Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Kacmajor uczył się tam, jak tchnąć życie w martwą materię. Uświadomił sobie, że iluzja, jeśli jest dobrze zagrana, staje się dla widza prawdą. Ale teatr to było za mało. Jego ambicje sięgały dalej, poza scenę i kurtynę. Kiedy upomniało się o niego wojsko, instytucja stworzona do łamania indywidualizmu, Kazmajor stawił opór. Nie z bronią w ręku, ale z szaleństwem w oczach. Odmowa służby. W związku z tym obserwacja psychiatryczna. W końcu dwa lata więzienia. To był jego czas na pustyni. Czas inkubacji. W odosobnieniu. W cieniu krat. Jego umysł zaczął budować nową rzeczywistość. Taką, w której to on wydaje rozkazy. Przełom nastąpił w 1982 roku.

Kacmajor był już na wolności. Eksperymentował z głodówkami, oczyszczaniem organizmu, szukał transcendencji. I właśnie wtedy, jak sam twierdził, nadeszło objawienie. Opowiadał o śnie, wizji tak plastycznej, że zatarła granice jawy. Widział w niej swojego sobowtóra. Doppelganger stał w krystalicznie czystej wodzie, której dno wyścielone było szkieletami ryb. Gdy tylko jego stopy dotykały tych martwych ości, one ożywały, zamieniały się w ptaki i odlatywały ku niebu. Dla psychologa byłby to klasyczny przykład halucynacji, wywołanej głodem albo stresem. Dla Kazmajora to był dowód, boski mandat. Pobudził się z przekonaniem, że posiada moc absolutną, że jego dłonie to nie tylko tkanka i kości, przekaźniki boskiej energii.

W psychologii istnieje pojęcie zamrożenia. Ofiara widząc zagrożenie nie ucieka, nie walczy, ale zastyga. Poddaje się, aby przetrwać. Sebastian zamarzł. Przestał być studentem, poetą, synem. Stał się naczyniem na wole Kazmajora. A kiedy zorientował się, że coś jest nie tak... Kiedy zrozumiał, że raj jest w rzeczywistości obozem pracy o zaostrzonym rygorze duchowym, było już za późno. Zapomniał już, jak nazywał się człowiek, którym był wcześniej. Bo w niebie imiona z dawnego życia nie miały prawa bytu. Twoje imię to coś więcej niż zlepek liter w dowodzie osobistym.

To kotwica. Dźwięk, na który reagujesz od kołyski. To historia twoich przodków. Tożsamości. Kiedy ktoś woła cię po imieniu, potwierdza twoje istnienie. A teraz wyobraź sobie, że ktoś ci to zabiera. W Majdanie Kozłowieskim. Proces łamania ludzi nie odbywał się za pomocą tortur fizycznych. Przynajmniej nie na początku. Odbywał się za pomocą słów. Kacmajor wiedział to, co wiedzieli wszyscy wielcy dyktatorzy i twórcy systemów totalitarnych. Aby stworzyć nowego człowieka, musisz najpierw zabić starego. A najskuteczniejszym sposobem na zabicie starego ja jest odebranie mu imienia. Zaczął od siebie. Bogdan Kazmajor przestał istnieć. Uznał, że to imię nic nie znaczy.

Wyobraź to sobie. Wołasz swoje dziecko na obiad, ale nie wołasz osoby. Przywołujesz fragment proroctwa. Dziecko przestaje być podmiotem. Staje się nośnikiem informacji. Jest dowodem na boskość ojca. Najmłodsza córka, urodzona w 2000 roku, otrzymała imię Mądrość. Była kropką na D w tym szalonym zdaniu. Dzieci te nie znały innego świata. Nie chodziły do szkoły, bo szkoła według Kazmajora uczyła nie wiary. Nie bawiły się z rówieśnikami ze wsi. Ich rzeczywistość była ograniczona płotem posesji i słowami ojca. Były wychowywane w przekonaniu, że są rasą panów, wybranym plemieniem, które przetrwa koniec świata. Ale żeby przetrwać, musieli mówić własnym językiem.

Stworzono hermetyczny świat, w którym tak znaczyło nie, a ból to była łaska. Ale Kacmajor poszedł o krok dalej. Postanowił odebrać im coś znacznie cenniejszego niż słowa. Coś, co odróżnia nas od zwierząt. Postanowił odebrać im sumienie. Bo w nowym języku nieba słowo kradzież przestało istnieć. Dla wyznawców w Majdanie Kozłowieckim Bogdan Kazmajor był wszystkim. Był nie, drogą, prawdą i życiem. Ale dla pewnej kobiety mieszkającej kilkaset kilometrów dalej był kimś zupełnie innym. Był złodziejem. Złodziejem, który ukradł to, co najcenniejsze.

Pora poznać Małgorzatę. To pierwsza żona Kazmajora. Znała go, zanim stał się Bogiem. Pamiętała go jako artystę, męża, z którym się rozwiodła, gdy jego wizje zaczęły pożerać ich wspólne życie. Ale rozwód to nie koniec, gdy w grę wchodzi dziecko. Mieli syna. Wyobraź sobie pokój dziesięcioletniego chłopca. Plakaty na ścianach, klocki na dywanie, szkolny plecak rzucony w kąt. Małgorzata przez trzy i pół roku patrzyła na ten pokój, w którym czas się zatrzymał. Buty stały w tym samym miejscu. Kurtka wisiała na wieszaku. Ale chłopca nie było. Kacmajor nie bawił się o subtelności. Po prostu zabrał syna. Uprowadził go do swojego raju. Dla Małgorzaty zaczęła się walka z wiatrakami.

