Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Wyobraź sobie, że masz 20 lat. To wiek, w którym powinieneś czuć się nieśmiertelny. Moment w życiu, w którym świat stoi otworem, a jedynym zmartwieniem powinno być to, którą drogę wybrać. Ale ty czujesz się niczym starzec, uwięziony w ciele chłopca. Poznaj Sebastiana Kellera, młodego, wrażliwego chłopaka z artystyczną duszą. Marzył o szkole teatralnej, pisaniu wierszy, muzyce, ale jego ciało odmawiało posłuszeństwa. Cierpiał na ciągłe bóle w klatce piersiowej, duszności, paraliżujące lęki, które nie pozwalały mu zasnąć. Lekarze byli bezradni, zbywali go, traktowali powierzchownie, a w domu tam nie miał oparcia.

Sama szukała ratunku. W takim stanie, rozbity, obolały i desperacko szukając autorytetu, Sebastian trafił do kruszewni. Nie szukał Boga. Szukał po prostu kogoś, kto powie mu, wszystko będzie dobrze, zajmę się tobą. I znalazł. Historia Sebastiana doskonale została zaprezentowana w jego książce zatytułowanej Niebo. Pięć lat w sekcie to wyjątkowe wspomnienia, które doskonale ukazują całą działalność z pozoru niewinnego uzdrowiciela. Pierwsze spotkanie z Kacmajorem nie wyglądało jak wizyta u lekarza. Nie było białego fartucha, sterylności czy dystansu. Bogdan spojrzał na Sebastiana i rzucił krótko. Cześć, zawałowiec! Zawałowiec jednym słowem nazwał jego ból.

Zdefiniował jego cierpienie. Dla Sebastiana to był szok. Skąd on wiedział? Jak mógł zobaczyć to, czego nie widzieli dyplomowani lekarze? A potem nastąpił dotyk. Hasmajor położył ręce na jego głowie. Sebastian wspominał później to uczucie. Falę ciepła, która rozlała się po ciele. Ból ustąpił. Lęk zelszał. Ale to nieuzdrowienie fizyczne było najważniejsze. Kacmajor dał mu coś znacznie bardziej uzależniającego. To była odwaga. Dla chłopaka, który wychowywał się bez biologicznego ojca, w domu pełnym napięć, Kacmajor stał się natychmiastowym autorytetem. Był silny, pewny siebie, miał odpowiedzi na wszystkie pytania. Roztoczył przed Sebastianem wizję życia, o jakim ten marzył.

Opowiadał o domu w Majdanie Kozłowieckim, o wspólnocie ludzi, którzy żyją jak pierwsi chrześcijanie, bez kłamstwa, polityki, w czystej miłości. To klasyczny mechanizm, który psychologia nazywa lovebombing, bombardowaniem miłością. Ofiara zalewana jest akceptacją, komplementami i poczuciem wyjątkowości. Sebastian usłyszał, że jest wrażliwy, ma potencjał, jest wybrany, a jego choroba to znak, że jego dusza domaga się czegoś więcej niż szarej rzeczywistości. Kto z nas by się nie oparł? Kto odrzuciłby rękę, która wyciąga nas z przepaści? Decyzja w związku z tym zapadła szybko. Sebastian rzucił szkołę, zostawił dziewczynę i plany na przyszłość. Ale Kacmajor chciał czegoś więcej niż tylko obecności.

Wymagał oczyszczenia. Jest sierpień 1991 roku. Łąka za rodzinnym domem Sebastiana. Młody chłopak wynosi na zewnątrz wszystko, co definiowało jego dotychczasowe życie. Książki, które kochał, zdjęcia z dzieciństwa, listy do przyjaciół i kasety magnetofonowe. Prawie 200 sztuk. Muzyka rockowa, punkowa, alternatywa. Ścieżka dźwiękowa jego młodości, jego tożsamość. Sebastian układa to wszystko na stosie. Polewa benzyną i podpala. Patrzy jak plastik się topi, papier czernieje i zmienia się w popiół. Dym gryzie w oczy, ale on czuje ulgę. Bo tak mu powiedziano. Przekonywano go, że to rytuał odcięcia.

Że pali starego człowieka, aby narodził się nowy. Te przedmioty to miały być kotwice, które trzymały go w świecie grzechu i choroby. Nie wiedział wtedy, że nie pali śmieci, ale mosty. Palił drogę powrotną. Pozbywał się przeszłości, bo jedyną przyszłością, jaka mu została, był Kacmajor. Kiedy Sebastian przyjechał do Majdanu na stałe, brama się zamknęła. Początkowo wszystko wyglądało pięknie. Wspólne posiłki, praca w polu, poczucie bycia częścią czegoś wielkiego. Ale powoli, systematycznie, śruba była dokręcana. Najpierw zniknęły książki. Kacmajor powiedział, nie czytajcie niczego poza Biblią i nie słuchajcie Biblii. Słuchajcie tego, co ja mówię o Biblii, bo tylko ja ją rozumiem.

