Najstraszniejsza sekta w Polsce #99

Wyobraź sobie, że budzisz się rano i nie masz już imienia. Od teraz nazywasz się i śrubokrętnie po morze. Twój Bóg nosi skórzaną kurtkę i każe ci kraść w supermarketach. Wierzysz, że jego dotyk leczy raka, a szpital to umieralnia dusz. Ale to wszystko ma swoją cenę. Kiedy twój przyjaciel umiera z powodu braku leków, nie płaczesz. Włamujesz się do kostnicy, kładziesz dłonie na jego zwłokach i próbujesz go wskrzesić. Myślisz, że to scenariusz taniego horroru? Nic z tych rzeczy. To wszystko wydarzyło się naprawdę w małej miejscowości na Lubelszczyźnie. Ja jestem Piotr Bondo i w dzisiejszym odcinku Krzyk Horror Podcast zabieram cię do nieba.

Byli odcięci od zepsutego świata, polityki czy wyścigu szczurów. Żyli w zgodzie z naturą i, jak twierdzili, w bezpośrednim kontakcie z Bogiem. Nie było tam telewizorów i gazet. Była tylko wspólnota i On. Gospodarz, nauczyciel, uzdrowiciel. Mężczyzna o charyzmatycznym spojrzeniu i dłoniach, które rzekomo potrafiły wyciągnąć chorobę z najgłębszych zakamarków ludzkiego ciała. Nie musiał krzyczeć, aby go słuchano. Jego głos był spokojny, pełen pewności, której tak bardzo brakowało ludziom w tamtych czasach. Przyjeżdżali do niego z całej Polski. Matki z chorymi dziećmi, młodzi ludzie szukający sensu życia, inteligenci rozczarowani kościołem i nowym systemem. Wszyscy oni przywozili ze sobą bagaż lęków i nadziei.

Jeśli spojrzysz na jego wczesne lata, to ujrzysz schemat, który często powtarza się w biografiach ludzi pragnących władzy absolutnej. Brak ojca, poczucie wyobcowania i ucieczka w świat wyobraźni. Młody Bogdan nie chciał być trybikiem w szarej, socjalistycznej maszynie. Marzył o byciu artystą i paradoksalnie jego pierwsza poważna praca stała się upiorną metaforą tego, co miało nadejść później. Zatrudnił się w Teatrze Lalek. Pomyśl o tym przez chwilę. Teatr Lalek. Miejsce, gdzie martwe przedmioty ożywają tylko wtedy, gdy ktoś pociąga za sznurki. Gdzie operator jest bogiem dla drewnianej kukły. Decyduje, kiedy lalka podniesie rękę, przemówi albo bezwładnie opadnie w ciemność.

A on? On nie wyglądał jak święty z obrazka. Nosił skórzaną kurtkę, palił drogie papierosy, lubił dobre jedzenie i alkohol. Był szorstki, bezpośredni, czasem wulgarny. Ale to właśnie działało. To sprawiało, że wydawał się prawdziwy, namacalny. Swój chłop, który ma układy z Bogiem. Jego metoda była prosta. Nakładanie rąk. Bioenergoterapia. Ludzie wchodzili do jego gabinetu i czuli ciepło, mrowienie. Czasem upadali, innym razem płakali. Czy to była energia? A może potęga sugestii, wzmocniona wielogodzinnym oczekiwaniem tłumi innych wierzących? To nie miało znaczenia. Ważne było to, że ból, przynajmniej na chwilę, ustępował. Ale Kacmajor zrobił coś więcej.

Sama szukała ratunku. W takim stanie, rozbity, obolały i desperacko szukając autorytetu, Sebastian trafił do kruszewni. Nie szukał Boga. Szukał po prostu kogoś, kto powie mu, wszystko będzie dobrze, zajmę się tobą. I znalazł. Historia Sebastiana doskonale została zaprezentowana w jego książce zatytułowanej Niebo. Pięć lat w sekcie to wyjątkowe wspomnienia, które doskonale ukazują całą działalność z pozoru niewinnego uzdrowiciela. Pierwsze spotkanie z Kacmajorem nie wyglądało jak wizyta u lekarza. Nie było białego fartucha, sterylności czy dystansu. Bogdan spojrzał na Sebastiana i rzucił krótko. Cześć, zawałowiec! Zawałowiec jednym słowem nazwał jego ból.

