Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Stał się nie, a jego żona była bo. Razem tworzyli niebo, ale dla tych, którzy utknęli w środku, to niebo miało sufit zawieszony bardzo nisko. Tak nisko, że trzeba było czołgać się na kolanach, aby przetrwać. Wszyscy, którzy przekroczyli próg tego domu, szukali wolności od cierpienia. Nie zauważyli momentu, w którym brama za ich plecami została zamknięta. Nie zdawali sobie sprawy, że weszli do miejsca, gdzie czas płynie inaczej, a moralność została napisana od nowa przez jednego człowieka. Nie wiedzieli, że drzwi do tego nieba miały klamkę tylko od zewnątrz. Zanim Bogdan Kacmajor stał się nie, zanim został prorokiem i sędzią dusz, był kimś zupełnie innym.

Kacmajor uczył się tam, jak tchnąć życie w martwą materię. Uświadomił sobie, że iluzja, jeśli jest dobrze zagrana, staje się dla widza prawdą. Ale teatr to było za mało. Jego ambicje sięgały dalej, poza scenę i kurtynę. Kiedy upomniało się o niego wojsko, instytucja stworzona do łamania indywidualizmu, Kazmajor stawił opór. Nie z bronią w ręku, ale z szaleństwem w oczach. Odmowa służby. W związku z tym obserwacja psychiatryczna. W końcu dwa lata więzienia. To był jego czas na pustyni. Czas inkubacji. W odosobnieniu. W cieniu krat. Jego umysł zaczął budować nową rzeczywistość. Taką, w której to on wydaje rozkazy. Przełom nastąpił w 1982 roku.

Kacmajor był już na wolności. Eksperymentował z głodówkami, oczyszczaniem organizmu, szukał transcendencji. I właśnie wtedy, jak sam twierdził, nadeszło objawienie. Opowiadał o śnie, wizji tak plastycznej, że zatarła granice jawy. Widział w niej swojego sobowtóra. Doppelganger stał w krystalicznie czystej wodzie, której dno wyścielone było szkieletami ryb. Gdy tylko jego stopy dotykały tych martwych ości, one ożywały, zamieniały się w ptaki i odlatywały ku niebu. Dla psychologa byłby to klasyczny przykład halucynacji, wywołanej głodem albo stresem. Dla Kazmajora to był dowód, boski mandat. Pobudził się z przekonaniem, że posiada moc absolutną, że jego dłonie to nie tylko tkanka i kości, przekaźniki boskiej energii.

Wyrzucił z domu wszystko, co uznał za złe. Zostawił tylko Biblię i zaczął leczyć. Najpierw w Elblągu, potem w małej wsi Kruszewnia pod Morągiem. Wieść o cudotwórcy rozeszła się lotem błyskawicy. Pamiętasz, co mówiłem o nadziei? W latach 80. i na początku 90. Polska służba zdrowia była w zapaści. Ludzie cierpieli w kolejkach, umierali na śle zdiagnozowane nowotwory. Żyli w przewlekłym bólu. Kacmajor jawił im się jako ostatnia deska ratunku. Pod jego dom zajeżdżał autokary. Dziennie przyjmował nawet 300 osób. Wyobraź sobie ten tłum. Schorowani starcy, zdesperowani rodzice, ludzie o kulach. Czekali godzinami, trzymając w ręku numerek jak bilet do lepszego świata.

A on? On nie wyglądał jak święty z obrazka. Nosił skórzaną kurtkę, palił drogie papierosy, lubił dobre jedzenie i alkohol. Był szorstki, bezpośredni, czasem wulgarny. Ale to właśnie działało. To sprawiało, że wydawał się prawdziwy, namacalny. Swój chłop, który ma układy z Bogiem. Jego metoda była prosta. Nakładanie rąk. Bioenergoterapia. Ludzie wchodzili do jego gabinetu i czuli ciepło, mrowienie. Czasem upadali, innym razem płakali. Czy to była energia? A może potęga sugestii, wzmocniona wielogodzinnym oczekiwaniem tłumi innych wierzących? To nie miało znaczenia. Ważne było to, że ból, przynajmniej na chwilę, ustępował. Ale Kacmajor zrobił coś więcej.