Potem zniknęła telewizja i radio. To ściek, mówił. To kłamstwa systemu. Sebastian, który był intelektualistą, kochał kulturę, nagle znalazł się w próżni. Jego umysł, pozbawiony bodźców z zewnątrz, zaczął chłonąć jedyny dostępny przekaz. Słowa guru. Zaczęły się dziwne zakazy i nakazy. Dieta, sposób ubierania się, nawet sposób myślenia był kontrolowany. ból głowy jako kara za nieposłuszeństwo myśli. Sebastian sądził, że znalazł schronienie przed okrutym światem, że odnalazł ojca, który weźmie go za rękę i przeprowadzi przez życie. Nie zauważył jednak momentu, w którym opiekuńczy dotyk tego ojca zmienił się w żelazny uścisk strażnika więziennego.

W psychologii istnieje pojęcie zamrożenia. Ofiara widząc zagrożenie nie ucieka, nie walczy, ale zastyga. Poddaje się, aby przetrwać. Sebastian zamarzł. Przestał być studentem, poetą, synem. Stał się naczyniem na wole Kazmajora. A kiedy zorientował się, że coś jest nie tak... Kiedy zrozumiał, że raj jest w rzeczywistości obozem pracy o zaostrzonym rygorze duchowym, było już za późno. Zapomniał już, jak nazywał się człowiek, którym był wcześniej. Bo w niebie imiona z dawnego życia nie miały prawa bytu. Twoje imię to coś więcej niż zlepek liter w dowodzie osobistym.

To nie są żarty, to są autentyczne imiona, które Kaz Major nadawał swoim uczniom. W jednej chwili Sebastian Keller przestał być Sebastianem. Został zawsze, a kiedy indziej, ekstramocny, jak popularne wówczas papierosy bez filtra. Inni stawali się numerami jak apartament numer 8 czy C14. Dlaczego? Po co nadawać komuś imię Papaya Mamaya albo Bonanza? Cel był dwojaki. Po pierwsze upokorzenie. Trudno zachować godność i powagę, gdy musisz przedstawiać się jako narzędzie budowlane albo figura geometryczna. To łamie ego, sprowadza cię do roli przedmiotu, rekwizytu w sztuce reżyserowanej przez Kacmajora. Po drugie, izolacja.

Ale spójrzmy teraz na drugą stronę medalu. Na to, co działo się wewnątrz. Sekta niebo głosiła ascezę. Odrzucenie dóbr materialnych. Pamiętasz Sebastiana palącego swoje gazety? Albo ludzi oddających majątki? Wierni żyli w skrajnym ubóstwie. Często nie mieli prądu. Jedli to, co wyhodowali. Ziemniaki, kapustę, obierki. Zimą marzli. Wmawiano im, że to konieczne, że muszą ćwiczyć się w upokorzeniu, a głód oczyszcza duszę przed końcem świata. A Kacmajor? Cóż, Kacmajor nie musiał ćwiczyć się w upokorzeniu. On był ponad to. Podczas gdy jego wyznawcy przymierali głodem, on wsiadał do swojego luksusowego samochodu. Raz było to BMW, innym razem Mercedes i jechał do miasta.

Stała się aktem sprawiedliwości dziejowej. Była odebraniem tego, co nasze. ewangelizacyjne, ale wyprawy po łupy. Wyobraź sobie grupę młodych ludzi, inteligentnych, wrażliwych, którzy wsiadają do pociągu i jadą do Warszawy, Lublina czy Gdańska z jedynym tylko celem. Kraść. Ale nie kradli byle czego. Kacmajor miał swoje wymagania. Potrzebował drogiej kawy, markowych ubrań albo sprzętu elektronicznego. Sebastian opisywał, jak wchodzili do księgarni. Ich łupem padały drogie albumy, atlasy samochodowe, towary, które łatwo było potem sprzedać taksówkarzom. Mieli system. Nazywali to czystym polem. Przed wejściem do sklepu pytali ducha, czyli de facto własnej intuicji albo halucynacji, czy jest bezpiecznie.

To był dopiero początek makabry. Sebastian w książce wspomina, jak pojechali do kostnicy. Wierzyli, że Kazmajor ma moc wskrzeszania, że śmierć to tylko kolejna iluzja, którą można pokonać wiarą. Stali nad zimnym ciałem przyjaciela, nakładali na nie ręce i modlili się o powrót do życia. Cud się jednak nie wydarzył. Ale w ich głowach wina nie leżała po stronie Kazmajora. Leżała po stronie Maćka. To on zawiódł. Śmierć w niebie miała wiele twarzy. Czasami przychodziła powoli, jak w przypadku Maćka. Czasem uderzała nagle i niespodziewanie. Zimą 1993 roku doszło do wypadku. Czerwona Skoda, którą podróżowali członkowie sekty, Mariusz, Damian, Jagoda i Przemek, zderzyła się z autobusem.

