Kroniki IBP: Szepty Jeziora - CreepyPasta

Kołecki i Marusak stali przy głównym pulpicie komunikacyjnym. Wokół nich kilku techników obserwowało ekrany i analizatory. Powietrze było gęste od napięcia. Jakby wszyscy wyczuwali, że zbliża się coś nienazwanego. Nurek 1, status? Tu Piotrowski. Widoczność marna, ale dno stabilne. Glony, muł, pary ryb. Prowadzę rekonesans na północny zachód. Wszystko zgodnie z planem. Nurek 2? Tuł Damecki. Przechodzimy przez strefę oznaczoną anomalią. Zbliżamy się do epicentrum. Nie dostrzegam żadnych nieprawidłowości. Schodzę niżej. Tylko powoli i ostrożnie. Nie możemy sobie pozwolić na błąd.

Zrozumiano. Na razie odczyty w normie. Poziom ektoplazmy podwyższony zgodnie z przewidywaniami. Baza tuł Piotrowski. Raportuję nagły spadek temperatury. Widoczność praktycznie zerowa. Włączam lampy noktowizyjne. Na ekranach pojawiły się drobne zakłócenia. Piksele zafalowały, jakby obraz przechodził przez wodną firanę. W tle sonar zarejestrował nagły skok ciśnienia. Powtórz, Nurek 2, mamy zakłócenia.

Potem monitor ukazał tylko płaską linię. Nastała cisza. Głośniki zamilkły. Zgubiłem go. Sygnał z kombinezonu zanikł. Natychmiast wycofać drugiego nurka i zabezpieczyć dane. Pod żadnym pozorem nie opuszczajcie stanowisk, cokolwiek to było wróci. Po kilku minutach z drugiej strony platformy rozległ się plusk. Piotrowski wypływał w pośpiechu, rzucając sprzęt na bok, zdyszany i blady. Ścigało mnie. Czułem to... Nie widziałem tego, ale... Jasna cholera... Coś tam jest... Choć emocje po ostatnich wydarzeniach już zależały, atmosfera wciąż była ciężka i pełna niepokoju.