Głęboka jest studnia czasu [Poetycki piątek]

Czas na Poetycki piątek, a w studio dr hab. Wojciech Charchalis, tłumacz Zakład Portugalistyki, Instytut Języków i Literatur Romańskich, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dzień dobry. Dzień dobry. A bohaterem, poetą dzisiejszego wydania Poetyckiego piątku jest Raúl Zurita Canessa. Poeta chilijski i ponoć jeden z najbardziej cenionych poetów Ameryki Południowej. Potwierdza pan? Potwierdzam. Chociaż ostatnio nie potwierdzam, nie zaprzeczam, a ja potwierdzam zdecydowanie. To jest kandydatem do Nobla od wielu już lat.

To jest najgorsze, nie? Czekać tak na Nobla od wielu lat. No on czeka i to jest zresztą bardzo schorowany starszy pan. 76 lat. No, bardziej schorowany niż te 76, ma Parkinsona od lat i był ostatnio w Krakowie z okazji wręczenia Nagrody Szymborskiej, bo ten Tomik, o którym dzisiaj rozmawiamy, dostał Nagrodę Szymborskiej. No to taki bardzo kruchy człowiek, jak się czyta jego życiorysz, to aż trudno uwierzyć, że taki kruchy człowiek mógł porobić takie rzeczy. A jakie rzeczy? O, rozliczne. On przede wszystkim jako młody człowiek Ojciec dwójki małych dzieci w nocy z 10 na 11 listopada 1973 roku w Santiago de Chile został aresztowany. Był członkiem partii komunistycznej oczywiście.

Dwa miesiące temu, trzy miesiące temu na okoliczność wręczenia nagrody Szymborskiej za tomik nagrodzony w tłumaczeniu. Jego tomik pod tytułem Zurita w przykładzie Marty Eloy-Cichockiej. Zresztą w bardzo fajnym przykładzie, który miałem okazję redagować, więc jest jeszcze lepszy niż Marta zrobiła. Żartuję sobie, ale rzeczywiście zachęcam do czytania. To jest dobra poezja, chociaż bardzo ciężka, trudna emocjonalnie. I wydana przez Wydawnictwo Lokator. Tak jest. To co? Poezja? Przechodzimy do mięsa? No tak, no bo o tej poezji nie ma co gadać. Trzeba poezję czytać, prawda? Albo słuchać. To pan czyta, a ja słucham.

I kolejne są naprawdę coraz bardziej hardkorowe. Czyli ten był taki jeszcze rozmiar liryczny, łagodny, romantyczny niemal. Aż tu nagle wtem pało między oczy, nie? No taki jest. Poetycki piątek, Raúl Zurita, jeden z najlepszych poetów Ameryki Południowej, być może najlepszy chilijski poeta, a gościem jest pan profesor Wojciech Charchalis, który tłumaczy z języka portugalskiego, ale też nie stroni od hiszpańskiego, nie boi się redakcji i zredagował. Między innymi tom wierszy Zurita w przekładzie Marty Eloy-Cichockiej i z tego tomu wydanego przez Wydawnictwo Lokator dzisiaj poezja Raúla Zurity.

Rysując nieskończoną kataraktę, która otwierała się na wprost drogi, gdzie Ludwik Wann próbował dyrygować nieskończonością, nie słuchając jej, z obandażowanymi nadgarstkami obiejącymi się o głuche niebo. Kiedy przez sekundę zobaczyliśmy samych siebie, unoszących się na niebie poniżej, śledząc ustami kataraktę, morza, rozbijającą się na wprost drogi, i były to tylko puste dźwięki, szmaty mojego umysłu, powiedział ze smutkiem Ludwig van Beethoven, grając nam na fortepianie coś, co kiedyś było chóralną, zapchanym piaskiem, próżnym, płaczącym, tak jak tylko może łukać morze na martwym brzegu. Jest to zrozumiałe. I jeszcze coś na deser?

A gościem był pan profesor Wojciech Charchalis, tłumacz z Zakładu Portugalistyki Instytutu Języków i Literatur Romańskich Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza Bohaterem był Raúl Zurita, poeta chilijski, Ponoć najlepszy chilijski poeta, na pewno jeden z najbardziej cenionych poetów w Chile i Ameryki Południowej. Niedawno był w Krakowie, odebrać nagrodę, ale to była taka nagroda, którą odebrał w oczekiwaniu na tę właściwą nagrodę. Którą dostanie w przyszłym roku. Już wiemy. Ja jestem przekonany. Obstawiamy? No kto dostał Szymborską, to w przyszłym roku dostanie chyba tego, nie? Wszystko jasne. Nobelka. Więcej Owczarka i Poetyckich piątków znajdziesz w aplikacji TokFM i na TokFM.pl.