Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Stał się nie, a jego żona była bo. Razem tworzyli niebo, ale dla tych, którzy utknęli w środku, to niebo miało sufit zawieszony bardzo nisko. Tak nisko, że trzeba było czołgać się na kolanach, aby przetrwać. Wszyscy, którzy przekroczyli próg tego domu, szukali wolności od cierpienia. Nie zauważyli momentu, w którym brama za ich plecami została zamknięta. Nie zdawali sobie sprawy, że weszli do miejsca, gdzie czas płynie inaczej, a moralność została napisana od nowa przez jednego człowieka. Nie wiedzieli, że drzwi do tego nieba miały klamkę tylko od zewnątrz. Zanim Bogdan Kacmajor stał się nie, zanim został prorokiem i sędzią dusz, był kimś zupełnie innym.

Kacmajor uczył się tam, jak tchnąć życie w martwą materię. Uświadomił sobie, że iluzja, jeśli jest dobrze zagrana, staje się dla widza prawdą. Ale teatr to było za mało. Jego ambicje sięgały dalej, poza scenę i kurtynę. Kiedy upomniało się o niego wojsko, instytucja stworzona do łamania indywidualizmu, Kazmajor stawił opór. Nie z bronią w ręku, ale z szaleństwem w oczach. Odmowa służby. W związku z tym obserwacja psychiatryczna. W końcu dwa lata więzienia. To był jego czas na pustyni. Czas inkubacji. W odosobnieniu. W cieniu krat. Jego umysł zaczął budować nową rzeczywistość. Taką, w której to on wydaje rozkazy. Przełom nastąpił w 1982 roku.

Kacmajor był już na wolności. Eksperymentował z głodówkami, oczyszczaniem organizmu, szukał transcendencji. I właśnie wtedy, jak sam twierdził, nadeszło objawienie. Opowiadał o śnie, wizji tak plastycznej, że zatarła granice jawy. Widział w niej swojego sobowtóra. Doppelganger stał w krystalicznie czystej wodzie, której dno wyścielone było szkieletami ryb. Gdy tylko jego stopy dotykały tych martwych ości, one ożywały, zamieniały się w ptaki i odlatywały ku niebu. Dla psychologa byłby to klasyczny przykład halucynacji, wywołanej głodem albo stresem. Dla Kazmajora to był dowód, boski mandat. Pobudził się z przekonaniem, że posiada moc absolutną, że jego dłonie to nie tylko tkanka i kości, przekaźniki boskiej energii.

Wyrzucił z domu wszystko, co uznał za złe. Zostawił tylko Biblię i zaczął leczyć. Najpierw w Elblągu, potem w małej wsi Kruszewnia pod Morągiem. Wieść o cudotwórcy rozeszła się lotem błyskawicy. Pamiętasz, co mówiłem o nadziei? W latach 80. i na początku 90. Polska służba zdrowia była w zapaści. Ludzie cierpieli w kolejkach, umierali na śle zdiagnozowane nowotwory. Żyli w przewlekłym bólu. Kacmajor jawił im się jako ostatnia deska ratunku. Pod jego dom zajeżdżał autokary. Dziennie przyjmował nawet 300 osób. Wyobraź sobie ten tłum. Schorowani starcy, zdesperowani rodzice, ludzie o kulach. Czekali godzinami, trzymając w ręku numerek jak bilet do lepszego świata.

A on? On nie wyglądał jak święty z obrazka. Nosił skórzaną kurtkę, palił drogie papierosy, lubił dobre jedzenie i alkohol. Był szorstki, bezpośredni, czasem wulgarny. Ale to właśnie działało. To sprawiało, że wydawał się prawdziwy, namacalny. Swój chłop, który ma układy z Bogiem. Jego metoda była prosta. Nakładanie rąk. Bioenergoterapia. Ludzie wchodzili do jego gabinetu i czuli ciepło, mrowienie. Czasem upadali, innym razem płakali. Czy to była energia? A może potęga sugestii, wzmocniona wielogodzinnym oczekiwaniem tłumi innych wierzących? To nie miało znaczenia. Ważne było to, że ból, przynajmniej na chwilę, ustępował. Ale Kacmajor zrobił coś więcej.

