"Love Me Tender" z Igą Gańczarczyk

Radio Kapitał. Dzień dobry, Igo. Cześć, dzień dobry. Witajcie słuchacze i słuchaczki. Z tej strony Jagoda Gawliczek i moją gościnią dzisiaj jest Iga Gańczarczyk, reżyserka i dramaturszka w tej drugiej roli w pracy przy spektaklu Love Me Tender na podstawie powieści Constance. Debré, czy dobrze wymawiamy imię i nazwisko? Zweryfikuj, proszę. Tak. I spektakl będzie w reżyserii? Wojtka Rodaka w TR Warszawa. Premiera 20 listopada. Zgadza się. Czyli dzisiaj rozmawiamy, jest 12 listopada, więc jesteśmy na takiej ostatniej, ostatniej prostej. I powiedz mi, jakie emocje towarzyszą ci w tym gorącym okresie? Tak, no to jest taki czas, który właściwie w teatrze bardzo lubię, bo wszystkie elementy jakoś się ze sobą zaczynają łączyć i jest jeszcze taka ekscytacja, bo nie wszystko wiadomo, chociaż w sobotę mamy już pierwszą generalną, bo też jest

Więc ona jakby z takiego środowiska też wychodzi, ale tak, no tutaj też jest kwestia poruszona u niej w książce w ogóle, ten temat wychowywania syna czy wychowywania córki i właśnie pewnych ról społecznych, kiedy się i w jaki sposób to kształtuje. Jak to wszystko przekłada się na spektakl? Wiem, że nie jest to monodram, tylko że jest cały zespół aktorski. Gdybyś mogła powiedzieć o tym coś więcej. Tak, to był od razu pomysł Wojtka Rodaka, żeby nie pracować właśnie z tym materiałem w takiej konwencji monologu czy monodramu, tylko żeby zaprosić więcej osób i jakoś ten świat rozszerzyć, więc zdecydowaliśmy się na kilka postaci, które są wyprowadzone z tego tekstu.

To jest po prostu jakieś hardkorowe tam... Tak, naprawdę. Akcja tej książki rozgrywa się zarówno w tym dziewięciometrowym mieszkanku, jak i na przykład w lokalach kochanek, partnerek. Jak teatr, jak wasz spektakl radzi sobie z tym rozproszeniem przestrzeni? My tych przestrzeni aż tak nie mapujemy, to znaczy tutaj Wojtek, Rodak razem z Dorotą Nawrot starali się poszukać takiej przestrzeni, która by w jakiś sposób odnosiła się do tego W pewnym sensie prywatne stało się publiczne, więc inspirowali się fotografią i takimi przestrzeniami, które są przestrzeniami publicznymi, czyli są jakimś takim zewnętrzem, więc to buduje może bardziej taki abstrakcyjny kontekst dla tej historii, ale wiadomo,