Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Łatwo było nie zauważyć, że niektórzy z tych przewodników nie chcieli nas prowadzić ku światłu, ale wciągnąć w mrok, z którego nie było powrotu. Zabieram cię teraz w konkretne miejsce, z dala od zgiełku rodzącego się kapitalizmu, brudnych dworców i zatłoczonych ulic. Majdan Kozłowiecki. Mała wieś na Lubelszczyźnie, otoczona gęstymi lasami. To właśnie tutaj, wśród zieleni i ciszy, stanął dom. Nie była to zwykła wiejska chałupa. To była posiadłość. Duży, biały budynek, który dla wielu wyglądał jak arka, niczym schronienie przed potopem codzienności. Dla postronnego obserwatora miejsce to mogło wydawać się sielanką. Tylko o tym pomyśl. Grupa ludzi, która wspólnie żyła, pracowała na roli, dzieliła się każdym posiłkiem.

Stawali u bram tego domu, wierząc, że znaleźli raj na ziemi. Miejsce, gdzie ból znika, a dusza odzyskuje spokój. Ale historia uczy nas jednej brutalnej prawdy. Każdy raj ma swojego węża. A w Majdanie Kozłowieckim wąż nie ukrywał się na drzewie. On siedział u szczytu stołu, łamiąc się chlebem ze swoimi wyznawcami. To, co zaczęło się jako grupa wsparcia, alternatywna forma leczenia, powoli, niemal niezauważalnie zaczęło zmieniać swoją strukturę. Uzależnienie od drugiego człowieka działa podobnie jak narkotyk. Najpierw jest faza miodowego miesiąca. Czujesz się zaopiekowany. Ktoś zdejmuje z Twoich barków ciężar odpowiedzialności. Mówi Ci, nie martw się.

Ja wiem, co jest dla Ciebie dobre. Zaufaj mi i ufasz. Bo to takie przyjemne uczucie. Być znowu dzieckiem, którym ktoś się opiekuje. Później przychodzi izolacja. Powoli, krok po kroku, nici łączące cię ze światem zewnętrznym są przecinane. Rodzina? Oni cię nie rozumieją. Praca? To tylko niewolnictwo. Twoje imię? Jest to etykieta nadana przez system. W Majdanie Kozłowieskim proces ten został doprowadzony do perfekcji. Ludzie, którzy tam trafiali, szukali lekarstwa na ból fizyczny. Nie wiedzieli jeszcze, że lekarstwem, które im podano, była powolna, metodyczna amputacja ich własnej tożsamości. Uzdrowiciel przestał być tylko terapeutą. Stał się sędzią, wyrocznią.

Uzdrowiciel sprzedał dom w Kruszewni. Zostawił za sobą tłumy jednorazowych pacjentów. Wybrał grupę najbardziej oddanych, zdesperowanych i podatnych na wpływy uczniów. I wtedy ruszył na wschód, do Majdanu Kozłowieskiego. Kacmajer leczył ciała. To prawda, wielu ludzi przysięgnie, że uratował im życie, ale z każdą uleczoną dolegliwością zabierał kawałek wolnej woli pacjenta. Wkrótce przestał leczyć ludzi, którzy mieliby wrócić do swoich domów, żon czy mężów. Zaczął leczyć ich, żeby zostali z nim na zawsze. Bo przecież w teatrze lalek, lalki nigdy same nie schodzą ze sceny. Muszą czekać, aż ich mistrz pociągnie za sznurek.

Opowiadał o domu w Majdanie Kozłowieckim, o wspólnocie ludzi, którzy żyją jak pierwsi chrześcijanie, bez kłamstwa, polityki, w czystej miłości. To klasyczny mechanizm, który psychologia nazywa lovebombing, bombardowaniem miłością. Ofiara zalewana jest akceptacją, komplementami i poczuciem wyjątkowości. Sebastian usłyszał, że jest wrażliwy, ma potencjał, jest wybrany, a jego choroba to znak, że jego dusza domaga się czegoś więcej niż szarej rzeczywistości. Kto z nas by się nie oparł? Kto odrzuciłby rękę, która wyciąga nas z przepaści? Decyzja w związku z tym zapadła szybko. Sebastian rzucił szkołę, zostawił dziewczynę i plany na przyszłość. Ale Kacmajor chciał czegoś więcej niż tylko obecności.

