Tomasz Lada - "Wszystko jak leci. Polski pop 1990-2000"

Nasz gość Tomasz Lada od razu objawia swoją nieprawdopodobną wiedzę, ale wróćmy do tych początków, bo tam pojawiają się w książce wypowiedzi z jednej strony tych, którzy byli jeszcze związani ze starym układem fonograficznym, którzy zaczynają czuć, że to w ogóle się już nie sprawdza. Powstają pierwsze, nowe, w pewnym sensie niezależne, można powiedzieć, wytwórnie. Chociaż wydające muzykę pop na poziomie, tak jak było właśnie z zespołem The Mono. Jest ten okres zanim wejdą na rynek tzw. majorsi, czyli te wielkie zachodnie koncerny. Kto oprócz Zig Zaga i Marka Kościkiewicza jeszcze działa? Andrzej Puczyński, wybitny instrumentalista rocka progresywnego, który w pewnym momencie stwierdził, że bardziej go bawi praca w studiu.

Stworzył studio za pieniądze z Tantiem i dostał jakiś w spadku jakieś mieszkanie i je sprzedał. Założył studio w garażu w Izabelinie. I zaczął nagrywać tam artystów. Najpierw kolegów, potem przez Demono pierwsze powstało Puczyńskiego. I zaczął produkować materiały. Nagrywać płyty. Tylko okazało się, że w roku 90 nie ma kto tych płyt wydawać. Więc założył małą firmkę Izabelin Studio. Wziął sobie do pomocy taką młodą menadżerkę Kasię Kanclerz. No i stworzył absolutnego giganta. Izabelin Studio, prawda? Bez tego nie byłoby Heja. Nie wiadomo, jak by się potoczyła kariera Edyty Bartosiewicz. Nie wiadomo, co by było z Natalką Kulską, która w pewnym momencie była bardzo ważna. Potem Andrzej Paweł Wojciechowski.

Od The Who, Stonesów, przez Police i właśnie było w takich trudnych menadżerach. Dużo koksu, dużo przewałów finansowych, ale jednocześnie zrobili. Więc ja nie mówię, że kanclerzowa wybrała koksu, była jasność. Natomiast na pewno ona Niezależnie od tego, z jakich środków korzystała, na pewno stworzyła. Przecież to ona zaryzykowała z tym hejem, to ona prowadziła ten hej. Więc to, że Andrzej Puczyński całe spotkanie rozpoczął od tego, że wstał z kanapy i na stojąco mi powiedział, że Tomasz Lada.

Więc w tym wszystkim jest duża siła. Ja dziwię się, że ona w tym kontekście nie jest rozpatrywana. To bardzo ciekawe, co mówisz, muszę to jeszcze przemyśleć. Do tej opowieści, bo mówiliśmy o magazynie BRUM radiowym, a potem czasopiśmie, wspomnieliśmy oczywiście o machinie, mówiliśmy o wytwórniach, ale też, co jest niesłychanie ważne dla mnie, to są twoje wywiady z takimi postaciami jak Andrzej Chorubała. Czyli przypomnienie o tym, jak bardzo ważna telewizja publiczna stała się też na przykład w kreowaniu wizualności tego wszystkiego. Oczywiście, że tak. Wiesz co, ze względów politycznych oni są odstawieni, prawda? To jak gdyby ta wojna plemienna istnieje. Natomiast zauważ, że tam był Maciej Chmiel z Gazety Wyborczej, który w ogóle został przyjęty.

Tych różnych crossoverów, o których wspominasz, czyli jakby od Rage Against The Machine, ale łączenia w ogóle metalu z rapem i tak dalej. Natomiast z twojej książki wynika, że czegoś w tej drugiej połowie lat 90. zaczęło brakować. Oni wszyscy byli entuzjastami muzyki. Czyli można powiedzieć, nie lubię tego słowa, fanami. A fani mają jeden problem. Oni gdzieś tam są zamknięci w myśleniu. Prawda? Oni siedzieli w roku. To jak gdyby w przypadku Puczyńskiego, bo oni się sami przyznają, prawda? Izabel nie się przyznaje, że my siedzieliśmy w roku. Próbowaliśmy, próbowaliśmy. Wyszła im Natalia Kukulska ze świetną płytą Puls, którą zrobił Wojciech Olszak. Tylko, że jak gdyby oni nie do końca tą muzykę czuli, następna płyta Natalii już tak nie poszła.