Hrabia Monte Christo. 76. Hayde
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
Wprawdzie sztylety te niczym w teatrze godzą tylko w rękaw. On jednak myśli, że ranią mnie boleśnie. Zazdrość świadczy o uczuciu. Owszem, tylko że ja nie jestem zazdrosny. Zakładam się, że nim minie tydzień, zamknie mi z hukiem drzwi przed nosem. – Myli się pan, kochany wicehrabio. – Ma pan na to dowód? – Zostałem zobowiązany, aby poprosić pana hrabiego de Morsère o ostateczną rozmowę z baronem. – A kto pana zobowiązał? – Sam baron. – Ale nie zrobi pan tego, kochany hrabio, prawda? – rzekł Albertonem, najmilszym, na jaki mógł się zdobyć. – Myli się pan, Albercie. – Przyrzekłem i zrobię. — No tak — weschnął Albert — wyraźnie chce mnie pan ożenić za wszelką cenę.
Sądząc z tego, jak Pan sypie złotem, posada niewolnicy przynosi jej ze 100 tysięcy dukatów rocznie. Sto tysięcy dukatów. Biedactwo to miało bez porównania więcej, gdy przyszła na świat. Otaczały ją skarby, wobec których bogactwa z baśni tysiąca i jednej nocy są prawie niczym. Więc to naprawdę księżniczka? Tak, z jednego z najbardziej szacownych rodów w swoim kraju. Tak też podejrzewałem. Ale jakim sposobem tak wielka księżniczka stała się niewolnicą? Wojna, przypadek, kochany wicehrabio, kaprys losu. A jej nazwisko jest tajemnicą? Dla wszystkich tak, ale nie dla pana, drogi Albercie. Mojego przyjaciela, jeżeli tylko przyrzeknie mi pan, że będzie milczał.
No chętnie, ale dam dwa warunki. Z góry się na nie zgadzam. Po pierwsze, nie powie pan nigdy nikomu, że przedstawiłem ją panu. Oczywiście, Morcer podniósł rękę. Przysięgam. Po drugie, nie powie jej pan, że pana ojciec służył u jej ojca. — Przysięgam. — A więc dobrze. Niech pan jednak pamięta o tych dwóch przysięgach. — O! — obruszył się Albert. — Dobrze, dobrze. Wiem, że jest pan człowiekiem honoru. Hrabia uderzył znowu w dzwonek. Pojawił się Ali. Powiedz Haydi, że wypiję u niej kawę i daj jej do zrozumienia, że pytam, czy mogę jej przedstawić jednego z moich przyjaciół. Ali skłonił się i wyszedł. Jeszcze jedno, drogi Albercie. Proszę jej nie zadawać żadnych pytań.
— O czym ja mogę z nią mówić? — zapytał Albert szeptem hrabiego. — O czym pan tylko zechce. O jej kraju, o jej młodości, wspomnieniach. A jeśli pan woli, o Rzymie, Neapolu lub Florencji. – Och nie! – odparł Albert. – Jaki sens miałaby rozmowa z Grecynką na tematy poruszane zwykle z Paryżankami? Będziemy rozmawiać o wschodzie, jeśli pan pozwoli. – Doskonale, kochany panie Albercie. Będzie to dla niej najprzyjemniejsza rozmowa. – Albert zwrócił się do Haydee. – W jakim wieku opuściła pani Grecję? – Miałam wtedy pięć lat – odpowiedziała Haydee. – Pamięta pani jeszcze swoją ojczyznę? – zapytał Albert. Gdy zamykam oczy, oglądam wszystko, co kiedyś widziałem. Mamy dwa rodzaje wzroku. Wzrok ciała i wzrok duszy.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!