Że pali starego człowieka, aby narodził się nowy. Te przedmioty to miały być kotwice, które trzymały go w świecie grzechu i choroby. Nie wiedział wtedy, że nie pali śmieci, ale mosty. Palił drogę powrotną. Pozbywał się przeszłości, bo jedyną przyszłością, jaka mu została, był Kacmajor. Kiedy Sebastian przyjechał do Majdanu na stałe, brama się zamknęła. Początkowo wszystko wyglądało pięknie. Wspólne posiłki, praca w polu, poczucie bycia częścią czegoś wielkiego. Ale powoli, systematycznie, śruba była dokręcana. Najpierw zniknęły książki. Kacmajor powiedział, nie czytajcie niczego poza Biblią i nie słuchajcie Biblii. Słuchajcie tego, co ja mówię o Biblii, bo tylko ja ją rozumiem.

To kotwica. Dźwięk, na który reagujesz od kołyski. To historia twoich przodków. Tożsamości. Kiedy ktoś woła cię po imieniu, potwierdza twoje istnienie. A teraz wyobraź sobie, że ktoś ci to zabiera. W Majdanie Kozłowieskim. Proces łamania ludzi nie odbywał się za pomocą tortur fizycznych. Przynajmniej nie na początku. Odbywał się za pomocą słów. Kacmajor wiedział to, co wiedzieli wszyscy wielcy dyktatorzy i twórcy systemów totalitarnych. Aby stworzyć nowego człowieka, musisz najpierw zabić starego. A najskuteczniejszym sposobem na zabicie starego ja jest odebranie mu imienia. Zaczął od siebie. Bogdan Kazmajor przestał istnieć. Uznał, że to imię nic nie znaczy.

Kiedy członkowie sekty wychodzili na zewnątrz, na przykład aby kraść w sklepach, o czym opowiem za chwilę, ich sposób mówienia natychmiast ich zdradzał. Byli inni, obcy. To sprawiało, że jeszcze bardziej trzymali się razem. Język, który powinien służyć komunikacji, stał się murem fortecy. Pisali listy do rodzin tym dziwnym, bełkotliwym stylem. Matki czytające te listy płakały, widząc jak ich wykształcone dzieci, studenci polonistyki czy prawa. cofają się w rozwoju do poziomu przedszkola. To był dowód na to, że ich umysły zostały sformatowane na nowo. W Majdanie Kozłowieckim rzeczywistość została napisana od nowa. Kiedy odbierzesz człowiekowi imię, traci swoją historię. Kiedy zabierzesz mu język i możliwość buntu, nie będzie miał słów, aby ten bunt nazwać.

Stworzono hermetyczny świat, w którym tak znaczyło nie, a ból to była łaska. Ale Kacmajor poszedł o krok dalej. Postanowił odebrać im coś znacznie cenniejszego niż słowa. Coś, co odróżnia nas od zwierząt. Postanowił odebrać im sumienie. Bo w nowym języku nieba słowo kradzież przestało istnieć. Dla wyznawców w Majdanie Kozłowieckim Bogdan Kazmajor był wszystkim. Był nie, drogą, prawdą i życiem. Ale dla pewnej kobiety mieszkającej kilkaset kilometrów dalej był kimś zupełnie innym. Był złodziejem. Złodziejem, który ukradł to, co najcenniejsze.

Raz był w Majdanie, innym razem wywożono go do zaprzyjaźnionych domów w innych częściach Polski, a nawet za granicę. Jest w tej historii taki moment, który łamie serce. Małgoszata otrzymała kartkę pocztową. Była napisana ręką jej syna. Treść? Pozdrowienia z Australii. Dziecko pisało do matki z drugiego końca świata, a przynajmniej tak mu wmawiano, bo kartka miała polskie znaczki. Dawid był w Polsce, być może w Niemczech, ukrywany w jakiejś piwnicy czy w pokoju, ale zmanipulowano go tak głęboko, że wierzył, iż faktycznie jest w Australii. To pokazuje skalę kłamstwa. To nie było tylko odseparowanie fizyczne. To było tworzenie fikcji, w której dziecko miało zapomnieć, kim jest jego mama.

Małgorzata stojąc pod bramą nie wiedziała, że jej syn w środku uczy się nią gardzić. Że każda Józa jest tam interpretowana jako atak demonicznych sił. To był system totalny. Dzieci nie chodziły do szkoły, bo szkoła kłamie. Nie widziały lekarza, bo lekarze trują. Nie miały matek, bo matki są zepsute. Miały tylko ojca oraz głód, bo w niebie zaczęło brakować jedzenia. Pieniądze ze sprzedaży majątków się kończyły. Uzdrowienia przestały przynosić dochód, bo nikt o zdrowych zmysłach nie przyjeżdżał już do Majdanu. Zostali sami, odizolowani i głodni. A głód to potężny doradca. Potrafi usprawiedliwić każde okrucieństwo. Potrafi zmienić moralność szybciej niż jakiekolwiek kazanie.