Coś, co odróżniało go od setek innych uzdrowicieli tamtego okresu. On nie leczył tylko objawów. On wstawiał diagnozę moralną. Mówił pacjentom. Nie leczę ciał. Leczę waszą etykę. Co to oznacza? Jeśli przyszedłeś do niego z bólem kręgosłupa, dowiadywałeś się, że to kara za grzechy. Może z tego życia albo z poprzedniego wcielenia. Jeśli miałeś na przykład raka, to dlatego, że twoja dusza była brudna. Nienawidziłeś albo zazdrościłeś. To był genialny, a zarazem potworny mechanizm psychologiczny. Kacmajor zdejmował z siebie odpowiedzialność za wynik leczenia i przerzucał ją na pacjenta. Jeśli wyzdrowiałeś, to zasługa jego mocy. Jeśli nie, to twoja wina. To ty za słabo wierzyłeś.

Byłeś zbyt wielkim grzesznikiem. W ten sposób uzdrowiciel z Kruszewni zaczął budować coś trwalszego niż kolejka pacjentów. zaczął tworzyć zależność opartą na poczuciu winy. Ludzie wracali do niego nie tylko po zdrowie, ale i po rozgrzeszenie. Akceptacje zaczęli patrzeć na niego nie jak na lekarza, ale jak na proroka. W pewnym momencie Kacmajor zrozumiał, że leczenie dochodzące to za mało. Pacjent, który wraca do domu, rodziny, telewizora, traci czystość, którą on mu przekazał. Świat zewnętrzny to trucizna, która niszczy efekty jego pracy. W jego głowie zaczął rodzić się plan. Plan stworzenia miejsca sterylnego duchowo, gdzie on będzie miał kontrolę nie przez 15 minut wizyty, ale przez 24 godziny na dobę.

Zdefiniował jego cierpienie. Dla Sebastiana to był szok. Skąd on wiedział? Jak mógł zobaczyć to, czego nie widzieli dyplomowani lekarze? A potem nastąpił dotyk. Hasmajor położył ręce na jego głowie. Sebastian wspominał później to uczucie. Falę ciepła, która rozlała się po ciele. Ból ustąpił. Lęk zelszał. Ale to nieuzdrowienie fizyczne było najważniejsze. Kacmajor dał mu coś znacznie bardziej uzależniającego. To była odwaga. Dla chłopaka, który wychowywał się bez biologicznego ojca, w domu pełnym napięć, Kacmajor stał się natychmiastowym autorytetem. Był silny, pewny siebie, miał odpowiedzi na wszystkie pytania. Roztoczył przed Sebastianem wizję życia, o jakim ten marzył.

Opowiadał o domu w Majdanie Kozłowieckim, o wspólnocie ludzi, którzy żyją jak pierwsi chrześcijanie, bez kłamstwa, polityki, w czystej miłości. To klasyczny mechanizm, który psychologia nazywa lovebombing, bombardowaniem miłością. Ofiara zalewana jest akceptacją, komplementami i poczuciem wyjątkowości. Sebastian usłyszał, że jest wrażliwy, ma potencjał, jest wybrany, a jego choroba to znak, że jego dusza domaga się czegoś więcej niż szarej rzeczywistości. Kto z nas by się nie oparł? Kto odrzuciłby rękę, która wyciąga nas z przepaści? Decyzja w związku z tym zapadła szybko. Sebastian rzucił szkołę, zostawił dziewczynę i plany na przyszłość. Ale Kacmajor chciał czegoś więcej niż tylko obecności.

Że pali starego człowieka, aby narodził się nowy. Te przedmioty to miały być kotwice, które trzymały go w świecie grzechu i choroby. Nie wiedział wtedy, że nie pali śmieci, ale mosty. Palił drogę powrotną. Pozbywał się przeszłości, bo jedyną przyszłością, jaka mu została, był Kacmajor. Kiedy Sebastian przyjechał do Majdanu na stałe, brama się zamknęła. Początkowo wszystko wyglądało pięknie. Wspólne posiłki, praca w polu, poczucie bycia częścią czegoś wielkiego. Ale powoli, systematycznie, śruba była dokręcana. Najpierw zniknęły książki. Kacmajor powiedział, nie czytajcie niczego poza Biblią i nie słuchajcie Biblii. Słuchajcie tego, co ja mówię o Biblii, bo tylko ja ją rozumiem.

