Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Kacmajor przeglądał zdobycze, wybierał najlepsze kąski dla siebie, a resztę rzucał wspólnocie. Jak to możliwe, że ci ludzie, którzy przyjechali tam, aby modlić się i żyć w czystości, teraz wynosili słoiki z kawą pod kurtkami? To jest właśnie ten moment, w którym sakta łamie kręgosłup moralny. Kacmajor użył genialnego w swojej potworności argumentu. Powiedział im, że kradzież jest ćwiczeniem w upokorzeniu. Mówił, dla was, inteligentów, kradzież jest czymś wstrętnym. Macie swoje zasady i ego, ale żeby wejść do Królestwa Niebieskiego, musicie zabić to ego. Musicie się upodlić, stać się nikim w oczach świata, aby stać się kimś w oczach Boga. To genialne, prawda? Jeśli kradniesz i czujesz się z tym źle, to znaczy, że twoja pycha wciąż żyje.

Byli przekonani, że są ponad prawem ludzkim, bo służą prawu boskiemu, że policja to demony, a sąsiedzi to potępione dusze. Czuli się nietykalni, ale rzeczywistość ma to do siebie, że zawsze upomina się o swoje i zazwyczaj robi to w najmniej oczekiwanym momencie. Pewnego ranka sen o potędze został przerwany. Nie przez anioły trąbiące na sądzie ostatecznym, ale przez huk wyważanych drzwi, szczekanie psów i okrzyki Policja! Na ziemię! Kacmajor obiecywał im, że ochronią ich Legiony Niebieskie, ale kiedy do Majdanu wkroczył oddział antyterrorystów, okazało się, że drewniane karabiny i zaklęcia o czystym polu są bezużyteczne wobec kajdanek.