Kiedy burczy ci w brzuchu, a twój Bóg mówi ci, że wszystko na świecie należy do ciebie, co zrobisz? Kiedy kończą się pieniądze, znika również magia. To brutalna zasada ekonomii, która dotyczy nawet proroków. W połowie lat pięćdziesiątych strumień gotówki płynące od zdesperowanych pacjentów wysechu. Ludzie przestali przyjeżdżać do Majdanu. Plotki o dziwnych rytuałach, krzykach dochodzących z zaogrodzenia, o zaniedbanych dzieciach. To wszystko straszało klientów. Uzdrowiciel stał się pariasem. Kacmajer stanął przed problemem, który mógł zniszczyć jego imperium. Jak wykarmić kilkadziesiąt osób nie pracując? Jak utrzymać swój luksusowy styl życia, kiedy kasa jest pusta?

Jeśli czuli uczucie, jeśli czuli ciepło w prawej ręce. Droga wolna. To brzmi jak szaleństwo, ale dla nich to była operacja wojskowa, sterowana przez siły wyższe. Wchodzili do sklepu. Jeden zagadywał sprzedawcę. Robił zamieszanie. Alina uderzała do głowy. Serce waliło jak młot. Ale to nie był strach złodzieja. To była ekscytacja żołnierza na tyłach wroga. Wierzyli, że są niewidzialni, że Bóg zasłania oczy sprzedawcom, aby jego dzieci mogły się najeść. Kradli jedzenie, aby przetrwać. ale kradli też wcześniej wspomniane luksusowe towary, tylko po to, aby zadowolić swego pana. Kiedy wracali do Majdanu z plecakami pełnymi łupów, byli witani jak bohaterowie wracający z wojny.

Musisz kraść tak długo, aż przestaniesz czuć cokolwiek. Aż twoje sumienie zamilknie. A więc kradli. Kradli w supermarketach w Warszawie. Zabierali drewno z lasu sąsiadów w Majdanie. Kradli również kury z okolicznych gospodarstw. Zmienili się w szarańcze. A kiedy policja ich łapała, nie byli zawodowymi przestępcami, lecz... Amatorami sterowanymi przez szaleńca mieli gotową odpowiedź. Nie przyznawali się do winy. Mówili, że to test wiary, a aresztowanie to męczeństwo. W calach zamiast się wstydzić, głosili współwięźnią Ewangelię według Kacmajora. i bycia narodem wybranym sprawiło, że sekta zaczęła zachowywać się agresywnie wobec otoczenia.

Mieszkańcy Majdanu Kozłowieckiego żyli w strachu. Sąsiedzi opowiadali o dziwnych paramilitarnych ćwiczeniach za płotem sekty, o bieganiu z drewnianymi karabinami. O rzucaniu klątw. Doszło do tego, że członkowie sekty zaczęli atakować lokalne tradycje. Weźmy na przykład wiejską procesję. Ksiądz, wierni, chorągwie. I nagle zza krzaków wypadają ludzie Kazmajora. Niektórzy pomalowani czerwoną farbą udającą krew. Krzyczą, rzucają w procesję jakimiś przedmiotami. Drewnianymi granatami. Wykrzykują bluśnierstwa. To nie był już tylko dziwaczny kult zamknięty w czterech ścianach. To była otwarta wojna z rzeczywistością. Kazmajor wmawiał im, że są armią apokalipsy, że ich zadaniem jest niszczenie starego porządku.

Byli przekonani, że są ponad prawem ludzkim, bo służą prawu boskiemu, że policja to demony, a sąsiedzi to potępione dusze. Czuli się nietykalni, ale rzeczywistość ma to do siebie, że zawsze upomina się o swoje i zazwyczaj robi to w najmniej oczekiwanym momencie. Pewnego ranka sen o potędze został przerwany. Nie przez anioły trąbiące na sądzie ostatecznym, ale przez huk wyważanych drzwi, szczekanie psów i okrzyki Policja! Na ziemię! Kacmajor obiecywał im, że ochronią ich Legiony Niebieskie, ale kiedy do Majdanu wkroczył oddział antyterrorystów, okazało się, że drewniane karabiny i zaklęcia o czystym polu są bezużyteczne wobec kajdanek.

Kiedy myślisz o piekle, najprawdopodobniej wyobrażasz sobie ogień, krzyki i demony. Ale prawdziwe piekło jest ciche. To pokój, w którym ktoś umiera w milczeniu, bo zabroniono mu wezwać lekarza. W Majdanie Kozłowieckim śmierć nie była tragicznym wypadkiem. Stała się logiczną konsekwencją doktryny. Kacmajor, nazywany przez kultystów nie, nauczał, że choroba nie jest stanem biologicznym. Jest stanem moralnym. Jeśli boli cię ząb, to dlatego, że plotkowałeś. Jeśli masz raka, to dlatego, że twoja dusza jest zgniła. A więc co robisz, gdy twoje ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa? Nie idziesz do lekarza. Jesteś przekonany, że to sługa systemu, truciciel. Idziesz do Kaz Majora. On wtedy nakłada na ciebie ręce.

