Barbara Elmanowska - "Woliera"

Podoba mi się w tej książce, kiedy bohaterka rozmawia ze swoją kobietą i siedzi w fotelu, bo musi być przesunięta do tego aparatu telefonicznego, bo słuchawka jest na kablu. I to jest wspaniałe, że ona jest uziemiona w tej rozmowie telefonicznej, a nie chodzi po domu i w słuchawkach na uszach na przykład. W tym sensie ta akcja też mogłaby się rozgrywać na początku lat dziewięćdziesiątych, ale puszcza się jednak taki sygnał, że to jest PRL, bo pojawia się gdzieś w tle hasło, że akcja Hiacynt, ale nie ma tam więcej jakby opresji PRL-owskiej z kolei. Takie ze względem orientacji. No tak, bo ja też nie chciałam tej opresji w ogóle. W ogóle nie chciałam tej opresji. Żeby to nie była książka o jakimś takim udręczeniu też z powodu niechęci społecznej.

To muszę ci zadać wprost to pytanie. Ile ty masz lat, Barbara? 44 teraz. 44. Okej. To nieduże jeszcze, nie? Ja jako facet, który skończył pięćdziesiątkę, to powinienem powiedzieć, że to niedużo. Dlatego też zadałem to pytanie, bo w momencie zacząłem się podzielać, że jak skończyłaś filologię, jeszcze trochę pamiętasz z PRL-u w zasadzie, a nie wyglądasz, przepraszam, powiem to szczerze, nie wyglądasz na czterdzieści cztery, nasza realizatorka, która ma głową. No to dobrze, dobrze. To żeśmy twoją tajemnicę wobec tego rozwikłali. Ty bardziej, że dostałaś nagrodę za debiut.