Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 76. Hayde

27.07.2025 ·43 min 32 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

Nie jest to też pański dowcip, bo Bumerasze nie miał go więcej, ale z pewnością nie mniej od pana. Imponuje mi za to sposób, w jaki jest pan obsługiwany. Bez słowa, a wszystko jest podane w minutę lub sekundę, jakby pańska służba odgadywała po uderzeniu dzwonka, czego pan sobie życzy, lub też jakby wszystko było gotowe i tylko na pana czekało. Jest w tym coś z prawdy. Znają wszystkie moje zwyczaje. I tak na przykład może ma pan ochotę na coś jeszcze, pijąc herbatę? A rzeczywiście chętnie bym zapalił. Monte Christo wstał i raz zadzwonił. W sekundę drzwi się otworzyły i wszedł Ali z dwiema fajkami tureckimi nabitymi wybornym tytoniem.

– To fenomenalne! – wykrzyknął Morser. Ależ skąd to bardzo proste, odrzekł Monte Christo. Ali wie dobrze, że przy herbacie lub kawie zwykle palę fajkę. Wie, że chciałem herbaty i widział, że przyszedłem z panem. Teraz słyszał, że go wołam, a jako, że pochodzi z kraju, gdzie dowodem gościnności jest właśnie fajka, domyślił się i przyniósł dwie zamiast jednej. No tak, ale w ten sposób można wszystko wyjaśnić. Niemniej tylko u pana, ale co ja słyszę? Albert pochylił się ku drzwiom, przez które rzeczywiście dochodziły jakieś dźwięki przypominające tony gitary. – Kochany hrabio, jesteś skazany dziś wieczór na muzykę. Zaledwie uciekł pan od fortepianu panny danglar, wpada pan z kolei na guzle mojej Haydi.

Daję słowo honoru. Czy zna pan historię paszyzjaniny? Alego Tebelina? Oczywiście, to u niego na służbie mój ojciec zrobił majątek. A to prawda, zapomniałem o tym. Co więc wspólnego ma Haydi z Alim Tebelinem? Po prostu jest jego córką. Jest pana niewolnicą? Jak to? Tak, Dolicha. Pewnego dnia kupiłem ją w Konstantynopolu, gdy przechodziłem przez tamtejszy targ. To niezwykłe. Z panem, drogi hrabio, przeżywa się ciągły sen na jawie. Proszę i mnie teraz posłuchać, ale być może będzie to z mojej strony nietaktowna prośba. Proszę mówić. Otóż, skoro pan z nią wychodzi i bywa w operze, to niech mnie pan hrabia przedstawi swojej księżniczce.

No chętnie, ale dam dwa warunki. Z góry się na nie zgadzam. Po pierwsze, nie powie pan nigdy nikomu, że przedstawiłem ją panu. Oczywiście, Morcer podniósł rękę. Przysięgam. Po drugie, nie powie jej pan, że pana ojciec służył u jej ojca. — Przysięgam. — A więc dobrze. Niech pan jednak pamięta o tych dwóch przysięgach. — O! — obruszył się Albert. — Dobrze, dobrze. Wiem, że jest pan człowiekiem honoru. Hrabia uderzył znowu w dzwonek. Pojawił się Ali. Powiedz Haydi, że wypiję u niej kawę i daj jej do zrozumienia, że pytam, czy mogę jej przedstawić jednego z moich przyjaciół. Ali skłonił się i wyszedł. Jeszcze jedno, drogi Albercie. Proszę jej nie zadawać żadnych pytań.

Jeżeli będzie pan się chciał czegoś dowiedzieć, proszę zapytać najpierw mnie, A ja powtórzę pytanie. Zgoda. Ali zjawił się po raz trzeci i odsunął portriere na znak, że Hrabia i Albert mogą wejść. Albert poprawił ręką włosy i podkręcił wąsa. Hrabia wziął kapelusz, włożył rękawiczki i poprowadził Alberta do apartamentu, którego niczym strażnik strzegł Ali, a broniły go trzy francuskie pokojówki dowodzone przez Myrto. Heidi czekała w pokoju, który służył za salon. Otwarła ze zdumienia oczy, ponieważ Monte Christo po raz pierwszy przyprowadził do niej obcego mężczyznę. Siedziała po turecku w rogu sofy, niczym ptaszek w gnieździe uwitym z najkosztowniejszych jedwabnych tkanin wschodnich haftowanych złotem.

Biedaczka będzie zmuszona mówić z panem po włosku, dlatego może wyrobi pan sobie o niej fałszywe wyobrażenie. I dał znak Haydi. — Bądź pozdrowiony, przyjacielu, który przychodzisz z moim panem i władcą — rzekła dziewczyna najczystszą mową toskańską z łagodnym akcentem rzymskim, co uczyniło z języka Dantego mowę tak dźwięczną jak mowa Homera. Ali, podaj kawę i fajki. Heidi skinęła na Alberta, by się zbliżył, Ali tymczasem odszedł, by spełnić rozkazy swej młodej pani. Monte Christo wskazał Albertowi dwa składane krzesełka, które przysunęli do małego, okrągłego stolika. Pełno było na nim kwiatów, rysunków i nut, a pośród tego wszystkiego leżało nargile.

