Awantura o Black Hawki, spór o system San | Defence24Week #169

Mieliśmy, nazwijmy to, informacje o efektorach, o tym, że będzie WLK M12-7, czyli niesławny potwór z Tarnowa, do tego, że będą MROPSy, drony przechwytujące, że będą APKWSy, czyli brytyjsko-amerykańskie pociski kierowane na odbite światło lasera. Te rzeczy, być może z wyjątkiem potwora z Tarnowa, który wówczas istniał w takiej, powiedziałbym, mocno prototypowej formie, raczej nie wzbudziły kontrowersji. Podobnie, że raczej nie wzbudził kontrowersji pomysł, żeby do Jednego z trzech plutonów ogniowych w każdej baterii, dodawać zestaw SA-35, czyli samobieżną armatę przeciwlotniczą kal. 35 mm. Krótko mówiąc, system przeciwlotniczy OSU-35K umieszczony na trzyosiowym Jelczu. Z mojego punktu widzenia największym, takim powiedziałbym, najbardziej kontrowersyjnym punktem programu była bezzałogowa wieża Kongsberga z rodziny MCT, której 54 egzemplarze na pojazdach Jelcz zamówiono w ramach tego systemu.

W związku z tym trudno powiedzieć tak naprawdę, czy to jest ostateczny kształt tego pojazdu, natomiast w tej formie, która jest prezentowana, czy będzie prezentowana na MSPO, nie wygląda to zbyt zachęcająco. No i tutaj narzucają się też kolejne pytania, tzn. okej, wydajemy po dobrych 110 mln zł na sztukę takiego pojazdu, 54 wozy do 54 plutonów ogniowych, Wątpliwości budzi kwestia tego, w jaki sposób pokrywają się warstwy przeciwlotniczych zestawów artyleryjskich. Jej wątpliwości dotyczą WLK MU-12-7. Ludzie się słusznie być może zastanawiają, dlaczego nie można było w takim układzie sparować zintegrowanego i stworzonego w Pitradwarze systemu OSU-35K. Na Jelczu na przykład z armatami automatycznymi ZU-23-2 SP Jodek, które są stosowane w systemach Pilica, produkowane na masową skalę i których jedynym tak naprawdę felerem jest izraelski radar, który powszechnie jest nazywany telewizorem z racji na swoją formę, która przypomina wielką plazmę, którą byś zamontował sobie w salonie, a która jest nie szczególnie udaną formą.

I tu dziękuję Ci Maćku za tę uwagę, bo uważam, że to jest akurat bardzo słuszny punkt widzenia. No bo przypuśćmy, może się na przykład okazać, że WLK M12A7 może okazać się konstrukcją nieudaną. Czy się okaże, czy się nie okaże? Nie wiemy w tym momencie, trudno nam powiedzieć. Może okaże się, że będzie to konstrukcja, która będzie wymagała dopracowania i okaże się dogodnym rozwiązaniem, na przykład do punktowej ochrony, dajmy na to, jakiegoś obiektu infrastruktury krytycznej. No tak, rafinerię nie przesuniemy, też potrzeba ją chronić. To jest raz. Oczywiście wciąż pozostają wady amunicji 12,7 na 99, czyli faktu, że nie zrobisz z tego amunicji programowalnej obłonkowo-burzącej z samolikwidatorem, więc to pozostaje kłopotem. No ale na przykład jestem w stanie sobie wyobrazić, że taki system mógłby być wykorzystany na przykład do ochrony placu w elektrowni jądrowej Lubiatowo-Kopalino, gdzie można by było strzelać w kierunku morza i tam mogłyby się pojawić jakiegoś rodzaju środki napadu powietrznego.

Jaki tam kaliber jest w tej norweskiej wieży? 30 mm. No właśnie, jaki jest uzysk pomiędzy 30 a 35? To jest kwestia też taka, dlatego że tak. Ale Ty postulowałeś 23 mm. A między 23 a 35 jest kolosalna różnica i ta rozstawialność amunicji przy 35, nie wiem czy przy 23 mówisz, że jest jakaś amunicja stworzona? Jest opracowywana. A jest opracowywana, a do 35 istnieje zdaje się taka amunicja. Tak, tylko że teraz słuchaj, rozróżnijmy tylko pewne kwestie. Chodzi o to, że moja krytyka polega na tym, że mamy z jednej strony WLK 12.7, z drugiej strony mamy 30, która w dużej mierze pokrywa się możliwościami donośnością z 35, ale jednak nie osiąga tego pułapu. I po to, żeby stworzyć system warstwowy, który byłby w stanie pokonać wiele typów środków napadu powietrznego, od jakiegoś tam, za przeproszenia, pierdolota, aż przez śmigłowce bojowe, aż po gieranie i pociski manewrujące, należy mieć warstwowe podejście.