Bali się też zostać, bo życie w sekcie stawało się koszmarem. Niektórzy nie wytrzymywali tego napięcia. Sławek, chłopak z Podlasia, prosty, dobry człowiek, któremu Kacmajor wmówił, że jest wcieleniem Adama Mickiewicza, nie uniósł ciężaru tej świętości. Podciął sobie żyły w lesie, tuż obok domu, który miał być rajem. Ale dla lidera był to tylko kolejny dowód na słabość ludzkiego materiału, z którym musiał pracować. Jest jeszcze jeden cień, który kładzie się na historii Majdanu Kozłowieskiego. Cień tak mroczny, że do dziś trudno go w pełni oświetlić. Dzieci. W sekcie rodziły się dzieci. Porody odbywały się w domu, bez lekarzy, położnych, w warunkach urągających higienie.

Był bity, żeby wypędzić z niego zło. Przemoc stała się narzędziem wychowawczym. Kary, głodówki, zamykanie na strechu na całe tygodnie o chlebie i wodzie. Ludzie, którzy przyjechali tam, żeby budować Królestwo Boże, zamienili się w oprawców i ofiary. Granica zatarła się całkowicie. Bicie było aktem miłosierdzia, a głód był łaską. Kacmajor stworzył system, w którym cierpienie było walutą. Im bardziej cierpiałeś, tym bliżej byłej zbawienia. A on? Patrzył na to z góry, nietknięty, syty, bezpieczny. Śmierć stała się w Majdanie codziennością, cichym lokatorem, którego nikt nie chciał zauważyć, choć siedział z nimi przy każdym posiłku. Jednak każdy reżim, nawet ten duchowy, ma swój punkt krytyczny.

To był powolny i upokarzający rozkład. W 2002 roku sąd rodzinny w końcu zrobił to, co państwo powinno zrobić lata wcześniej. Odebrano Kacmajerowi dzieci. Te same dzieci, które miały imiona będące częściami zdań. Te same, które nie znały szkoły ani lekarza. Trafiły do domów dziecka i rodzin zastępczych. To był cios w serce sekty, bo bez nowego pokolenia, wizji przyszłości, struktura straciła sens. Dom w Majdanie Kozłowieckim, ten sam, który miał być arką przetrwania, opustoszał. I wiesz, co się z nim stało? Został rozszabrowany. Przez kogo? Przez sąsiadów. Przez tych samych ludzi, których sekta wcześniej okradała z kurii drewna. Sebastian Keller, gdy odwiedził to miejsce w 2006 roku, zobaczył ruinę.

Chce, aby niebo było tylko słowem oznaczającym atmosferę nad naszymi głowami, a nie koszmar z dzieciństwa. Rozproszenie. To słowo najlepiej oddaje losy członków tej sekty. Rozjechali się po świecie. Niektórzy wrócili do rodzin, inni zaszyli się w samotności. Są tacy, którzy do dziś wstydzą się tego epizodu, ale nie brakuje takich, ją zaufać nikomu. Mury w Majdanie Kozłowieckim w końcu opustoszały. Las powoli zarasta ścieżki, którymi kiedyś chodzili apostołowie. Ale dla wielu, którzy tam mieszkali, niebo nigdy się nie skończyło. Noszą je w sobie, w swoich lękach, w snach, w sposobie, w jaki patrzą na autorytety. Wydawało się, że ta historia została pogrzebana, że przykrył ją kurz lat dziewięćdziesiątych razem z kasetami wideo i starymi gazetami.

Dreszczowy jest najzimowy wieczór. Ale pamiętaj... Kiedy będziesz patrzył na te sceny, to nie jest fikcja literacka. Scenariusz tego serialu został napisany krwią, łzami i złamanymi życiorysami prawdziwych ludzi. Każdy krzyk, który usłyszysz z głośników telewizora, miał swoje echo w lasach pod Lubartowem. Dlaczego ta historia wraca do nas właśnie teraz? Dlaczego po 30 latach wciąż nas fascynuje? Być może dlatego, że w głębi duszy czujemy, że świat wcale się nie zmienił. Oczywiście mamy do czynienia z innymi dekoracjami, ponieważ mamy smartfony, internet, szybkie samochody, jeszcze szybsze życie. Wydaje nam się, że jesteśmy mądrzejsi, bezpieczni, że nam by się to nie przydarzyło. Ale to kłamstwo. Mechanizm, który zadziałał w Majdanie Kozłowieckim jest stary jak świat.