To kotwica. Dźwięk, na który reagujesz od kołyski. To historia twoich przodków. Tożsamości. Kiedy ktoś woła cię po imieniu, potwierdza twoje istnienie. A teraz wyobraź sobie, że ktoś ci to zabiera. W Majdanie Kozłowieskim. Proces łamania ludzi nie odbywał się za pomocą tortur fizycznych. Przynajmniej nie na początku. Odbywał się za pomocą słów. Kacmajor wiedział to, co wiedzieli wszyscy wielcy dyktatorzy i twórcy systemów totalitarnych. Aby stworzyć nowego człowieka, musisz najpierw zabić starego. A najskuteczniejszym sposobem na zabicie starego ja jest odebranie mu imienia. Zaczął od siebie. Bogdan Kazmajor przestał istnieć. Uznał, że to imię nic nie znaczy.

Spróbuj pójść do urzędu, do lekarza czy na policję i przedstawić się jako wulkanizacja przestrzeni kosmicznej. Świat zewnętrzny uzna cię za wariata, wyśmieje, odrzuci. A wtedy zostanie ci tylko powrót do nieba. Do jedynego miejsca, gdzie twoje nowe, groteskowe imię jest traktowane poważnie. Ten proces dehumanizacji nie ominął nawet tych, którzy byli najbardziej niewinni, czyli dzieci. Kacmajor i jego żona mieli liczne potomstwo, ale ich dzieci nie otrzymały imion, jakie znamy. Stały się żywymi elementami układanki. Kolejne dzieci nazywano słowami, które razem tworzyły zdanie. Idzie do nas co dzień nowe świtem.

Orwell w roku 1984 pisał o nowomowie, języku tak okrojonym, żeby uniemożliwić myśl o zbrodnie. Kacmajor poszedł podobną drogą. Stworzył język nieba. Jego zasady były barbarzyńskie dla polszczyzny. Uznał, że polskie znaki diakrytyczne O, E, SI czy CI są nieczyste. Że dwuznaki takie jak SI czy CI to błędy systemu. Nakazał swoim wyznawcom mówić i pisać w sposób uproszczony, zniekształcony. Zamiast przyszłość mówili przyszlosc. Zamiast miłość – milosc. Brzmieli jak małe dzieci, które dopiero uczą się mówić. Albo obcokrajowcy, kaleczący język. To nie był tylko dziwaczny kaprys. ale także kolejna bariera.

Stworzono hermetyczny świat, w którym tak znaczyło nie, a ból to była łaska. Ale Kacmajor poszedł o krok dalej. Postanowił odebrać im coś znacznie cenniejszego niż słowa. Coś, co odróżnia nas od zwierząt. Postanowił odebrać im sumienie. Bo w nowym języku nieba słowo kradzież przestało istnieć. Dla wyznawców w Majdanie Kozłowieckim Bogdan Kazmajor był wszystkim. Był nie, drogą, prawdą i życiem. Ale dla pewnej kobiety mieszkającej kilkaset kilometrów dalej był kimś zupełnie innym. Był złodziejem. Złodziejem, który ukradł to, co najcenniejsze.

Pora poznać Małgorzatę. To pierwsza żona Kazmajora. Znała go, zanim stał się Bogiem. Pamiętała go jako artystę, męża, z którym się rozwiodła, gdy jego wizje zaczęły pożerać ich wspólne życie. Ale rozwód to nie koniec, gdy w grę wchodzi dziecko. Mieli syna. Wyobraź sobie pokój dziesięcioletniego chłopca. Plakaty na ścianach, klocki na dywanie, szkolny plecak rzucony w kąt. Małgorzata przez trzy i pół roku patrzyła na ten pokój, w którym czas się zatrzymał. Buty stały w tym samym miejscu. Kurtka wisiała na wieszaku. Ale chłopca nie było. Kacmajor nie bawił się o subtelności. Po prostu zabrał syna. Uprowadził go do swojego raju. Dla Małgorzaty zaczęła się walka z wiatrakami.

