Kroniki IBP: Szepty Jeziora - CreepyPasta

Nie został nawet plusk. Słońce powoli przebijało się przez poranną mgłę, oświetlając zaparkowany nieopodal ciężarówki Instytutu Badań Paranormalnych. Brzeg pokrywała cienka warstwa wilgoci, a zapach mokrej ziemi mieszał się z ostrym aromatem żywicy. Zewsząd dobiegały odgłosy rozmów techników rozstawiających sprzęt oraz dźwięki pracującej aparatury. O bladym świcie, kiedy większość ludzi wciąż spała, zarząd IBP na polecenie lokalnych służb wysłał oddział agentów celem zbadania niepokojących zdarzeń w obrębie Jeziora Krasne.

Pośród szelestu przeglądanych akt przebijały się odgłosy pracującej aparatury. Kołecki siedział przy biurku, studiując inne sprawy Instytutu o podobnym przebiegu działania. Zza pleców podeszła do niego agentka Lena Marusak. Zbigniew, chazałeś mi sprawdzić zaginionych z ostatnich miesięcy. Mam pełną listę nazwisk, ale... Jest coś, co moim zdaniem nie pasuje do schematu. No dobrze. Słucham. Pierwsze zgłoszenie. Kobieta. Aleksandra Nizioł. Lat 32. Zawiadomienie o zaginięciu zostało złożone przez męża Marka Nizioła. Wątpliwości budzi fakt, że jak dotąd wszystkie ofiary to mężczyźni, a dopiero jej sprawa zainicjowała następne ataki.

Było już po wszystkim. Nic nie mogliśmy zrobić. Mogliśmy. Ale on nie prosił o przebaczenie. Wiedział, że przychodząc tu czeka go śmierć. Przyszedł, żeby się poddać. Lublin. Tydzień później. Słońce przebijało się przez okna sali konferencyjnej na czwartym piętrze Instytutu. Powietrze pachniało kawą oraz tytoniem. Lena Marusak w skupieniu przeglądała ostatnie raporty, a Zbigniew Kołecki siedział przy stole z założonymi rękami, patrząc na ekran, na którym powoli przewijały się nagrania z Jeziora Krasne.