Knox pracowali dla armii. Więc armia amerykańska wymyśliła sobie powiększony czołg lekki M2, jako czołg średni M2. Jak wsadzili w niego armatę w kadłub, zachowując ostatecznie wieżę z armatą 37 mm na kadłubie, to z tego wyszedł M3, a potem stwierdzili, że docelowo armata kal. 75 mm działo M3 ma być w wieży centralnej, powstał z tego Sherman, czyli M3. który był gotowy w roku 1942, będąc odmianą czołgu M3, a czołg M3 był odmianą czołgu M2, a czołg średni M2 był tak naprawdę wariacją powiększoną, dalece zmienioną odmianą czołgu M2A4 piechoty lekkiego bądź M1 kawalerijskiego armii amerykańskiej.