Barbara Elmanowska - "Woliera"

Ta zmienność, że nagle zrywa się wiatr, fala i tak dalej. Zwierzęta, które też tam umierają w tej książce, jak foka czy dzik, to też w jakiś sposób daje takie sygnały subtelne Ance na temat jej życia też emocjonalnego. Także ona jest tak bardzo, bardzo zżyta, jakby jest częścią tej przyrody. Czy ty też jesteś taką osobą? Bo zajrzałem na twojego Instagrama i miałem wrażenie, że tam jest rzeczywiście bardzo dużo zdjęć ciebie w naturze generalnie, ale też w takiej sportowej trochę, w trybie sportowym. A tak, tak. To jest bardzo moje takie... Ja teraz windsurfing uprawiam i mam hopla po prostu na tym punkcie. Okej. Tak, tak, ale te Dąbkowice to też jest moja miejscowość oczywiście.

No tak, ale to były takie lata też, wtedy taka joga nie była popularna, bo to rok 2000 był. To znaczy wcześniej, ja już w liceum trenowałam, 1996 chyba był wtedy rok, jak zaczęłam. Okej, okej. Chociaż właściwie zaczęłam jeszcze wcześniej, bo mój tata, jak byłam dzieckiem, to mnie zabrał do kółka strzeleckiego, więc właściwie tak to się zaczęło. A, czyli z powodu ojca. Teraz mi się przypomniało. Dobra, czy jednak wróćmy jeszcze na chwilę do wątku może z jednej strony ojca. U ciebie ojciec przekazuje Ance. Właśnie to jest trochę pytanie, do jakiego stopnia Anka jednak jest trochę zmuszana przez ojca do tego, żeby robić te zdjęcia, do jakiego stopnia właśnie on jest takim mistrzem w sensie pozytywnym.