Przygotowanie motoryczne cz. I - kolarstwo szosowe

Jak widzę swoją córkę, która robi postępy w jeździe na koniach, czy syna, który tam stoi na bramce, dobrze mu idzie w klubie, dostaje jakąś nagrodę, czy najmniejszego, który na rowerku, haczu po prostu osiąga turbo prędkości w domu i nie wiemy, czy mu kaskus zakładać, czy nie. Więc tego jest bardzo dużo. Jak sobie sięgnę pamięcią jeszcze do tego, że ja coś robiłem i gdzieś mi tam coś wychodziło, udało się, nie wiem, rzucić w końcówce meczu decydujące punkty, bo grałem sporo w kosza, czy też ścigałem się na motorach, potem ścigałem się trochę na rowerach, też coś było. Ja bym się do tego tak nie przywiązywał. Cieszę się chwilą. Myślę, że To jest właśnie to, że komuś coś wychodzi, a ja miałem jakąś małą cząsteczkę wpływu na to, to jest dla mnie największy sukces, a myślę, że tego jest za dużo, żebym tak sięgnął pamięcią i Ci powiedział, bo nie wygrałem etapu Tour de France, nie zdobyłem koszulki Mistrza Świata, nie pojechałem na Igrzyska, więc czymś takim absolutnie mogę się nie pochwalić, ale mogę się pochwalić tym, że wielu sportowców, którzy przychodzą, z którymi mam kontakt, z którymi współpracuję,

Albo o jakichś zawodnikach, czy rozmawiamy o World Tourze, Interconti, czy o jakimś naszym polskim ściganiu, czy o totalnej amatorce. Ja mogę narzucić narację, jeżeli chcesz. Możemy porozmawiać o World Tourze, bo to jest szalenie ciekawe dla wszystkich, a możemy pominąć ten środek i potem przejść do amatorów, bo to będzie najbardziej praktyczne dla większości słuchaczy. No dobrze. Jeżeli chodzi o World Tour, to wygląda w ten sposób, że jest to trudne ze względu na to, że kolarz jest cały czas gdzieś w ruchu, przemieszcza się, są zawody. Są, że tak powiem, wyścigi etapowe, tygodniowe, kilkutygodniowe. I to jest trudne, żeby to wszystko dopasować, natomiast taką kartę pierwszeństwa oczywiście ma trener przygotowania motorycznego w okresie roztrenowania, czyli na zakończenie sezonu ten rower jest odstawiany na kilka dni na pewno albo kilka tygodni, to są jakieś takie wspólne decyzje i wtedy tutaj wchodzimy z tym treningiem motorycznym.

Więc to są takie pierwsze założenia. Trener, tak jak ja, biorę w swoje stery tę siłownię na początku tego sezonu przygotowawczego. No i tak naprawdę te pierwsze zgrupowania, gdzie kolarze robią głównie bazę, czyli liczą się te kilometry, ewentualnie jeszcze jazda w pionie, to ta siłownia jest dosyć mocno dopasowana i pod te sugestie Nie tyle może co moje, ale to samo wychodzi, bo mam dostęp w Trainexpixie po prostu do tego, co tam się dzieje, są plany obozowe, więc wspólnie to konsultujemy. No i teraz, jeżeli taki zawodnik jest już na poziomie World Touru, no to to jest taka współpraca na zasadzie konsultacji, co by było dobre, co by było najlepsze i takie zbieranie informacji od trenerów kolarstwa, od trenerów też motorycznych z tych zespołów, bo coraz więcej zespołów zatrudnia tych trenerów motorycznych, bo

Najważniejsze w ontogenezie, czyli w dorastaniu tych dzieci. Jak tam przegapimy i one będą tylko siedziały na rowerze, no to potem im po prostu zabraknie pewnych cech motorycznych, więc taki trening ogólnorozwijowy jest potrzebny. No i potem mamy już tych, którym wyszło i pojechali do World Touru czy Interconti, więc oni są pod inną opieką. Już tutaj coś powiedziałem na ten temat. No i mamy naszych kochanych mastersów. No i z mastersami to jest tak. Tak naprawdę ja bym stawiał na równą współpracę między trenerem przygotowania motorycznego i trenerem kolarstwa. Dlaczego? Dlatego, że generalnie taki masters ma rodzinę, ma dzieci, czego oczywiście życzę, żeby się spełniał jako ojciec czy jako matka, bo dziewczyny też świetnie jeżdżą, też z nimi pracuje.

