Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

To nie są żarty, to są autentyczne imiona, które Kaz Major nadawał swoim uczniom. W jednej chwili Sebastian Keller przestał być Sebastianem. Został zawsze, a kiedy indziej, ekstramocny, jak popularne wówczas papierosy bez filtra. Inni stawali się numerami jak apartament numer 8 czy C14. Dlaczego? Po co nadawać komuś imię Papaya Mamaya albo Bonanza? Cel był dwojaki. Po pierwsze upokorzenie. Trudno zachować godność i powagę, gdy musisz przedstawiać się jako narzędzie budowlane albo figura geometryczna. To łamie ego, sprowadza cię do roli przedmiotu, rekwizytu w sztuce reżyserowanej przez Kacmajora. Po drugie, izolacja.

Kiedy myślisz o piekle, najprawdopodobniej wyobrażasz sobie ogień, krzyki i demony. Ale prawdziwe piekło jest ciche. To pokój, w którym ktoś umiera w milczeniu, bo zabroniono mu wezwać lekarza. W Majdanie Kozłowieckim śmierć nie była tragicznym wypadkiem. Stała się logiczną konsekwencją doktryny. Kacmajor, nazywany przez kultystów nie, nauczał, że choroba nie jest stanem biologicznym. Jest stanem moralnym. Jeśli boli cię ząb, to dlatego, że plotkowałeś. Jeśli masz raka, to dlatego, że twoja dusza jest zgniła. A więc co robisz, gdy twoje ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa? Nie idziesz do lekarza. Jesteś przekonany, że to sługa systemu, truciciel. Idziesz do Kaz Majora. On wtedy nakłada na ciebie ręce.