Polskie Monte Cassino

Tymczasem Sowieci prowadzili na Zachodzie antypolską propagandę, zarzucając wojskom polskim opuszczenie terytorium Związku Radzieckiego, co ich zdaniem oznaczało porozumiewanie się z nazistami oraz unikanie zbrojnej walki ze wspólnym wrogiem. Ponadto po zwycięstwie Sowietów pod Stalingradem 2 lutego 1943 anglosasi szukali porozumienia z Józefem Stalinem przeciwko III Rzeszy. 22 lutego 1944 brytyjski premier Winston Churchill powiedział w Izbie Gmin. Postępy armii rosyjskiej na terytoriach, na których aktywna jest polska armia podziemna, sprawiają, że niezbędne staje się zawarcie przyjacielskiego, roboczego porozumienia, które na czas wojny zapewni warunki do walki koalicji antyhitlerowskiej przeciw wspólnemu wrogowi.

Churchill był szczery. Wskazywał w charakterystyczny dla siebie sposób na aspekt militarny, który decydował o wojennych sojuszach. Polacy więc musieli, ale też chcieli aktywnie walczyć u boku aliantów w kampanii włoskiej. Walczyć z Niemcami militarnie, a z Sowietami na polu propagandowym. Świat nie mógł zapomnieć o sprawie polskiej. Bitwa o Monte Cassino miała więc być dla naszych rodaków przede wszystkim walką o wolną Polskę. Od 11 do 18 maja 1944 w IV Bitwie o Monte Cassino z III Rzeszą walczył II Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andersa.

Winston Churchill rozkazał swoim podwładnym na początku 1943, aby dobrze wyposażyli oraz wyszkolili naszych rodaków. Wyekwipowania 2,5 dywizji polskich należy dokonać jak najszybciej, bo wojsko to stanowi jedyne wzmocnienie dla wschodnich teatrów wojny w ciągu najbliższych sześciu miesięcy, powiedział premier w Wielkiej Brytanii. Polecenia wypełniono. Polscy żołnierze zostali dobrze wyposażeni w sprzęt wojskowy oraz przechodzili szkolenie w strukturach armii brytyjskiej, zmagając się jednocześnie ze zdrowotnymi skutkami sowieckiej niewoli, jak również chorobami spowodowanymi klimatem Bliskiego Wschodu. W czerwcu 1943 po rozmowach generała Sikorskiego z brytyjskimi dowódcami w Kairze wydzielono z Armii Polskiej na wschodzie II Korpus Polski pod dowództwem generała Andersa.