Coś, co odróżniało go od setek innych uzdrowicieli tamtego okresu. On nie leczył tylko objawów. On wstawiał diagnozę moralną. Mówił pacjentom. Nie leczę ciał. Leczę waszą etykę. Co to oznacza? Jeśli przyszedłeś do niego z bólem kręgosłupa, dowiadywałeś się, że to kara za grzechy. Może z tego życia albo z poprzedniego wcielenia. Jeśli miałeś na przykład raka, to dlatego, że twoja dusza była brudna. Nienawidziłeś albo zazdrościłeś. To był genialny, a zarazem potworny mechanizm psychologiczny. Kacmajor zdejmował z siebie odpowiedzialność za wynik leczenia i przerzucał ją na pacjenta. Jeśli wyzdrowiałeś, to zasługa jego mocy. Jeśli nie, to twoja wina. To ty za słabo wierzyłeś.

Byłeś zbyt wielkim grzesznikiem. W ten sposób uzdrowiciel z Kruszewni zaczął budować coś trwalszego niż kolejka pacjentów. zaczął tworzyć zależność opartą na poczuciu winy. Ludzie wracali do niego nie tylko po zdrowie, ale i po rozgrzeszenie. Akceptacje zaczęli patrzeć na niego nie jak na lekarza, ale jak na proroka. W pewnym momencie Kacmajor zrozumiał, że leczenie dochodzące to za mało. Pacjent, który wraca do domu, rodziny, telewizora, traci czystość, którą on mu przekazał. Świat zewnętrzny to trucizna, która niszczy efekty jego pracy. W jego głowie zaczął rodzić się plan. Plan stworzenia miejsca sterylnego duchowo, gdzie on będzie miał kontrolę nie przez 15 minut wizyty, ale przez 24 godziny na dobę.

Uzdrowiciel sprzedał dom w Kruszewni. Zostawił za sobą tłumy jednorazowych pacjentów. Wybrał grupę najbardziej oddanych, zdesperowanych i podatnych na wpływy uczniów. I wtedy ruszył na wschód, do Majdanu Kozłowieskiego. Kacmajer leczył ciała. To prawda, wielu ludzi przysięgnie, że uratował im życie, ale z każdą uleczoną dolegliwością zabierał kawałek wolnej woli pacjenta. Wkrótce przestał leczyć ludzi, którzy mieliby wrócić do swoich domów, żon czy mężów. Zaczął leczyć ich, żeby zostali z nim na zawsze. Bo przecież w teatrze lalek, lalki nigdy same nie schodzą ze sceny. Muszą czekać, aż ich mistrz pociągnie za sznurek.

Sama szukała ratunku. W takim stanie, rozbity, obolały i desperacko szukając autorytetu, Sebastian trafił do kruszewni. Nie szukał Boga. Szukał po prostu kogoś, kto powie mu, wszystko będzie dobrze, zajmę się tobą. I znalazł. Historia Sebastiana doskonale została zaprezentowana w jego książce zatytułowanej Niebo. Pięć lat w sekcie to wyjątkowe wspomnienia, które doskonale ukazują całą działalność z pozoru niewinnego uzdrowiciela. Pierwsze spotkanie z Kacmajorem nie wyglądało jak wizyta u lekarza. Nie było białego fartucha, sterylności czy dystansu. Bogdan spojrzał na Sebastiana i rzucił krótko. Cześć, zawałowiec! Zawałowiec jednym słowem nazwał jego ból.

Zdefiniował jego cierpienie. Dla Sebastiana to był szok. Skąd on wiedział? Jak mógł zobaczyć to, czego nie widzieli dyplomowani lekarze? A potem nastąpił dotyk. Hasmajor położył ręce na jego głowie. Sebastian wspominał później to uczucie. Falę ciepła, która rozlała się po ciele. Ból ustąpił. Lęk zelszał. Ale to nieuzdrowienie fizyczne było najważniejsze. Kacmajor dał mu coś znacznie bardziej uzależniającego. To była odwaga. Dla chłopaka, który wychowywał się bez biologicznego ojca, w domu pełnym napięć, Kacmajor stał się natychmiastowym autorytetem. Był silny, pewny siebie, miał odpowiedzi na wszystkie pytania. Roztoczył przed Sebastianem wizję życia, o jakim ten marzył.