Polska lat 90. nie miała procedur na walkę z sektami. Dla policji była to sprawa rodzinna, dla prokuratora spór o opiekę nad dzieckiem. Nikt nie rozumiał, że Dawid nie trafił po prostu do domu ojca, on trafił do alternatywnej rzeczywistości. Wyobraź sobie tę scenę. Matka, która wie, że jej dziecko jest kilkadziesiąt metrów dalej, za ścianą lasu i murów, krzyczy jego imię, a w odpowiedzi słyszy tylko ciszę albo wyzwiska straszników. Ludzi, którzy jeszcze niedawno byli studentami, inżynierami, ojcami, a teraz stali się serberami Nowego Jeruzalemu. Dramat polegał na tym, że Kacmajor skutecznie ukrywał chłopca.

Ale spójrzmy teraz na drugą stronę medalu. Na to, co działo się wewnątrz. Sekta niebo głosiła ascezę. Odrzucenie dóbr materialnych. Pamiętasz Sebastiana palącego swoje gazety? Albo ludzi oddających majątki? Wierni żyli w skrajnym ubóstwie. Często nie mieli prądu. Jedli to, co wyhodowali. Ziemniaki, kapustę, obierki. Zimą marzli. Wmawiano im, że to konieczne, że muszą ćwiczyć się w upokorzeniu, a głód oczyszcza duszę przed końcem świata. A Kacmajor? Cóż, Kacmajor nie musiał ćwiczyć się w upokorzeniu. On był ponad to. Podczas gdy jego wyznawcy przymierali głodem, on wsiadał do swojego luksusowego samochodu. Raz było to BMW, innym razem Mercedes i jechał do miasta.

Jadał w najlepszych restauracjach, spał w drogich hotelach, palił ekskluzywne papierosy. Jak to tłumaczył, to majstersztyk manipulacji. Mówił im, ja biorę na siebie ciężar materii. Ja muszę dotykać tego brudu, pieniędzy i luksusu, żebyście wy mogli pozostać czyści. Rozumiesz to? Jego obżarstwo było ofiarą, luksus, męczeństwem, a oni patrzyli na to i kiwali głowami. Byli naprawdę wdzięczni, że ich pan tak się dla nich poświęca, jedząc steka, podczas gdy oni dzielą się jednym ziemniakiem. Ale najgorsze kłamstwo nie dotyczyło pieniędzy, a miłości. Kacmajor wiedział, że największym zagrożeniem dla jego władzy jest naturalna więź między dzieckiem a matką.

Zwykły człowiek poszedłby do pracy, ale Kacmajer nie był zwykłym człowiekiem. Był we własnym mniemaniu Bogiem, a Bóg nie pracuje na etacie. On bierze to, co do Niego należy. Wtedy to nastąpiła jedna z najbardziej spektakularnych wolt teologicznych w historii polskich sekt. Kacmajor ogłosił nową doktrynę. Brzmiała ona mniej więcej tak. Cały świat należy do ojca. Wy jesteście dziećmi ojca. W związku z tym wszystko, co widzicie w sklepach, magazynach, na polach sąsiadów, to wszystko jest wasze. Zostało wam tylko bezprawnie odebrane przez system szatana. Rozumiesz ten mechanizm? W jednej chwili kradzież przestała być grzechem. Nie było już przestępstwem zapisanym w kodeksie karnym.

Stała się aktem sprawiedliwości dziejowej. Była odebraniem tego, co nasze. ewangelizacyjne, ale wyprawy po łupy. Wyobraź sobie grupę młodych ludzi, inteligentnych, wrażliwych, którzy wsiadają do pociągu i jadą do Warszawy, Lublina czy Gdańska z jedynym tylko celem. Kraść. Ale nie kradli byle czego. Kacmajor miał swoje wymagania. Potrzebował drogiej kawy, markowych ubrań albo sprzętu elektronicznego. Sebastian opisywał, jak wchodzili do księgarni. Ich łupem padały drogie albumy, atlasy samochodowe, towary, które łatwo było potem sprzedać taksówkarzom. Mieli system. Nazywali to czystym polem. Przed wejściem do sklepu pytali ducha, czyli de facto własnej intuicji albo halucynacji, czy jest bezpiecznie.

