Pierwsza Młodość #143

No i to Detroit. Catherine Bigelow pokazała swój film najnowszy na festiwalu filmowym w Wenecji i ma bardzo dobrą recepcję krytyków. No ja uważam, że to jest wielkie nazwisko kina, a film Detroit jakoś tak przemknął i właśnie w podcaście mówię dlaczego. Posłuchajcie, to jest fragment podcastu filmowego, który już jest dostępny i zachęcam do jego słuchania, subskrybowania i bardzo Was zachęcam do podawania dalej. No dobrze, proszę Państwa, siadamy wygodnie i przenosimy się do roku 1994, XX wiek. To był bardzo dobry rok dla kina. Wtedy w kinach pojawił się film, który dzisiaj niektórzy lubią hejtować, a ja uważam, że to jest jeden z tych filmów z lat 90., który jest po prostu wieczny.

straszne to było zobaczyć, jak się wróciło po tych wakacjach. No dobrze, więc jak to było ze mną? Ze mną było tak, że ja mam ze sobą bardzo trudny prywatnie rok. Ja wam o tym tu nie opowiadam, bo stawiam swoją granicę prywatności bardzo wyraźnie, natomiast wierzcie mi, tak jak zawodowo naprawdę świetnie i bardzo się z tego cieszę, to przez ostatnie 12 miesięcy, no to po prostu ja miałam taki horror, taki rollercoaster, taką karuzelę, że... Jedynym ratunkiem były wakacje. I pytacie czasami, a po co pani czasami robi te reklamy czy posty sponsorowane? Otóż po to, proszę Państwa, żeby móc zamarzyć, a potem zrealizować wakacje, w tym wypadku najdłuższe, odkąd skończyłam, 12 lat. I zaczęłam je realizować już to marzenie w styczniu.

Włączałam sobie, a to Polsat News, a to TVN24, a ostatnio nawet czasami TVP Info. Natomiast to, co ja zrobiłam też tam absolutnie. Co dało mi... Ok, testowałam to trochę wcześniej. Na przykład robiłam sobie takie okresy, że w ogóle nic nie oglądałam. To jest trochę trudne w momencie, kiedy ja mam do zrobienia cztery audycje radiowe na poważne tematy. To jest trochę trudne, kiedy ja mam podcast i czasami muszę coś obejrzeć. No to jednak pewne bycie na bieżąco jest mi potrzebne. No ale to mam trzy tygodnie wolnego, więc słuchajcie, ani razu nie włączyłam żadnej telewizji informacyjnej. rano, jeżeli już sobie coś włączałam, to była muzyczka na YouTubie. Ostatnia na przykład, proszę Państwa, Bill Evans. Ale to, co mi wpadło i to było właśnie w momencie, kiedy włączyłam Instagram przez komputer, to była historia z Waszyngtonem.

I postanowiłam dać sobie od tego luz. I w momencie, kiedy robisz wszystko i tak do przodu, robisz tak, żeby nie to, że sobie wyjeżdżasz i nikt nie wie, gdzie jesteś, w ogóle nie ma zrobionej roboty. Nie, ja tą robotę zrobiłam. Wszystko zostawiłam perfekt. Kiedy nagle się okazuje, że jeszcze masz coś zrobić, to nie powiem, co cię strzela. I to jest moim zdaniem wielki problem, bo pisałam sobie z moją koleżanką, która miała podobną sytuację w zeszłym roku. Jest coś takiego, że mamy nasi pracodawcy, ludzie, z którymi współpracujemy, nie wiem, czy to jest ich wina, czy po prostu to jest rodzaj indoktrynacji, naprawdę mają sprane mózgi tym, że wakacje to trzeba wziąć ze sobą laptopa, okablować się jeszcze bardziej, bo a nóż będziesz potrzebna. Otóż nie.

On mi powiedział coś takiego, że to było parę dobrych lat temu, ale on mówił, że już mają pacjentów, którym jak się odstawi telefon i w ogóle internet, to mają wszystkie psychosomatyczne objawy, takie jak po odstawieniu ciężkich narkotyków. Dlatego mówię o tym bólu głowy, dlatego mówię o tym, że ja po prostu położyłam się spać, że rzeczywiście mnie odcięło, ale też postanowiłam wytrwać. Nie porównuję tego jeden do jeden, ale jest coś takiego, dzieje się coś z nami. to uzależnienie od mediów społecznościowych, od internetu tylko narasta. Tym bardziej, że dookoła słyszycie, że to jest niemożliwe z tego wyjść. Otóż to jest nieprawda. To jest kwestia pójścia ze sobą na układ. Odcinam się. Nie na zawsze, na jakiś okres. Patrzę, jak sobie daję radę z tym wszystkim i potem sobie ustalam zasady gry. Oczywiście, słuchajcie.

Jak wchodzę do sociali, bo czasami muszę wejść, ja na przykład teraz zaczynam nagrywać radio, podcasty regularnie wchodzą, mam nagranie miesiączki, więc muszę mieć newsy, muszę mieć pewne rzeczy, wchodzę, wszystko robię z komputera, nic nie robię z telefonu i wychodzę. Bo to jest też to, że nam to dano w tym telefonie, który mamy w kieszonce, w torbie, wszędzie robimy co chcemy i on jest po prostu cały czas w zasięgu ręki. To jest potworne, to jest trochę tak jakby narkomanowi podsypywać non-stop kokainę. Wiecie o czym ja mówię? To jest takie kuszenie nieustanne. Więc jeżeli sobie to kuszenie odetniesz i myślisz sobie, dobra, no to muszę usiąść przy komputerze i zrobić, to ja zauważyłam, że robię to dwa razy szybciej wszystko. Całe to pisanie, jakby układanie różnych rzeczy, a teraz mam tego sporo, idzie mi znacznie szybciej.

bo mam wyjętą kartę SIM z telefonu, nie sprawdzam żadnych mediów społecznościowych na telefonie. Muszę, jeżeli chcę wejść, to otworzyć Instagram, no to wchodzę jak muszę. Jak muszę coś sprawdzić. Na pewno macie więcej czasu na życie. Zdecydowanie tak jest. Na pracę, na różne rzeczy i nie scrollujesz. To jest też coś, co rzeczywiście... Ja rozumiem definicję brain load teraz. Znaczy stan skupienia się zmienia, czas skupienia się zmienia, szybciej się skupiasz, nic cię nie rozprasza. To jest w ogóle, trzeba to odstawić, żeby wiedzieć, co to znaczy to rozpraszanie. I to jest po prostu niesamowite. Więc mam dziką ochotę ograniczać SM-y jeszcze bardziej, czyli social media. I jak się da newsy, to, że sobie włączam rano jakąś tam muzyczkę, czy ze Spotify moje playlisty, czy tam na YouTubie są różne bardzo fajne kompilacje odkryłam, ale tam jest dużo fajnej muzy.