Kroniki IBP: Szepty Jeziora - CreepyPasta

Nie został nawet plusk. Słońce powoli przebijało się przez poranną mgłę, oświetlając zaparkowany nieopodal ciężarówki Instytutu Badań Paranormalnych. Brzeg pokrywała cienka warstwa wilgoci, a zapach mokrej ziemi mieszał się z ostrym aromatem żywicy. Zewsząd dobiegały odgłosy rozmów techników rozstawiających sprzęt oraz dźwięki pracującej aparatury. O bladym świcie, kiedy większość ludzi wciąż spała, zarząd IBP na polecenie lokalnych służb wysłał oddział agentów celem zbadania niepokojących zdarzeń w obrębie Jeziora Krasne.

Zero śladów uszkodzeń, zero oznak walki. Koleś z pewnością natknął się na obiekt paranormalny. Chyba wszyscy zgodzimy się, że nie ma co do tego wątpliwości, prawda? Typowałbym zatem Nokena. Dopielca lub innego humanoidalnego stwora. Tyle, że to nie pasuje do klasycznych metod żerowania. Szczątki są zbyt dokładnie oczyszczone. To nie jest bestia z folkloru. To coś innego. Nie wykluczam także istot międzywymiarowych lub ingerencji pozaziemskiej. Z nieoficjalnych raportów policyjnych wynika, że to piąte zaginięcie w ciągu zaledwie trzech miesięcy. Poprzednie przypadki nie pozostawiły żadnych fizycznych śladów. Jedynie porzucony sprzęt, ślady stóp prowadzące w stronę wody i nagły zanik kontaktu.

Pośród szelestu przeglądanych akt przebijały się odgłosy pracującej aparatury. Kołecki siedział przy biurku, studiując inne sprawy Instytutu o podobnym przebiegu działania. Zza pleców podeszła do niego agentka Lena Marusak. Zbigniew, chazałeś mi sprawdzić zaginionych z ostatnich miesięcy. Mam pełną listę nazwisk, ale... Jest coś, co moim zdaniem nie pasuje do schematu. No dobrze. Słucham. Pierwsze zgłoszenie. Kobieta. Aleksandra Nizioł. Lat 32. Zawiadomienie o zaginięciu zostało złożone przez męża Marka Nizioła. Wątpliwości budzi fakt, że jak dotąd wszystkie ofiary to mężczyźni, a dopiero jej sprawa zainicjowała następne ataki.

Było już po wszystkim. Nic nie mogliśmy zrobić. Mogliśmy. Ale on nie prosił o przebaczenie. Wiedział, że przychodząc tu czeka go śmierć. Przyszedł, żeby się poddać. Lublin. Tydzień później. Słońce przebijało się przez okna sali konferencyjnej na czwartym piętrze Instytutu. Powietrze pachniało kawą oraz tytoniem. Lena Marusak w skupieniu przeglądała ostatnie raporty, a Zbigniew Kołecki siedział przy stole z założonymi rękami, patrząc na ekran, na którym powoli przewijały się nagrania z Jeziora Krasne.

Po drugiej stronie stołu siedział przedstawiciel zarządu, blady i milczący. Ostatni wpis z terenu. Od śmierci Marka Nizioła nie odnotowano żadnych nowych zaginięć. Wszystko się zatrzymało. Parametry w normie, brak aktywności paranormalnej. Szczelina także zniknęła. Nurkowie sprawdzili dno cztery razy. Tam, gdzie była, pozostała tylko kamienista wyrwa, a ciało Aleksandry Nizioł wypłynęło następnego dnia po tamtej nocy. Całe i nienaruszone. Mimo, że powinno być w stanie zaawansowanego rozkładu. Jakby jezioro oddało to, co do niego nie należało. Pochowano ją w rodzinnej wsi, dyskretnie, bez rozgłosu.

W kwestii zabezpieczenia jeziora podaliśmy do mediów oficjalną wersję. Skażenie biologiczne oraz zagrożenie mikroorganizmami. Zamknięcie akwenu, badania, ewakuacja w promieniu kilometra i takie tam. Wystarczyło, żeby nikt nie zadawał pytań. Na wszelki wypadek oddelegowaliśmy także oddział agentów, aby mieli oko na sytuację. Mają do dyspozycji czujniki ruchu, podwodne rejestratory dźwięku, drony termiczne. Gdyby znów coś się obudziło, dowiemy się pierwsi. Lena spojrzała na towarzysza badawczo. Myślisz, że to koniec? Że to jedyne takie miejsce w okolicy? Nie. Myślę, że to pierwsze, jakie odkryliśmy.