Ewolucja amerykańskich czołgów

I wtedy na scenę wkracza Henry Knox, amerykański inżynier samochodowy, który chciał być jak Henry Ford, ale mu się nie udało, więc podkulił ogon i poszedł do armii pracować w Departamencie Technicznym. Niezwykle uzdolniony inżynier, posiadacz niezliczonych patentów związanych z elementami wyposażenia pojazdów mechanicznych, przede wszystkim gąsienicowych. Uff, Harry Knox proponuje zmodyfikować czołg T2, który nadal funkcjonuje na bazie prototypu i tworzy tzw. T2E1. I ten Harry Knox tworzy pojazd, który... który dostaje oznaczenie T-5, ale nie w linii rozwojowej czołgów piechoty, tylko kawalerii, jako Combat Car T-5.

Jednocześnie w ramach projektów czołgów dla kawalerii, czołgów średnich, nadal obowiązuje zasada napędu na tył, w związku z czym Amerykanie mają możliwość różnych rozwiązań, ale ostatecznie ich wzorcem staje się wtedy, w latach 30. pojazd według koncepcji Harry'ego Noxa. A zatem mamy silnik gwiazdowy, napęd naprzód i odpowiednie wózki jezdne. I mamy taki pudełkowaty czołg z pochylonymi przednimi płytami kadłuba, zwłaszcza w zakresie elementów chroniących układ przeniesienia napędu i pionowymi ścianami bocznymi. I to jest koncepcja, z której wywodzą się amerykańskie czołgi lekkie M2, M3, M5 i amerykańskie czołgi średnie M2, M3, M4.

Wieża centralnie będzie mieściła armatę, a dookoła będą liczne karabiny maszynowe, które będą umożliwiały strzelanie dookoła. No to padło drugie pytanie. A co z zawieszeniem? No bo przecież testujemy tego Christie, albo warianty Christie, no i nie podoba nam się. Ten czołg jest do niczego. Ta koncepcja, która da radzieckiego T-34, a wcześniej dała czołgi BT, z amerykańskiej perspektywy jest trochę chyba bez sensu. W związku z czym amerykańska armia zniechęciła się do konceptu Christie w tym samym czasie, kiedy Rosjanie dalej go rozwijali. W związku z czym spojrzano na tą koncepcję czołgu Harrego Noxa, na ten jego T-5, który stał się standardem. I zapadła decyzja, że weźmie się lekki czołg, wydłuży mu się kadłub, lekko się go poszerzy, doda się dodatkowe wózki jezdne, obuduje się to karabinami maszynowymi, wsadzi się na wieżę z armatką i tak będzie wyglądał docelowy czołg średni.

Ale to armia sama sobie te czołgi projektowała. Ludzie tacy jak Harry Knox pracowali dla armii. Więc armia amerykańska wymyśliła sobie powiększony czołg lekki M2, jako czołg średni M2. Jak wsadzili w niego armatę w kadłub, zachowując ostatecznie wieżę z armatą 37 mm na kadłubie, to z tego wyszedł M3, a potem stwierdzili, że docelowo armata kal. 75 mm działo M3 ma być w wieży centralnej, powstał z tego Sherman, czyli M3. który był gotowy w roku 1942, będąc odmianą czołgu M3, a czołg M3 był odmianą czołgu M2, a czołg średni M2 był tak naprawdę wariacją powiększoną, dalece zmienioną odmianą czołgu M2A4 piechoty lekkiego bądź M1 kawalerijskiego armii amerykańskiej.

Amerykanie w latach 30. wypracowali sobie koncept czołgu i ten czołg w postaci M3, M4, M2 czołgi średnie, czołgu M2, M3, M5 czołg lekki, zamanifestował się na polach II wojny światowej przez większość okresu owej wojny. Te czołgi wchodzą do walki w latach 1941-1942 i biorą udział aktywny w walce aż do roku 1945. No ale to są czołgi przedwojenne, to jest ta generacja rozwojowa czołgu opartego o pomysły Harrego Noxa. To są tak naprawdę najróżniejsze wariacje na temat T-5, Combat Car T-5. No tylko, że wybucha II wojna światowa, Amerykanie mają to, co mają i z tym idą na wojnę. Wiedzą, że to są pojazdy o niesamowitych możliwościach modernizacyjnych.