Pora poznać Małgorzatę. To pierwsza żona Kazmajora. Znała go, zanim stał się Bogiem. Pamiętała go jako artystę, męża, z którym się rozwiodła, gdy jego wizje zaczęły pożerać ich wspólne życie. Ale rozwód to nie koniec, gdy w grę wchodzi dziecko. Mieli syna. Wyobraź sobie pokój dziesięcioletniego chłopca. Plakaty na ścianach, klocki na dywanie, szkolny plecak rzucony w kąt. Małgorzata przez trzy i pół roku patrzyła na ten pokój, w którym czas się zatrzymał. Buty stały w tym samym miejscu. Kurtka wisiała na wieszaku. Ale chłopca nie było. Kacmajor nie bawił się o subtelności. Po prostu zabrał syna. Uprowadził go do swojego raju. Dla Małgorzaty zaczęła się walka z wiatrakami.

Kiedy burczy ci w brzuchu, a twój Bóg mówi ci, że wszystko na świecie należy do ciebie, co zrobisz? Kiedy kończą się pieniądze, znika również magia. To brutalna zasada ekonomii, która dotyczy nawet proroków. W połowie lat pięćdziesiątych strumień gotówki płynące od zdesperowanych pacjentów wysechu. Ludzie przestali przyjeżdżać do Majdanu. Plotki o dziwnych rytuałach, krzykach dochodzących z zaogrodzenia, o zaniedbanych dzieciach. To wszystko straszało klientów. Uzdrowiciel stał się pariasem. Kacmajer stanął przed problemem, który mógł zniszczyć jego imperium. Jak wykarmić kilkadziesiąt osób nie pracując? Jak utrzymać swój luksusowy styl życia, kiedy kasa jest pusta?

Zwykły człowiek poszedłby do pracy, ale Kacmajer nie był zwykłym człowiekiem. Był we własnym mniemaniu Bogiem, a Bóg nie pracuje na etacie. On bierze to, co do Niego należy. Wtedy to nastąpiła jedna z najbardziej spektakularnych wolt teologicznych w historii polskich sekt. Kacmajor ogłosił nową doktrynę. Brzmiała ona mniej więcej tak. Cały świat należy do ojca. Wy jesteście dziećmi ojca. W związku z tym wszystko, co widzicie w sklepach, magazynach, na polach sąsiadów, to wszystko jest wasze. Zostało wam tylko bezprawnie odebrane przez system szatana. Rozumiesz ten mechanizm? W jednej chwili kradzież przestała być grzechem. Nie było już przestępstwem zapisanym w kodeksie karnym.

Jeśli czuli uczucie, jeśli czuli ciepło w prawej ręce. Droga wolna. To brzmi jak szaleństwo, ale dla nich to była operacja wojskowa, sterowana przez siły wyższe. Wchodzili do sklepu. Jeden zagadywał sprzedawcę. Robił zamieszanie. Alina uderzała do głowy. Serce waliło jak młot. Ale to nie był strach złodzieja. To była ekscytacja żołnierza na tyłach wroga. Wierzyli, że są niewidzialni, że Bóg zasłania oczy sprzedawcom, aby jego dzieci mogły się najeść. Kradli jedzenie, aby przetrwać. ale kradli też wcześniej wspomniane luksusowe towary, tylko po to, aby zadowolić swego pana. Kiedy wracali do Majdanu z plecakami pełnymi łupów, byli witani jak bohaterowie wracający z wojny.