Opowiadał o domu w Majdanie Kozłowieckim, o wspólnocie ludzi, którzy żyją jak pierwsi chrześcijanie, bez kłamstwa, polityki, w czystej miłości. To klasyczny mechanizm, który psychologia nazywa lovebombing, bombardowaniem miłością. Ofiara zalewana jest akceptacją, komplementami i poczuciem wyjątkowości. Sebastian usłyszał, że jest wrażliwy, ma potencjał, jest wybrany, a jego choroba to znak, że jego dusza domaga się czegoś więcej niż szarej rzeczywistości. Kto z nas by się nie oparł? Kto odrzuciłby rękę, która wyciąga nas z przepaści? Decyzja w związku z tym zapadła szybko. Sebastian rzucił szkołę, zostawił dziewczynę i plany na przyszłość. Ale Kacmajor chciał czegoś więcej niż tylko obecności.

Że pali starego człowieka, aby narodził się nowy. Te przedmioty to miały być kotwice, które trzymały go w świecie grzechu i choroby. Nie wiedział wtedy, że nie pali śmieci, ale mosty. Palił drogę powrotną. Pozbywał się przeszłości, bo jedyną przyszłością, jaka mu została, był Kacmajor. Kiedy Sebastian przyjechał do Majdanu na stałe, brama się zamknęła. Początkowo wszystko wyglądało pięknie. Wspólne posiłki, praca w polu, poczucie bycia częścią czegoś wielkiego. Ale powoli, systematycznie, śruba była dokręcana. Najpierw zniknęły książki. Kacmajor powiedział, nie czytajcie niczego poza Biblią i nie słuchajcie Biblii. Słuchajcie tego, co ja mówię o Biblii, bo tylko ja ją rozumiem.

W psychologii istnieje pojęcie zamrożenia. Ofiara widząc zagrożenie nie ucieka, nie walczy, ale zastyga. Poddaje się, aby przetrwać. Sebastian zamarzł. Przestał być studentem, poetą, synem. Stał się naczyniem na wole Kazmajora. A kiedy zorientował się, że coś jest nie tak... Kiedy zrozumiał, że raj jest w rzeczywistości obozem pracy o zaostrzonym rygorze duchowym, było już za późno. Zapomniał już, jak nazywał się człowiek, którym był wcześniej. Bo w niebie imiona z dawnego życia nie miały prawa bytu. Twoje imię to coś więcej niż zlepek liter w dowodzie osobistym.

To kotwica. Dźwięk, na który reagujesz od kołyski. To historia twoich przodków. Tożsamości. Kiedy ktoś woła cię po imieniu, potwierdza twoje istnienie. A teraz wyobraź sobie, że ktoś ci to zabiera. W Majdanie Kozłowieskim. Proces łamania ludzi nie odbywał się za pomocą tortur fizycznych. Przynajmniej nie na początku. Odbywał się za pomocą słów. Kacmajor wiedział to, co wiedzieli wszyscy wielcy dyktatorzy i twórcy systemów totalitarnych. Aby stworzyć nowego człowieka, musisz najpierw zabić starego. A najskuteczniejszym sposobem na zabicie starego ja jest odebranie mu imienia. Zaczął od siebie. Bogdan Kazmajor przestał istnieć. Uznał, że to imię nic nie znaczy.

To nie są żarty, to są autentyczne imiona, które Kaz Major nadawał swoim uczniom. W jednej chwili Sebastian Keller przestał być Sebastianem. Został zawsze, a kiedy indziej, ekstramocny, jak popularne wówczas papierosy bez filtra. Inni stawali się numerami jak apartament numer 8 czy C14. Dlaczego? Po co nadawać komuś imię Papaya Mamaya albo Bonanza? Cel był dwojaki. Po pierwsze upokorzenie. Trudno zachować godność i powagę, gdy musisz przedstawiać się jako narzędzie budowlane albo figura geometryczna. To łamie ego, sprowadza cię do roli przedmiotu, rekwizytu w sztuce reżyserowanej przez Kacmajora. Po drugie, izolacja.

