Odcinek 048 – Podsumowanie Hobbita

Tak, ale... z rozdziału na rozdział, ta jego rola się zmienia i na końcu staje się liderem, dowódcą. Przełomowy moment chyba z tymi pająkami, prawda? Kiedy gdzieś musiał samodzielnie walczyć o to, żeby jego kompani nie stracili życia, prawda? I później dalsza historia. Tak, pająki, później całe planowanie ucieczki, czy też uwolnienia krasnoludów u króla elfów, no i później cała historia Kluczowe chyba miejsca tam pod Samotną Górą już jak szukali tego wejścia, nie? Tam Bilbo jakby ciągnął na swoich barkach całą tą...

W zasadzie cały rozdział 14, kiedy jakby narracja podąża za smokiem i podąża za tym, co się działo w okolicy Esgaroth w tym momencie, na cały ten rozdział. W drugiej połowie ósmego rozdziału, wtedy kiedy dowiadujemy się, co się stało z Thorinem, który nie był wśród tych ratowanych przez Bilba krasnoludów z pułapki pająków, nie było go tam. On wtedy trafił do elfów i to jest ten moment, kiedy widzimy rzeczy wydarzające się poza zasięgiem Bilba. No i oczywiście jest krótki fragment z orłami w szóstym rozdziale, tam gdzie dowiadujemy się, że właśnie orły nadlatują, dlaczego podjęły taką decyzję. To też wszystko dzieje się poza Bilbem.

W zasadzie jedna, która jest taka złożona, szczególnie w oryginale, z bardzo krótkich, prostych wyrazów. Jest to wszystko bardzo takie dźwięczne i mocne, ale właśnie po prostu proste. Tak, później mamy Beorna i Beorn to jest, no można powiedzieć, że taki przedstawiciel dziczy w kontraście do dworskiego stylu krasnoludów i stylu hobbita. To widać w tym powitaniu szczególnie, kiedy oni tam przychodzili, kłaniali się i w ogóle zastosowali te swoje znane metody wejścia na czyjś teren i powitania, a on tam wszystko kwitował. Dobra, idźcie, usiądźcie, nie przeszkadzajcie mi w słuchaniu Gandalfa. Tak, i tutaj to jest widoczne w języku i też w zachowaniu, bo język nie istnieje w oderwaniu od jakichś tam innych warstw kultury, więc tutaj widać to jakby we wszystkich tych aspektach.

Była centralnie na wschód od tego miejsca i licząc mniej więcej 1600 kilometrów na wschód od Birmingham mamy Warszawę. Więc to była taka odległość do przejścia dla krasnoludów raz, dla hobbitatami z powrotem. Dla Hobbita i Gandalfa. Gandalf jeszcze więcej zrobił, bo jeszcze tam był na posiedzeniu Białej Rady i coś tam jeszcze robił. Ale słuchajcie, 1600 kilometrów w jedną stronę. Oczywiście wiadomo, w mapie Europy między Birmingham a Warszawą leży jeszcze całkiem spore morze. Także tutaj dochodzi jeszcze przeszkoda, ale Hobbit nie musiał tego pokonywać. Miał tylko i wyłącznie ląd po drodze, miał góry. Jest to ogromna odległość.

I Tolkien w zasadzie w tym momencie nie wiedział za wiele o tym plemieniu. A dopiero później stworzył całą historię, więc to jest łącznik bardzo istotny z legendarią. Tutaj w książce Hobbit mamy parę takich historii z życia plemienia Durina, przede wszystkim wojna z goblinami, czy późniejszy upadek Samotnej Góry i Królestwa pod Samotną Górą, śmierć wielu krasnoludów. Także to jest takie ciekawe, bo w tym momencie Hobbit jest zalążkiem historii krasnoludów w Śródziemiu. Tak, zawsze jak czytam książki, które mają taki skomplikowany świat, jeśli chodzi właśnie zwykle fantasy, to się zastanawiam właśnie, jak ta historia się rodzi i jeśli historie są wielotomowe, wielowątkowe.

Warto przypomnieć, że większość nowych ras w książce poznajemy przez pieśni. Mamy pieśni krasnoludów w pierwszym rozdziale, poznajemy elfów w drugim rozdziale, gobliny w czwartym. Elfów w trzecim. Elfu w trzecim, przepraszam. Gobliny w czwartym, Goluma w piątym. Goluma przez wiersze bardziej. Przez lirykę. Tak, ale to jest liryka, to jest to samo, ten sam gatunek. I ludzi w dziesiątym, więc no większość tych ras jest wprowadzana przez piosenki, pieśni, lirykę. I większość piosenek ma lekki charakter, poza może dwoma No, na pewno The Roads, ta piosenka Bilba jest taka, mimo że łatwa, to poważna w swoim znaczeniu.

stworzyć sobie jakąś opinię na temat jego gustów muzycznych, prawda? To też jest fajne. Jeszcze jedną taką poważną pieśnią była pieśń Krasnoludów, która często wracała, motyw główny muzyczny wracał z różną tematyką, z różnymi tekstami, ale one zawsze były takie może nie mroczne, ale na pewno poważne, te pieśni Krasnoludów. No i miały moc, przede wszystkim ta pierwsza. Co by nie było, jeśli cokolwiek mówimy o poezji, to naprawdę warto przeczytać sobie analizy Corey Olsena w Exploring the Jairus, Talking the Hobbit albo Odkrywając Hobbita w polskim tłumaczeniu, którego my nadal nie mamy. ale pracuję nad tym kończymy temat pieśni tak jak mówiliśmy 47 odcinek Marcin Gąbka wspólnie z nami analizuje to naprawdę świetnie i zapraszamy do odsłuchania w razie czego w ramach podsumowania tego właśnie odcinka a teraz przechodzimy do tłumaczeń

Część tej poezji jest taka klasyczna w polskiej tolkienistyce. Chociażby ta piosenka A droga wiedzie w przód i w przód, to też jest Włodzimierz Lewik. Tak, jedyne co tutaj mówiliśmy, co nam zapadło w pamięć, to te niepotrzebne tłumaczenia nazw własnych, czyli mieliśmy dal. Nieszczęsne dal, prawda? Tak, które w polskim dal ma też inne znaczenia, które troszkę się mieszały tam, więc to nam się jakoś tam nie podobało. I tam jeszcze było takie charakterystyczne, mówiliśmy też o tym w Kila i Fila, tak? Odmiana nas, imion tych dwóch krasnoludów. To teraz przejdźmy do Pauliny Breiter i jej tłumaczenia. Mówiliśmy o tym i zwracaliśmy na to uwagę już nie raz, że jej tłumaczenie miał najbardziej ton dopasowany do młodszych czytelników.