I tam cała śmietanka kolarska się spotkała, więc takżeśmy sobie rozmawiali na tym weselu na różne tematy, no i tak doszliśmy do wniosku, że w sumie nie ma w tej chwili wyścigu w World Tourze czy w Conti, gdzie nie ma cracks. W zasadzie ta prędkość wzrosła niesamowicie, ryzyko podejmowane przez kolarzy jest ogromne, od nich się tego oczekuje, mają się wciskać, mają się przeciskać, muszą być z przodu, no i to powoduje cracksy. Stąd też jest tak, że praktycznie większość zespołów Ja myślę, że już wszystkie w tym sezonie zatrudniły trenerów od przygotowania motorycznego czy też takich trenerów fitness, to się mówi w tym świecie kolarskim bardziej. No i oni właśnie mają ten trening siłowy wprowadzić, bo chronić tych kolarzy przed tym, żeby oni się po prostu nie łamali, bo tam co kraksa to są kontuzje, jest eliminacja z sezonu albo z jakiejś jego kluczowej części.

No dobrze, a rozmawiamy teraz o World Tourze czy o amatorce? O Mastersach? Przede wszystkim praktyka ma dotyczyć amatorów, ale wiesz jak to jest. Najchętniej słucha się i czyta się ciekawostki na temat World Touru, więc możesz te ciekawostki wplatać albo pokazywać jaka jest różnica między amatorem a tym zawodowcem i to będzie w sumie bardzo fajne, bo Ja mam takie wrażenie, że ten świat amatorski często patrzy na tych herosów w telewizji, którzy walczą na Giro d'Italia, Tour de France czy Vuelta a Espana i wydaje im się, że jeżeli będą naśladować to, co oni pokazują w mediach społecznościowych, to to będzie ich rozwijało. Pytanie, czy na pewno tak jest. No nie jest.

Kolarz matur ma tych godzin bardzo mało. Jeszcze jak chce być dobrym mężem, ojcem, to prawie w ogóle. Więc to jest podstawowa różnica, że teraz Można oczekiwać, że taki kolarz z World Touru na przykład pojedzie mitlę 4-5 godziny z przewyższeniem na przykład 2-3 tysiące metrów, zregeneruje się na zasadzie posiłku, odpocznie i wieczorem jeszcze zrobimy jednostkę siłową, bo na drugi dzień ma na przykład day off, no i jeżeli jeździł Tyle godzin wytrzymałości tlenowej po górach, no to nie ma tej szybkości dynamiki, bo ją ubił, wyczerpał całkowicie swój układ hormonalny, testosteron zniknął z organizmu, więc trening siłowy wieczorem na określonych obciążeniach i z określoną prędkością ruchu, już to komplikujemy,

Podział, periodyzacja w sezonie tych, że tak powiem, treningów w World Tourze wynika z tego, jakie są zawody, jakie są oczekiwania i co mogę zrobić. Bo jeżeli mamy sprintera, to taki sprinter tę siłownię praktycznie robi cały czas. Oczywiście nie robi tej siłowni w momencie, kiedy się ściga. Czyli jeżeli mamy kilkudniową czy trzytygodniową etapówkę z tych wielkich turów, Tydzień przed takim startem jest podciążenie, ale ten tapering zazwyczaj powinien być rowerowy. Siłownię robimy do ostatniego momentu, no bo jej nie będzie przez dłuższy czas. I teraz taka ważna rzecz. Jeżeli ten trening jest w miarę regularny, jeżeli chodzi o zawodników, To spadek takiej dyspozycji bez siłowni, bo ten spadek będzie niestety, bo to się tą siłownię robi, czy trenuje motorycznie, no on wystąpi po około 2-3 tygodniach dosyć znaczny, więc teraz jeżeli w sezonie trenujemy i te przerwy nam się same automatycznie narzucają poprzez starty, no to jesteśmy w stanie to utrzymać, ale jeżeli taki kolarz

No i teraz, jeżeli to jest World Tour i mówimy o 2-3% straty No i teraz z siłownią to jest tak, że jakieś 5-7% jesteśmy w stanie podnieść tą sprawność kolarską w każdym przedziale mocy. Jak skierujemy swoją optymalizację do którejś Z tych sprawności bezpośrednio to możemy troszeczkę więcej na tego kolarza oddziaływać. I teraz jak on tą siłownię odstawia, to to wszystko spada, czyli ta jego przewaga troszeczkę znika. Więc na pytanie, jak to wygląda w World Tourze, jak to się dzieli, to dzieli się od potrzeby.