Spróbuj pójść do urzędu, do lekarza czy na policję i przedstawić się jako wulkanizacja przestrzeni kosmicznej. Świat zewnętrzny uzna cię za wariata, wyśmieje, odrzuci. A wtedy zostanie ci tylko powrót do nieba. Do jedynego miejsca, gdzie twoje nowe, groteskowe imię jest traktowane poważnie. Ten proces dehumanizacji nie ominął nawet tych, którzy byli najbardziej niewinni, czyli dzieci. Kacmajor i jego żona mieli liczne potomstwo, ale ich dzieci nie otrzymały imion, jakie znamy. Stały się żywymi elementami układanki. Kolejne dzieci nazywano słowami, które razem tworzyły zdanie. Idzie do nas co dzień nowe świtem.

Wyobraź to sobie. Wołasz swoje dziecko na obiad, ale nie wołasz osoby. Przywołujesz fragment proroctwa. Dziecko przestaje być podmiotem. Staje się nośnikiem informacji. Jest dowodem na boskość ojca. Najmłodsza córka, urodzona w 2000 roku, otrzymała imię Mądrość. Była kropką na D w tym szalonym zdaniu. Dzieci te nie znały innego świata. Nie chodziły do szkoły, bo szkoła według Kazmajora uczyła nie wiary. Nie bawiły się z rówieśnikami ze wsi. Ich rzeczywistość była ograniczona płotem posesji i słowami ojca. Były wychowywane w przekonaniu, że są rasą panów, wybranym plemieniem, które przetrwa koniec świata. Ale żeby przetrwać, musieli mówić własnym językiem.

Orwell w roku 1984 pisał o nowomowie, języku tak okrojonym, żeby uniemożliwić myśl o zbrodnie. Kacmajor poszedł podobną drogą. Stworzył język nieba. Jego zasady były barbarzyńskie dla polszczyzny. Uznał, że polskie znaki diakrytyczne O, E, SI czy CI są nieczyste. Że dwuznaki takie jak SI czy CI to błędy systemu. Nakazał swoim wyznawcom mówić i pisać w sposób uproszczony, zniekształcony. Zamiast przyszłość mówili przyszlosc. Zamiast miłość – milosc. Brzmieli jak małe dzieci, które dopiero uczą się mówić. Albo obcokrajowcy, kaleczący język. To nie był tylko dziwaczny kaprys. ale także kolejna bariera.

Stworzono hermetyczny świat, w którym tak znaczyło nie, a ból to była łaska. Ale Kacmajor poszedł o krok dalej. Postanowił odebrać im coś znacznie cenniejszego niż słowa. Coś, co odróżnia nas od zwierząt. Postanowił odebrać im sumienie. Bo w nowym języku nieba słowo kradzież przestało istnieć. Dla wyznawców w Majdanie Kozłowieckim Bogdan Kazmajor był wszystkim. Był nie, drogą, prawdą i życiem. Ale dla pewnej kobiety mieszkającej kilkaset kilometrów dalej był kimś zupełnie innym. Był złodziejem. Złodziejem, który ukradł to, co najcenniejsze.

Pora poznać Małgorzatę. To pierwsza żona Kazmajora. Znała go, zanim stał się Bogiem. Pamiętała go jako artystę, męża, z którym się rozwiodła, gdy jego wizje zaczęły pożerać ich wspólne życie. Ale rozwód to nie koniec, gdy w grę wchodzi dziecko. Mieli syna. Wyobraź sobie pokój dziesięcioletniego chłopca. Plakaty na ścianach, klocki na dywanie, szkolny plecak rzucony w kąt. Małgorzata przez trzy i pół roku patrzyła na ten pokój, w którym czas się zatrzymał. Buty stały w tym samym miejscu. Kurtka wisiała na wieszaku. Ale chłopca nie było. Kacmajor nie bawił się o subtelności. Po prostu zabrał syna. Uprowadził go do swojego raju. Dla Małgorzaty zaczęła się walka z wiatrakami.