Ali wrócił z kawą i fajkami. Do tych pokojów Baptyście nie wolno było wchodzić. Albert nie przyjął fajki, którą podał mu Nubijczyk. Ależ proszę, niech Pan zapali, rzekł Monte Christo. Hayde jest wychowana prawie jak Paryżanka. Nie lubi cygar hawański ze względu na ich nieprzyjemną woń, ale tytoń wschodni ma piękny zapach, sam Pan wie. Filiżanki z kawą już czekały. Cukiernicę podano tylko Albertowi. Monte Christo i Heidi pili napar na sposób arabski, bez cukru. Heidi wyciągnęła rękę i końcami swoich drobnych, różowych i smukłych palców wzięła filiżankę z japońskiej porcelany, podniosła ją do ust, W tej samej chwili weszły dwie służące z tacami pełnymi lodów i sorbetów, stawiając je na dwóch niskich, przeznaczonych do tego stoliczkach.

Dzisiaj wszystko się zakończy. Ma przybyć firman od sułtana i mój los się rozstrzygnie. Jeśli otrzymam całkowitą łaskę, wracamy natychmiast triumfalnie do Janiny. Jeśli zaś wieści są niepomyślne, jeszcze tej nocy uciekniemy. – A jeżeli nie pozwolą nam uciec? – spytała moja matka. Oto bądź spokojna, odpowiedział z uśmiechem Ali. Selim z zapaloną lancą to moja rękojma. Tamci chcieliby, żebym umarł, ale nie chcą umierać razem ze mną. Moja matka westchnęła, tylko nic nie odpowiadając na te słowa pocieszenia, w które ojciec sam zapewne nie wierzył. Przyrządziła mu wodę z lodem, którą pił co chwila, bo od naszej ucieczki paliła go silna gorączka.

Nasze oczy, przywykłe już do ciemności, rozpoznały w postaci posłańca Paszy. Był to nasz przyjaciel. Selim też go poznał. Ale ten dzielny młodzieniec znał tylko jedną zasadę – wypełniać rozkazy. – W czyim imieniu przychodzisz? – rzekł. – Przychodzę w imieniu naszego pana, Alego Tebelina. Jeżeli przychodzisz w imieniu Alego, wiesz, co powinieneś mi doręczyć? – Wiem – rzekł posłaniec – i przynoszę ci pierścień. Uniósł rękę w górę. A że był zbyt daleko, a w jaskini panował półmrok, Selim nie mógł dostrzec ani rozpoznać pokazywanego przedmiotu. – Nie widzę, co masz w ręku – rzekł Selim. – Zbliż się – rzekł posłaniec – albo ja zbliżę się do ciebie. – Nie zgadzam się ani na jedno, ani na drugie – odpowiedział młody żołnierz.

– Czego chcemy? – odpowiedział jeden z nich. – Chcemy oznajmić ci wolę jego wysokości. – Czy widzisz ten firman? – Widzę – odparł ojciec. – No to czytaj. – Sułtan żąda twojej głowy. Mój ojciec wybuchnął śmiechem przeraźliwszym niż groźba. Jeszcze nie skończył się śmiać, gdy oddając dwa strzały z pistoletu położę trupem obu tych ludzi. Palikarowie, spoczywający przy moim ojcu twarzą do ziemi, zerwali się i dali ognia. Komnata wypełniła się krzykiem, płomieniami i dymem. W tej samej chwili ogień rozgorzał także z drugiej strony i kule przeszyły deski wokół nas. Och, jak piękny był, jak wspaniały był wtedy! Wezyr Ali Tebelin, mój ojciec, wśród tych kul, z bułatem w ręku i twarzą poczerniałą od prochu.

I kładąc rękę na głowie dziewczyny, rzekł. — Haydi jest odważną kobietą i często opowiadanie o tych tragicznych wypadkach przynosi jej ulgę. — To dlatego, mój panie — odpowiedziała żywo dziewczyna — że moje cierpienia przypominają mi o twojej dobroci. Albert spojrzał z zaciekawieniem na dziewczynę. Nie opowiadała bowiem jeszcze tego, co najgoręcej pragnął usłyszeć, jak stała się niewolnicą hrabiego. Hayde wyczytała to samo pragnienie z oczu obu mężczyzn i podjęła opowiadanie. Gdy moja matka odzyskała zmysły, znajdowałyśmy się przed obliczem seraskiera. Zabij mnie, rzekła matka. Nie pozwól schańbić honoru wdowy po Alim.

Pod głową widniał napis. Oto głowa alego Tebelina Paszyjaniny. Płacząc starałam się podnieść moją matkę. Już nie żyła. Zaprowadzono mnie na targ i sprzedano bogatemu Ormianinowi który przyjął nauczycieli i kazał mnie uczyć, a gdy miałam 13 lat, sprzedał mnie sułtanowi Mahmudowi, od którego ja, rzekł Monte Christo, odkupiłem ją, jak już panu mówiłem, za szmaragd podobny do tego, w którym trzymam pastylki haszyszu. — Jesteś dobry i wielki, mój panie — rzekła Haydi, całując dłoń hrabiego. — Jestem szczęśliwa, że należę do ciebie.

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.