Kacmajor przeglądał zdobycze, wybierał najlepsze kąski dla siebie, a resztę rzucał wspólnocie. Jak to możliwe, że ci ludzie, którzy przyjechali tam, aby modlić się i żyć w czystości, teraz wynosili słoiki z kawą pod kurtkami? To jest właśnie ten moment, w którym sakta łamie kręgosłup moralny. Kacmajor użył genialnego w swojej potworności argumentu. Powiedział im, że kradzież jest ćwiczeniem w upokorzeniu. Mówił, dla was, inteligentów, kradzież jest czymś wstrętnym. Macie swoje zasady i ego, ale żeby wejść do Królestwa Niebieskiego, musicie zabić to ego. Musicie się upodlić, stać się nikim w oczach świata, aby stać się kimś w oczach Boga. To genialne, prawda? Jeśli kradniesz i czujesz się z tym źle, to znaczy, że twoja pycha wciąż żyje.

Mieszkańcy Majdanu Kozłowieckiego żyli w strachu. Sąsiedzi opowiadali o dziwnych paramilitarnych ćwiczeniach za płotem sekty, o bieganiu z drewnianymi karabinami. O rzucaniu klątw. Doszło do tego, że członkowie sekty zaczęli atakować lokalne tradycje. Weźmy na przykład wiejską procesję. Ksiądz, wierni, chorągwie. I nagle zza krzaków wypadają ludzie Kazmajora. Niektórzy pomalowani czerwoną farbą udającą krew. Krzyczą, rzucają w procesję jakimiś przedmiotami. Drewnianymi granatami. Wykrzykują bluśnierstwa. To nie był już tylko dziwaczny kult zamknięty w czterech ścianach. To była otwarta wojna z rzeczywistością. Kazmajor wmawiał im, że są armią apokalipsy, że ich zadaniem jest niszczenie starego porządku.

Byli przekonani, że są ponad prawem ludzkim, bo służą prawu boskiemu, że policja to demony, a sąsiedzi to potępione dusze. Czuli się nietykalni, ale rzeczywistość ma to do siebie, że zawsze upomina się o swoje i zazwyczaj robi to w najmniej oczekiwanym momencie. Pewnego ranka sen o potędze został przerwany. Nie przez anioły trąbiące na sądzie ostatecznym, ale przez huk wyważanych drzwi, szczekanie psów i okrzyki Policja! Na ziemię! Kacmajor obiecywał im, że ochronią ich Legiony Niebieskie, ale kiedy do Majdanu wkroczył oddział antyterrorystów, okazało się, że drewniane karabiny i zaklęcia o czystym polu są bezużyteczne wobec kajdanek.

Kiedy myślisz o piekle, najprawdopodobniej wyobrażasz sobie ogień, krzyki i demony. Ale prawdziwe piekło jest ciche. To pokój, w którym ktoś umiera w milczeniu, bo zabroniono mu wezwać lekarza. W Majdanie Kozłowieckim śmierć nie była tragicznym wypadkiem. Stała się logiczną konsekwencją doktryny. Kacmajor, nazywany przez kultystów nie, nauczał, że choroba nie jest stanem biologicznym. Jest stanem moralnym. Jeśli boli cię ząb, to dlatego, że plotkowałeś. Jeśli masz raka, to dlatego, że twoja dusza jest zgniła. A więc co robisz, gdy twoje ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa? Nie idziesz do lekarza. Jesteś przekonany, że to sługa systemu, truciciel. Idziesz do Kaz Majora. On wtedy nakłada na ciebie ręce.

To był dopiero początek makabry. Sebastian w książce wspomina, jak pojechali do kostnicy. Wierzyli, że Kazmajor ma moc wskrzeszania, że śmierć to tylko kolejna iluzja, którą można pokonać wiarą. Stali nad zimnym ciałem przyjaciela, nakładali na nie ręce i modlili się o powrót do życia. Cud się jednak nie wydarzył. Ale w ich głowach wina nie leżała po stronie Kazmajora. Leżała po stronie Maćka. To on zawiódł. Śmierć w niebie miała wiele twarzy. Czasami przychodziła powoli, jak w przypadku Maćka. Czasem uderzała nagle i niespodziewanie. Zimą 1993 roku doszło do wypadku. Czerwona Skoda, którą podróżowali członkowie sekty, Mariusz, Damian, Jagoda i Przemek, zderzyła się z autobusem.