To tylko pokazuje, jak bardzo życie ludzkie straciło tam wartość. Liczyła się tylko misja. Liczył się tylko lider. Kiedy manipulacja słowna nie wystarczała, pojawiała się przemoc fizyczna. Sebastian wspomina dzień, w którym został wezwany na rozmowę. Zaprowadzono go do pokoju. Czekało tam trzech mężczyzn, jego braci w wieże. Jeden z nich trenował kiedyś karate. To nie była rozmowa, ale sąd. Kacmajor nazwał to sądem nad ciałem. Przez pół godziny Sebastian był bity, kopany, upokarzany. Nie przez wrogów, ale przez ludzi, z którymi dzielił się chlebem. Dlaczego? Bo miał złe myśli. Jego żona była nieposłuszna. Nie był wystarczając ogorliwy.

To był powolny i upokarzający rozkład. W 2002 roku sąd rodzinny w końcu zrobił to, co państwo powinno zrobić lata wcześniej. Odebrano Kacmajerowi dzieci. Te same dzieci, które miały imiona będące częściami zdań. Te same, które nie znały szkoły ani lekarza. Trafiły do domów dziecka i rodzin zastępczych. To był cios w serce sekty, bo bez nowego pokolenia, wizji przyszłości, struktura straciła sens. Dom w Majdanie Kozłowieckim, ten sam, który miał być arką przetrwania, opustoszał. I wiesz, co się z nim stało? Został rozszabrowany. Przez kogo? Przez sąsiadów. Przez tych samych ludzi, których sekta wcześniej okradała z kurii drewna. Sebastian Keller, gdy odwiedził to miejsce w 2006 roku, zobaczył ruinę.

Po prostu wyjechał. Nie stanął przed wielkim trybunałem. Nie odpowiedział za to, co zrobił. Ostatnie doniesienia mówią, że wrócił do tego, od czego zaczął. Że znów został artystą. Tworzył kolarze, obrazy. Niektórzy twierdzą, że od kilku lat nie żyje. Czy kiedykolwiek pomyślał o Maćku, który zmarł bez dializ? Albo o Sławku, który wykrwawił się w lesie? Albo o Sebastianie, którego bito w pokoju obok? Tego nie wiemy. Ale brak sprawiedliwości w tej historii jest jak otwarta rana, która nie chce się zagoić. A co z tymi, którzy przeżyli? Sebastian wyszedł z sekty z reklamówką w ręku. Miał dwadzieścia kilka lat, ale czuł się jak starzec. Musiał nauczyć się żyć od nowa. Przypomnieć sobie, że w sklepie się płaci, a ból głowy leczy się tabletką, a nie egzorcyzmem.

że można myśleć bez strachu, że ktoś cię podsłucha. To nie jest proste. Trauma sekty działa jak wirus. Zostaje w tobie. Przez lata Sebastian bał się, że Kazmaier go znajdzie, że rzuci na niego klątwę, że zły duch powróci. Musiał przejść terapię. Musiał, jak sam mówi, odczadzić. Napisał książkę, aby wyrzucić to z siebie i ostrzec innych. Ale blizny zostają na zawsze. A co z Dawidem, czyli synem, którego matka szukała latami? Chłopak uciekł od ojca. Jako nastolatek zrozumiał, że żyje w kłamstwie. Odnalazł mamę, ale lata rozłąki zrobiły swoje. Musiał odbudować swoją tożsamość, skleić ją na nowo. Dziś jest dorosłym mężczyzną, który chce po prostu zapomnieć.

W pewnym makabrycznym sensie jego proroctwo właśnie się spełnia. Jest grudzień 2025 roku. Kiedy włączysz jedną z platform streamingowych, zobaczysz serial zatytułowany... Niebo, rok w piekle, a tam twarz Tomasza Kota, który wciela się w postać charyzmatycznego lidera Piotra Wójcika, ekranowego odpowiednika Kazmajora. Zobaczysz Stanisława Linowskiego, który gra Sebastiana Kellera. Miliony ludzi zasiądą przed ekranami, aby oglądać dramat, który dla garstki osób był najprawdziwszym życiem. Zobaczą branie tego, co nasze, ujrzą sądy nad ciałem. Będą widzieć również dzieci o dziwnych imionach i dorosłych, którzy zachowują się jak dzieci. Dla nas to rozrywka.

Sebastian Keller, autor książki, która stała się podstawą serialu, napisał ją, aby wszystkich ostrzec. Pokazać, jak łatwo traci się wolność. Jak cienka jest granica między wiarą a fanatyzmem. Pomiędzy miłością a uzależnieniem. Patrzysz na ekran telewizora, bezpieczny w swoim fotelu. Myślisz, to tylko historia o jakichś wariatach z lat dziewięćdziesiątych. Ale pamiętaj, Sebastian też tak myślał. Małgorzata również. Maciek, który umarł, bo uwierzył, że nie potrzebuje lekarza, też tak sądził. Wszyscy oni byli ludźmi takimi jak ty i ja. Mieli marzenia, plany, zdrow rozsądek. Aż do dnia, w którym spotkali kogoś, kto spojrzał im głęboko w oczy i powiedział – wiem, co cię boli i potrafię to uleczyć.