Hrabia Monte Christo. 76. Hayde
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
76. Hayde. Ledwie konie hrabiego skręciły za róg bulwaru, Albert odwrócił się w kierunku Monte Christa, wybuchając śmiechem tak głośnym, że aż sztucznym. — Zapytam teraz pana, — rzekł. — Zadając to samo pytanie, jakie król Karol IX zadał Katarzynie Mendycejskiej po nocy świętego Bartłomieja. Jak sądzisz, czy dobrze odegrałem swoją rolę? — W związku z czym? — zapytał Monte Christo. W związku z instalacją mojego rywala u pana Danglarsa. Jakiego rywala? Na Boga, jak to takiego? Twego protegowanego hrabio, pana Andrei Cavalcanti. Mój hrabio, ja nie proteguję nigdzie pana Andrei, a tym bardziej u państwa Danglar.
Była to zapalona lanca Selima. Moja matka chrześcijanka odmawiała pacierze. Selim co jakiś czas powtarzał te oto uświęcone słowa. Bóg jest wielki. Moja matka nie straciła jeszcze wszelkiej nadziei. Schodząc do podziemi zdawało jej się, że dostrzegła Francuza wysłanego do Konstantynopola. Ojciec ufał mu bez reszty, wiedząc, że żołnierze francuskiego sułtana są szlachetni i wspaniałomyślni. Podeszła kilka kroków do schodów i zaczęła słuchać. – Nadchodzą – rzekła. – Oby nam przynieśli pokój i życie. – Czego się lękasz, Wasiliki? – odpowiedział Selim głosem łagodnym i dumnym zarazem. Jeśli nie przyniosą nam pokoju, my ofiarujemy im śmierć.
I podsycił płonący knot gestem upodabniającym go do Dionizosa z antycznej Krety. Ja w swej dziecięcej nieświadomości zlękłam się tej odwagi, bo wydała mi się ona okrutna i szalona. Bałam się tej straszliwej śmierci w płomieniach. Moja matka odczuwała chyba to samo, wyraźnie drżała. O Boże, Boże, Mamo, zawołałam. Czy my umrzemy? Na moje słowa niewolnice zaczęły modlić się i zawodzić jeszcze donośniej. Dziecko moje, rzekła Wasiliki, niech Bóg Cię ochroni przed tym, byś kiedykolwiek pragnęła śmierci, której teraz tak się lękasz. A potem ciszej zapytała. Selimie, jaki jest rozkaz Pana? Jeśli przyśle mi sztylet, będzie to znaczyć,
— Stój — rzekł Selim, spostrzegłszy, że moja matka rzuciła się już ku wyjściu. — Wiesz przecież, że muszę mieć pierścień. — Prawda — odparła ona. I padła na kolana, podnosząc mnie ku niebu, jakby modląc się. Dziękczynnie do Boga. Chciała zarazem ofiarować mnie jemu. Tu po raz drugi Hayde zamilkła, dławiona wzruszeniem, a pot zrosił jej pobladłe czoło. Jej stłumiony głos jakby zanikał, nie mogąc wydostać się ze ściśniętego gardła. Monte Christo nalał jej trochę zimnej wody do szklanki, podając ją rzekł łagodnie, a zarazem z nutą tonu rozkazującego w głosie. Odwagi, moja córko. Hayde otarła łzy jej czoło, po czym znów zaczęła mówić.
Jak gdyby pod jego nogami rozwarły się czeluście piekieł. Poczułam, że padam na ziemię. To zemdlała moja matka. Hayde opuściła ręce, wydając z siebie rozdzierające westchnienie i spojrzała na hrabiego, jakby pytała, czy jest zadowolony, że spełniła jego żądanie. Hrabia wstał, podszedł do niej, wziął za rękę i rzekł po grecku. Odpocznij, drogie dziecko, i niech pokrzepi cię myśl, że Bóg karzy zdrajców. Potworna historia, rzekł Albert przerażony. Bratością Haydi. Teraz wyrzucam sobie, że byłem ciekawy w tak okrutny sposób. — Nic nie szkodzi — odpowiedział Monte Christo.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!