Kacmajor przeglądał zdobycze, wybierał najlepsze kąski dla siebie, a resztę rzucał wspólnocie. Jak to możliwe, że ci ludzie, którzy przyjechali tam, aby modlić się i żyć w czystości, teraz wynosili słoiki z kawą pod kurtkami? To jest właśnie ten moment, w którym sakta łamie kręgosłup moralny. Kacmajor użył genialnego w swojej potworności argumentu. Powiedział im, że kradzież jest ćwiczeniem w upokorzeniu. Mówił, dla was, inteligentów, kradzież jest czymś wstrętnym. Macie swoje zasady i ego, ale żeby wejść do Królestwa Niebieskiego, musicie zabić to ego. Musicie się upodlić, stać się nikim w oczach świata, aby stać się kimś w oczach Boga. To genialne, prawda? Jeśli kradniesz i czujesz się z tym źle, to znaczy, że twoja pycha wciąż żyje.

Jeśli ból mija, chwała Panu. Jeśli nie, to twoja wina. Za mało wierzysz, za bardzo grzeszysz. Pomyśl teraz o Maćku, młodym mężczyźnie z Warszawy, który cierpiał na niewydolność nerek. Wymagał regularnych dializ, aby żyć. Kiedy trafił do nieba, usłyszał, że jego choroba to test. że jeśli naprawdę zaufa Bogu, czytaj Kazmajorowi, dializy nie będą potrzebne. W związku z tym Maciek przestał jeździć do szpitala. Jego organizm powoli uległ zatruciu. Słabu. Dlał przy stole. Jego skóra szarzała. A co słyszał od swojego guru? Że jest słaby. Że jego wiara jest letnia. Kiedy Maciek w końcu trafił do szpitala, było już za późno. Zmarł, ale dla sekty to nie był koniec.

Zginęli. To byli młodzi ludzie. Damian był dla Kacmajora jak przybrany syn. Jak zareagował Bóg na śmierć swoich apostołów? Czy zapłakał? Może zwątpił? Nie. Wytłumaczył to tak, jak tłumaczy się zepsutą zabawkę. Powiedział, że to była kara. Bóg ich wypluł. To jedno z najbardziej przerażających pojęć w teologii nieba. Wyplucie. Kacmajor uczył, że po śmierci można trafić do nieba albo do piekła. Ale jest też trzecia opcja. Najgorsza. Jeśli jesteś letni, jeśli nie jesteś ani dobry, ani zły, Bóg cię wypluwa. Przestajesz istnieć. Twoja dusza zostaje wymazana z historii wszechświata. To m.in. ten strach przed nicością trzymał ludzi w ryzach. Bali się odejść, bo odejście oznaczało wyplucie.

Był bity, żeby wypędzić z niego zło. Przemoc stała się narzędziem wychowawczym. Kary, głodówki, zamykanie na strechu na całe tygodnie o chlebie i wodzie. Ludzie, którzy przyjechali tam, żeby budować Królestwo Boże, zamienili się w oprawców i ofiary. Granica zatarła się całkowicie. Bicie było aktem miłosierdzia, a głód był łaską. Kacmajor stworzył system, w którym cierpienie było walutą. Im bardziej cierpiałeś, tym bliżej byłej zbawienia. A on? Patrzył na to z góry, nietknięty, syty, bezpieczny. Śmierć stała się w Majdanie codziennością, cichym lokatorem, którego nikt nie chciał zauważyć, choć siedział z nimi przy każdym posiłku. Jednak każdy reżim, nawet ten duchowy, ma swój punkt krytyczny.

Powybijane szyby wyglądały jak wypalone oczodoły. Wyrwano marmurowe posadzki. Powykręcano kaloryfery. Ze ścian wyszarpano kable. Luksusowa rezydencja Boga zamieniła się w skorupę. To był symboliczny koniec. Majestat zmienił się w gruz. A gdzie podział się sam Bóg? Gdzie jest nie? Bogdan Kazmajor nie czekał na ukrzyżowanie. Zrobił to, co robią fałszywi prorocy, gdy grunt pali im się pod nogami. Spakował walizki i wyjechał. Z garstką najwierniejszych wyznawców uciekł na południe Polski, w góry. Potem słuch o nim zaginął. Pojawiały się plotki, że widziano go na Ukrainie, potem w Stanach Zjednoczonych, w końcu w Wielkiej Brytanii. Człowiek, który zniszczył życie dziesiątkom osób, doprowadził do śmierci wielu swoich wyznawców, który molestował psychicznie i fizycznie.