Hrabia Monte Christo. 76. Hayde
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
76. Hayde. Ledwie konie hrabiego skręciły za róg bulwaru, Albert odwrócił się w kierunku Monte Christa, wybuchając śmiechem tak głośnym, że aż sztucznym. — Zapytam teraz pana, — rzekł. — Zadając to samo pytanie, jakie król Karol IX zadał Katarzynie Mendycejskiej po nocy świętego Bartłomieja. Jak sądzisz, czy dobrze odegrałem swoją rolę? — W związku z czym? — zapytał Monte Christo. W związku z instalacją mojego rywala u pana Danglarsa. Jakiego rywala? Na Boga, jak to takiego? Twego protegowanego hrabio, pana Andrei Cavalcanti. Mój hrabio, ja nie proteguję nigdzie pana Andrei, a tym bardziej u państwa Danglar.
I tu właśnie natykamy się na misteria i zydy, do których ja nie jestem dopuszczony. Kiedy pan Cavalcanti wejdzie już do rodziny, zapyta pan go o to. Kareta stanęła. – Jesteśmy na miejscu – rzekł Monte Christo. – Jest dopiero w pół do jedenastej. Może pan wejdzie? – Bardzo chętnie. Weszli do domu i zasiedli w oświetlonym salobie. — Zrób nam herbaty, Baptysto — rzekł hrabia. Baptysta wyszedł bez słowa. Po dwóch sekundach wrócił z zastawioną tacą. Zupełnie jakby ktoś wypowiedział magiczne zaklęcie. — Stoliczku, nakryj się. — W istocie, mój drogi hrabio — rzekł Albert. — To, co najbardziej w panu podziwiam, to nie pański majątek, bo być może są bogatsi od pana.
Sądząc z tego, jak Pan sypie złotem, posada niewolnicy przynosi jej ze 100 tysięcy dukatów rocznie. Sto tysięcy dukatów. Biedactwo to miało bez porównania więcej, gdy przyszła na świat. Otaczały ją skarby, wobec których bogactwa z baśni tysiąca i jednej nocy są prawie niczym. Więc to naprawdę księżniczka? Tak, z jednego z najbardziej szacownych rodów w swoim kraju. Tak też podejrzewałem. Ale jakim sposobem tak wielka księżniczka stała się niewolnicą? Wojna, przypadek, kochany wicehrabio, kaprys losu. A jej nazwisko jest tajemnicą? Dla wszystkich tak, ale nie dla pana, drogi Albercie. Mojego przyjaciela, jeżeli tylko przyrzeknie mi pan, że będzie milczał.
Była to zapalona lanca Selima. Moja matka chrześcijanka odmawiała pacierze. Selim co jakiś czas powtarzał te oto uświęcone słowa. Bóg jest wielki. Moja matka nie straciła jeszcze wszelkiej nadziei. Schodząc do podziemi zdawało jej się, że dostrzegła Francuza wysłanego do Konstantynopola. Ojciec ufał mu bez reszty, wiedząc, że żołnierze francuskiego sułtana są szlachetni i wspaniałomyślni. Podeszła kilka kroków do schodów i zaczęła słuchać. – Nadchodzą – rzekła. – Oby nam przynieśli pokój i życie. – Czego się lękasz, Wasiliki? – odpowiedział Selim głosem łagodnym i dumnym zarazem. Jeśli nie przyniosą nam pokoju, my ofiarujemy im śmierć.
I podsycił płonący knot gestem upodabniającym go do Dionizosa z antycznej Krety. Ja w swej dziecięcej nieświadomości zlękłam się tej odwagi, bo wydała mi się ona okrutna i szalona. Bałam się tej straszliwej śmierci w płomieniach. Moja matka odczuwała chyba to samo, wyraźnie drżała. O Boże, Boże, Mamo, zawołałam. Czy my umrzemy? Na moje słowa niewolnice zaczęły modlić się i zawodzić jeszcze donośniej. Dziecko moje, rzekła Wasiliki, niech Bóg Cię ochroni przed tym, byś kiedykolwiek pragnęła śmierci, której teraz tak się lękasz. A potem ciszej zapytała. Selimie, jaki jest rozkaz Pana? Jeśli przyśle mi sztylet, będzie to znaczyć,
— Stój — rzekł Selim, spostrzegłszy, że moja matka rzuciła się już ku wyjściu. — Wiesz przecież, że muszę mieć pierścień. — Prawda — odparła ona. I padła na kolana, podnosząc mnie ku niebu, jakby modląc się. Dziękczynnie do Boga. Chciała zarazem ofiarować mnie jemu. Tu po raz drugi Hayde zamilkła, dławiona wzruszeniem, a pot zrosił jej pobladłe czoło. Jej stłumiony głos jakby zanikał, nie mogąc wydostać się ze ściśniętego gardła. Monte Christo nalał jej trochę zimnej wody do szklanki, podając ją rzekł łagodnie, a zarazem z nutą tonu rozkazującego w głosie. Odwagi, moja córko. Hayde otarła łzy jej czoło, po czym znów zaczęła mówić.
Jak gdyby pod jego nogami rozwarły się czeluście piekieł. Poczułam, że padam na ziemię. To zemdlała moja matka. Hayde opuściła ręce, wydając z siebie rozdzierające westchnienie i spojrzała na hrabiego, jakby pytała, czy jest zadowolony, że spełniła jego żądanie. Hrabia wstał, podszedł do niej, wziął za rękę i rzekł po grecku. Odpocznij, drogie dziecko, i niech pokrzepi cię myśl, że Bóg karzy zdrajców. Potworna historia, rzekł Albert przerażony. Bratością Haydi. Teraz wyrzucam sobie, że byłem ciekawy w tak okrutny sposób. — Nic nie szkodzi — odpowiedział Monte Christo.
Pod głową widniał napis. Oto głowa alego Tebelina Paszyjaniny. Płacząc starałam się podnieść moją matkę. Już nie żyła. Zaprowadzono mnie na targ i sprzedano bogatemu Ormianinowi który przyjął nauczycieli i kazał mnie uczyć, a gdy miałam 13 lat, sprzedał mnie sułtanowi Mahmudowi, od którego ja, rzekł Monte Christo, odkupiłem ją, jak już panu mówiłem, za szmaragd podobny do tego, w którym trzymam pastylki haszyszu. — Jesteś dobry i wielki, mój panie — rzekła Haydi, całując dłoń hrabiego. — Jestem szczęśliwa, że należę do ciebie.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!