Więc to kształtowanie silnika, czyli tej naszej siły, dynamiki, czy ogólnie chodzi o trening jakiś taki ciężkoatletyczny, To naprawdę trzeba troszeczkę potrenować, przygotować się, mieć to w jakiś sposób zmierzone, a wszystko w kolarstwie jest mierzalne, wszędzie są czujniki, pomiary, to samo już jest w treningu motorycznym, też mamy jakieś pomiary, sprawdzamy sobie prędkość, generowano moc, jak to wszystko wygląda, ale to zostawmy dla tego World Touru. Tutaj najczęstszym błędem jest to, że po prostu z za dużym obciążeniem ćwiczy ten kolarz. I to jak zacząłem pracę z kolarzami, no to się okazało, że Na początku byli to polscy kolarze. Większość bardzo dobrych kolarzy utytułowanych i oni przychodzili.

Więc samo się nasuwa, że lepiej jest popracować nad szybkością ruchu i dynamiką niż nad tak zwaną samą siłą. Aczkolwiek poziom tej siły też jest potrzebny jakiś optymalny do tego, żeby się po prostu szybko ruszać. I tutaj docieramy do tych obliczeń takich world tourowych. Każdy zawodnik inny, inne oczekiwania. Każdy z nas ma inną też prędkość startową, bo jesteśmy genotypem Takim a nie innym mamy większość włókien szybkościowych, wytrzymałościowych. Ktoś jest bardziej silny, ktoś mniej. No i teraz się zaczyna to całe liczenie, obliczanie i tak dalej. Więc to już takie zostawmy to dla World Touru, dla tych chłopaków. Ważne, że oni wiedzą jak mają to robić później. Natomiast u amatora To tak samo powinno mniej więcej wyglądać, że jest jakaś tam prędkość krytyczna, jakieś widełki i trzeba się w miarę żwawo poruszać do góry i teraz jakby dokładając sobie kilogramów, w pewnym momencie ta żwawość zaczyna znikać u nas.

Co przynajmniej jest bardziej efektywne, jeżeli chodzi o naciskanie na korbę. Czyli w każdym sporcie praktycznie w większości sportów poruszamy się albo na prawej, albo na lewej. No chyba, że skaczemy do góry, czy jesteśmy skoczkiem narciarskim, który zjeżdża tam długo w dół. To są inne treningi. Ale w większości sportów taki cykl lokomocji prawa-lewa, prawa-lewa, więc fajnie jak tych ćwiczeń pojawi się więcej. No więc jeżeli mówimy o World Tourze, to dominują ćwiczenia Symetryczne na zasadzie back squat, front squat, martwy ciąg, ale bardzo szybko przechodzimy albo te ćwiczenia, które wymieniłem wcześniej, wykonywane obu nóż, czyli jakieś ciągi, zarzuty, podrzuty, są jakby dwoma seriami części wstępnej i bardzo szybko przechodzimy do ćwiczeń na jednej nocy, zdecydowanie.

Niestety amatorzy zbyt agresywnie zaczynają się ustawiać na tych rowerach, zbyt bardzo nawiązują do World Touru, gdzie ta pozycja została mocno obniżona. I teraz pytanie, jak z ruchomością kręgosłupa w odcinku piersiowym i lędźwiowym. Ten kręgosłup Wam się tam powinien wysuwać i rozciągać, to się nawet mierzy jakimś testem. Czyli przytyka się centymetr do odcinka piersiowego w skłonie w dół i lędźwiowego i wstanie i się patrzy i o ile centymetrów jesteście w stanie się w ogóle tam wysunąć. I się okazuje, że jeżeli siedzicie sobie w krześle odchyleni do tyłu, wasza miednica idzie do góry, mięśnie się skracają i potem wasza miednica na środku się nie może obniżyć do przodu i wy się nie możecie pochylić jeszcze do tego roweru i jeszcze dodatkowo nie macie tej ruchomości kręgosłupa, bo o niego nie dbacie,