Polska lat 90. nie miała procedur na walkę z sektami. Dla policji była to sprawa rodzinna, dla prokuratora spór o opiekę nad dzieckiem. Nikt nie rozumiał, że Dawid nie trafił po prostu do domu ojca, on trafił do alternatywnej rzeczywistości. Wyobraź sobie tę scenę. Matka, która wie, że jej dziecko jest kilkadziesiąt metrów dalej, za ścianą lasu i murów, krzyczy jego imię, a w odpowiedzi słyszy tylko ciszę albo wyzwiska straszników. Ludzi, którzy jeszcze niedawno byli studentami, inżynierami, ojcami, a teraz stali się serberami Nowego Jeruzalemu. Dramat polegał na tym, że Kacmajor skutecznie ukrywał chłopca.

Ale spójrzmy teraz na drugą stronę medalu. Na to, co działo się wewnątrz. Sekta niebo głosiła ascezę. Odrzucenie dóbr materialnych. Pamiętasz Sebastiana palącego swoje gazety? Albo ludzi oddających majątki? Wierni żyli w skrajnym ubóstwie. Często nie mieli prądu. Jedli to, co wyhodowali. Ziemniaki, kapustę, obierki. Zimą marzli. Wmawiano im, że to konieczne, że muszą ćwiczyć się w upokorzeniu, a głód oczyszcza duszę przed końcem świata. A Kacmajor? Cóż, Kacmajor nie musiał ćwiczyć się w upokorzeniu. On był ponad to. Podczas gdy jego wyznawcy przymierali głodem, on wsiadał do swojego luksusowego samochodu. Raz było to BMW, innym razem Mercedes i jechał do miasta.

Jadał w najlepszych restauracjach, spał w drogich hotelach, palił ekskluzywne papierosy. Jak to tłumaczył, to majstersztyk manipulacji. Mówił im, ja biorę na siebie ciężar materii. Ja muszę dotykać tego brudu, pieniędzy i luksusu, żebyście wy mogli pozostać czyści. Rozumiesz to? Jego obżarstwo było ofiarą, luksus, męczeństwem, a oni patrzyli na to i kiwali głowami. Byli naprawdę wdzięczni, że ich pan tak się dla nich poświęca, jedząc steka, podczas gdy oni dzielą się jednym ziemniakiem. Ale najgorsze kłamstwo nie dotyczyło pieniędzy, a miłości. Kacmajor wiedział, że największym zagrożeniem dla jego władzy jest naturalna więź między dzieckiem a matką.

Kiedy burczy ci w brzuchu, a twój Bóg mówi ci, że wszystko na świecie należy do ciebie, co zrobisz? Kiedy kończą się pieniądze, znika również magia. To brutalna zasada ekonomii, która dotyczy nawet proroków. W połowie lat pięćdziesiątych strumień gotówki płynące od zdesperowanych pacjentów wysechu. Ludzie przestali przyjeżdżać do Majdanu. Plotki o dziwnych rytuałach, krzykach dochodzących z zaogrodzenia, o zaniedbanych dzieciach. To wszystko straszało klientów. Uzdrowiciel stał się pariasem. Kacmajer stanął przed problemem, który mógł zniszczyć jego imperium. Jak wykarmić kilkadziesiąt osób nie pracując? Jak utrzymać swój luksusowy styl życia, kiedy kasa jest pusta?

Zwykły człowiek poszedłby do pracy, ale Kacmajer nie był zwykłym człowiekiem. Był we własnym mniemaniu Bogiem, a Bóg nie pracuje na etacie. On bierze to, co do Niego należy. Wtedy to nastąpiła jedna z najbardziej spektakularnych wolt teologicznych w historii polskich sekt. Kacmajor ogłosił nową doktrynę. Brzmiała ona mniej więcej tak. Cały świat należy do ojca. Wy jesteście dziećmi ojca. W związku z tym wszystko, co widzicie w sklepach, magazynach, na polach sąsiadów, to wszystko jest wasze. Zostało wam tylko bezprawnie odebrane przez system szatana. Rozumiesz ten mechanizm? W jednej chwili kradzież przestała być grzechem. Nie było już przestępstwem zapisanym w kodeksie karnym.