Mieszkańcy Majdanu Kozłowieckiego żyli w strachu. Sąsiedzi opowiadali o dziwnych paramilitarnych ćwiczeniach za płotem sekty, o bieganiu z drewnianymi karabinami. O rzucaniu klątw. Doszło do tego, że członkowie sekty zaczęli atakować lokalne tradycje. Weźmy na przykład wiejską procesję. Ksiądz, wierni, chorągwie. I nagle zza krzaków wypadają ludzie Kazmajora. Niektórzy pomalowani czerwoną farbą udającą krew. Krzyczą, rzucają w procesję jakimiś przedmiotami. Drewnianymi granatami. Wykrzykują bluśnierstwa. To nie był już tylko dziwaczny kult zamknięty w czterech ścianach. To była otwarta wojna z rzeczywistością. Kazmajor wmawiał im, że są armią apokalipsy, że ich zadaniem jest niszczenie starego porządku.

Jeśli ból mija, chwała Panu. Jeśli nie, to twoja wina. Za mało wierzysz, za bardzo grzeszysz. Pomyśl teraz o Maćku, młodym mężczyźnie z Warszawy, który cierpiał na niewydolność nerek. Wymagał regularnych dializ, aby żyć. Kiedy trafił do nieba, usłyszał, że jego choroba to test. że jeśli naprawdę zaufa Bogu, czytaj Kazmajorowi, dializy nie będą potrzebne. W związku z tym Maciek przestał jeździć do szpitala. Jego organizm powoli uległ zatruciu. Słabu. Dlał przy stole. Jego skóra szarzała. A co słyszał od swojego guru? Że jest słaby. Że jego wiara jest letnia. Kiedy Maciek w końcu trafił do szpitala, było już za późno. Zmarł, ale dla sekty to nie był koniec.

To był dopiero początek makabry. Sebastian w książce wspomina, jak pojechali do kostnicy. Wierzyli, że Kazmajor ma moc wskrzeszania, że śmierć to tylko kolejna iluzja, którą można pokonać wiarą. Stali nad zimnym ciałem przyjaciela, nakładali na nie ręce i modlili się o powrót do życia. Cud się jednak nie wydarzył. Ale w ich głowach wina nie leżała po stronie Kazmajora. Leżała po stronie Maćka. To on zawiódł. Śmierć w niebie miała wiele twarzy. Czasami przychodziła powoli, jak w przypadku Maćka. Czasem uderzała nagle i niespodziewanie. Zimą 1993 roku doszło do wypadku. Czerwona Skoda, którą podróżowali członkowie sekty, Mariusz, Damian, Jagoda i Przemek, zderzyła się z autobusem.

Powybijane szyby wyglądały jak wypalone oczodoły. Wyrwano marmurowe posadzki. Powykręcano kaloryfery. Ze ścian wyszarpano kable. Luksusowa rezydencja Boga zamieniła się w skorupę. To był symboliczny koniec. Majestat zmienił się w gruz. A gdzie podział się sam Bóg? Gdzie jest nie? Bogdan Kazmajor nie czekał na ukrzyżowanie. Zrobił to, co robią fałszywi prorocy, gdy grunt pali im się pod nogami. Spakował walizki i wyjechał. Z garstką najwierniejszych wyznawców uciekł na południe Polski, w góry. Potem słuch o nim zaginął. Pojawiały się plotki, że widziano go na Ukrainie, potem w Stanach Zjednoczonych, w końcu w Wielkiej Brytanii. Człowiek, który zniszczył życie dziesiątkom osób, doprowadził do śmierci wielu swoich wyznawców, który molestował psychicznie i fizycznie.

że świat zapomniał o Bogdanie Kazmajorze i jego eksperymencie na ludzkich duszach. Ale przeszłość ma to do siebie, że lubi wracać. Czasem powraca jako wspomnienie, a czasami jako obraz wysokiej rozdzielczości na popularnej platformie streamingowej. Bo ta historia właśnie teraz, po latach, upomina się o naszą pamięć i robi to w sposób, którego Kazmajor, wielki miłośnik mediów i sławy, pewnie by sobie zażyczył. Bogdan Kazmajor zawsze pragnął sławy. Obiecywał swoim wyznawcom, że świat o nich usłyszy, że będą latać prywatnymi odrzutowcami, gościć w telewizji, że koronowane głowy będą prosić ich o audiencję.

W pewnym makabrycznym sensie jego proroctwo właśnie się spełnia. Jest grudzień 2025 roku. Kiedy włączysz jedną z platform streamingowych, zobaczysz serial zatytułowany... Niebo, rok w piekle, a tam twarz Tomasza Kota, który wciela się w postać charyzmatycznego lidera Piotra Wójcika, ekranowego odpowiednika Kazmajora. Zobaczysz Stanisława Linowskiego, który gra Sebastiana Kellera. Miliony ludzi zasiądą przed ekranami, aby oglądać dramat, który dla garstki osób był najprawdziwszym życiem. Zobaczą branie tego, co nasze, ujrzą sądy nad ciałem. Będą widzieć również dzieci o dziwnych imionach i dorosłych, którzy zachowują się jak dzieci. Dla nas to rozrywka.