Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 76. Hayde

27.07.2025 ·43 min 32 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

76. Hayde. Ledwie konie hrabiego skręciły za róg bulwaru, Albert odwrócił się w kierunku Monte Christa, wybuchając śmiechem tak głośnym, że aż sztucznym. — Zapytam teraz pana, — rzekł. — Zadając to samo pytanie, jakie król Karol IX zadał Katarzynie Mendycejskiej po nocy świętego Bartłomieja. Jak sądzisz, czy dobrze odegrałem swoją rolę? — W związku z czym? — zapytał Monte Christo. W związku z instalacją mojego rywala u pana Danglarsa. Jakiego rywala? Na Boga, jak to takiego? Twego protegowanego hrabio, pana Andrei Cavalcanti. Mój hrabio, ja nie proteguję nigdzie pana Andrei, a tym bardziej u państwa Danglar.

Zależy mi, by utrzymywać ze wszystkimi dobre stosunki. Ale co się dzieje z Dybrejem? Nie widuję go już u baronowej. Podobno posprzeczali się. — Z baronową? — Nie, z baronem. — Sądzi pan, że coś podejrzewa? — zapytał Monte Christo z rozbrajającą naiwnością w głosie. — Co też pan mówi, drogi hrabio? Wrócił pan z księżyca? Nie wydaje się panu, że ja znam się na wszystkich tych pańskich Paryżanach? Kochany Hrabio, ludzie są wszędzie tacy sami. Gdy w jakimkolwiek kraju pozna pan dokładnie jednostkę, będzie pan miał wyobrażenie o całym rodzaju. Z jakiej więc przyczyny poróżnili się Danglar z Dibrejem? Przecież tak dobrze ze sobą żyli, rzekł Monte Christo z tą samą naiwnością.

– To fenomenalne! – wykrzyknął Morser. Ależ skąd to bardzo proste, odrzekł Monte Christo. Ali wie dobrze, że przy herbacie lub kawie zwykle palę fajkę. Wie, że chciałem herbaty i widział, że przyszedłem z panem. Teraz słyszał, że go wołam, a jako, że pochodzi z kraju, gdzie dowodem gościnności jest właśnie fajka, domyślił się i przyniósł dwie zamiast jednej. No tak, ale w ten sposób można wszystko wyjaśnić. Niemniej tylko u pana, ale co ja słyszę? Albert pochylił się ku drzwiom, przez które rzeczywiście dochodziły jakieś dźwięki przypominające tony gitary. – Kochany hrabio, jesteś skazany dziś wieczór na muzykę. Zaledwie uciekł pan od fortepianu panny danglar, wpada pan z kolei na guzle mojej Haydi.

Hayde. Śliczne imię. To naprawdę istnieją kobiety, które nazywają się tak jak w pułamatach Lorda Byrona? Oczywiście. Hayde jest bardzo rzadkim imieniem we Francji, ale dość pospolitym w Albanii i Epirze. Oznacza ono w przybliżeniu czystość, wstydliwość, niewinność. Jest to rodzaj imienia chrzestnego, jak mawiacie w Paryżu. O, jakież to urocze! Jakbym chciał, by nasze francuski nazywały się, dajmy na to, Panna Dobroć, Panna Milczenie, Panna Miłosierdzie Chrześcijańskie. Niech sam Pan powie, gdyby tylko Panna Danglarna zamiast nazywać się Klara Maria Eugenia nosiła imiona Czystość, Wstydliwość, Niewinność.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.